Morgunblaðið - 08.09.1999, Side 44

44 MIÐVIKUDAGUR 8. SEPTEMBER 1999
MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
+
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, sonur, bróðir,
vinur og afi,
BJARNI SNÆLAND JÓNSSON
útgerðarmaður
frá Skarði í Bjarnarfirði,
Hverfisgötu 39,
lést á heimili sinu að morgni laugardagsins
4. september.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju föstudaginn 10. september kl. 15.00.
Hulda Sigrún Bjarnadóttir, Kjartan Þór Halldórsson,
Magnús Þór Bjarnason,
Jón Bjarni Bjarnason,
Bryndís Bjarnadóttir, Sigurður Jónsson,
Hulda Svava Elíasdóttir,
Eiías Snæland Jónsson,
Jóhannes Snæland Jónsson,
Valgerður Snæland Jónsdóttir,
Anna Rósa Magnúsdóttir
og barnabörn.
+
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir, systir, amma og langamma,
RAGNA GÍSLADÓTTIR,
Hrafnistu, Reykjavík,
áður til heimilis
í Kirkjulundi 8, Garðabæ,
lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur föstudaginn
3. september.
Bjarni Guðmundsson,
Margrét Bj. Richter, Sigurður H. Richter,
Sigríður Bjarnadóttir, Róbert Jónsson,
Sigrún Ósk Bjarnadóttir,
Guðmundur G. Bjarnason, Elín Pálsdóttir,
Ósk Gísladóttir,
Sigurjón Gíslason,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Ástkær sonur minn og bróðir okkar,
AXEL TAGE AMMENDRUP
blaðamaður,
lést á heimili sínu að morgni mánudagsins
6. september.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
María M. Ammendrup,
Páll Ammendrup,
María J. Ammendrup, Ólafur Hermannsson
og fjölskyldur.
+
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
ÓLAFÍA KRISTÍN MAGNÚSDÓTTIR,
Hrafnistu, Reyjavík,
áður Skúlagötu 68,
andaðist á Sjúkrahúsi Reykjavíkur mánudaginn 6. september.
Bára Ágústsdóttir, Sigurður R. Óiafsson,
Magnús Ingvar Ágústsson, Hjördís Hafsteinsdóttir,
Stefanía Ágústsdóttir,
Anna Alfreðsdóttir,
Ágústa Kristín Guðmundsdóttir, Snorri Viðar Kristinsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Ástkær eiginkona mín og móðir okkar,
BRYNJA ÓLAFÍA RAGNARSDÓTTIR,
Vesturbyggð 5,
Laugarási,
lést á heimili sínu laugardaginn 4. september.
Jarðarförin fer fram frá Skálholtskirkju
þriðjudaginn 14. september, kl. 14.00.
Georg Franzson,
Jón Þór Þórólfsson, Hafdís Héðinsdóttir,
Hjördís María Georgsdóttir, Gunnar Einarsson,
Ragnheiður Lilja Georgsdóttir, Sigurjón Þórmundsson,
Eiríkur Már Georgsson,
Heiðrún Björk Georgsdóttir, Ólafur H. Óskarsson,
(ris Brynja Georgsdóttir, Steinar Halldórsson,
Erla Norðfjörð, Magnús Tómasson,
barnabörn og barnabarnabörn.

VILHJÁLMUR
HENDRIKSSON
+ Vilhjálmur
Hendriksson
fæddist í Reykjavík
9. maí 1939. Hann
lést í Sjúkrahúsi
Reykjavíkur 31.
ágúst síðastliðinn.
Foreldrar _ hans
voru hjónin Ágústa
Margrét Gísladótt-
ir, f. 4. ájjúst 1906,
d. 24. janúar 1998,
og Hendrik Einar
Einarsson, f. 24.
febrúar 1897, d. 5.
mars 1979. Vil-
hjálmur var
næstyngstur fimm systkina.
Eftirlifandi systkini hans eru
Katrín, gift Þorsteini Einars-
syni, sem er látinn; Sigríður,
gift Ingimari Þ. Vigfússyni;
Gísli, kvæntur Rannveigu B. Al-
bertsdóttur, og Þóra Jenný, gift
Guðjóni Jónassyni. Vilhjálmur
kvæntist 28. maí 1960 Ingi-
björgu Ólafsdóttur, f. 25. ágúst
1941. Dætur þeirra eru: 1) Guð-
munda Guðrún, f.
18. apríl 1961, maki
Jón Tryggvi Þórs-
son, f. 3. október
1963, börn ísak, f.
25. mars 1987, Guð-
laug, f. 14. nóvem-
ber 1989, og Ingi-
björg Birta, f. 7.
nóvember 1997. 2)
Bryndís, f. 3. júní
1965, maki Guð-
mundur Karl
Guðnason, f. 11.
október 1960, börn
Vilhjálmur Hend-
rik, f. 29. maí 1984,
Karen Dögg, f. 17. júní 1986,
Tinna Björt, f. 9. október 1987,
og Jóhann Friðrik, f. 18. sept-
ember 1991.
Vilhjálmur vann mestallan
sinn starfsaldur hjá Vegagerð
ríkisins.
títför Vilhjálms fer fram frá
Krossinum, Hliðasmára 5,
Kópavogi, í dag og hefst athöfn-
in klukkan 13.30.
Ég ætla að reyna að skrifa nokkur
kveðjuorð til elskulegs eiginmanns
míns. Hvar á ég að byrja og hvar á
ég að enda?
Ég var ung að árum er ég kynnt-
ist draumaprinsinum. Sextán ára
var ég þegar við opinberuðum trú-
lofun okkar - Villi var átján ára. Allt
hans fólk tók mér svo vel. Hann átti
yndislega foreldra, Hendrik Einars-
son og Ágústu Gísladóttur. Þau
höfðu öll tekið á móti Jesú inn í líf
sitt og var dásamlegt að dvelja á
heimili þeirra, Miðtúni 40, Reykja-
vík. Villi átti fjögur systkini sem
hann unni heitt. Ég var lánsöm að
eignast svo elskulegan og ástríkan
eiginmann og föður tveggja dætra
okkar. Síðan eru komin sjö barna-
böm.
Villi minn lagði hart að sér og
vann stundum myrkranna á milli til
að við gætum eignast þak yfir höfuð-
ið. Hann stefndi hátt í lífinu og naut
þess að aka um á fallegum bílum.
Við ferðuðumst mikið saman á
sumrin þegar dætur okkar voru litl-
ar og eigum yndislegar minningar
frá þeim tíma.
Eg vil koma á framfæri innilegu
þakklæti til alls þess góða starfs-
fólks sem annaðist Villa í veikindum
hans. Hann talaði oft um það hvað
þetta fólk var vel af Guði gert. Ég
þakka fjölskyldum okkar íyrir allan
stuðning og hlýhug í okkar garð og
þér, Jenný mín og Gaui, fyrir að
leyfa okkur að dvelja í húsinu ykkar
þann tíma sem við biðum eftir nýju
íbúðinni okkar. Ég er þakklát fyrir
þann tíma sem við áttum saman með
Sigríði og Ingimari í orlofshúsi í
Skagafjarðarsýslu aðeins viku fyrir
andlát Villa. Sá tími var gefinn af
Guði. Það verður stórkostleg minn-
ing.
Fyrst og fremst vil ég þakka Guði
fyrir að hafa gefíð mér svo yndisleg-
an mann. En allt er að láni. í hjarta
mínu geymi ég allar minningarnar
um góðan eiginmann og ég veit að
við verðum saman á ný.
Hinsta kveðja,
Ingibjörg Ólafsdóttir.
Það dimmir yfir og kólnar úti,
það er 31. ágúst 1999 og ég sit við
sjúkrarúm föður míns, klukkan er
rétt um 17.00. Ég held í höndina á
pabba og finn hvað mér þykir vænt
um hann, ég veit að hann á ekki
langt eftir en ég held alltaf í vonina,
kannski nær hann sér og það væri
þá ekki í fyrsta skipti.
Ég græt en ég reyni að vera
sterk, ég verð að vera sterk vegna
mömmu, hún sem hefur staðið sig
svo vel í gegnum erfið veikindi
pabba, og enginn getur skilið það
nema hann skilji að „allt megna ég
fyrir hjálp hans sem mig styrkan
gjörir“.
Ég sit enn við rúmið, pabbi getur
ekki talað en ég veit að hann heyrir
í mér, ég hvísla í eyra hans að ég sé
hjá honum og hvað ég elski hann
mikið. Hann kreistir hönd mína og
ég veit að hann heyrir í mér. Á
þessari stundu streyma minning-
arnar og ég horfi til baka. Þegar ég
var lítil að vesenast í kringum
pabba, alltaf að spyrja „af hverju?“,
„hvernig?", „til hvers?“. Pabbi var
ótrúlega þolinmóður, hann rak mig
aldrei í burtu, svaraði öllum mínum
spurningum eins vel og hann gat.
Það er 17. júní 1968, ég er þriggja
ára í hvítum sokkabuxum og svört-
um lakkskóm, í heklaðri kápu með
blúnduhatt og íslenska fánann. Ég
held í höndina á pabba. Ég er
ánægð með lífið, þetta er stórkost-
legur dagur. Ég veit að ég á afmæli
í júní og þá hlýtur þetta að vera
dagurinn. Allir með blöðrur og við
öll svo fín. Pabbi útskýrir fyrir mér
hvaða dagur er og hvenær ég eigi
afmæli, en ég verð bara hissa á því
að pabbi vilji ekki viðurkenna að
þetta sé mitt afmæli. Pabbi þrætir
ekki við mig heldur brosir til mín og
veit að fljótlega kemst ég að sann-
leikanum. Ég hef verið svona fímm
ára þegar afi Hendrik keyrði mér
og pabba niður í Glóbus að sækja
bflinn sem við pabbi ætluðum að
kaupa, splunkunýr Citroen, alveg
nýkominn til landsins. Mikið var ég
montin þegar við keyrðum heim. Ég
ímyndaði mér að ég væri drottning
og pabbi væri kóngur.
Pabbi vann mikið þegar ég var
lítil og mikið saknaði ég þess að
hafa hann ekki oftar heima. Ég man
ég hélt mér vakandi langt fram eftir
bara til þess að geta knúsað pabba.
Jólin eru mér líka sérstaklega
minnisstæð, svo hátíðleg og falleg,
pabbi naut þess þá að vera í kyrrð
og ró með fjölskyldunni. Ég er enn
hjá pabba og það er farið að síga á
kvöld, ég er orðin smá óróleg, ég bið
til Drottins að lina allar hans þján-
ingar og leyfa honum að lifa, ef það
er hans vilji. Ég syng fyrir pabba
„Drottinn er minn hirðir, mig mun
ekkert bresta“, eftir sönginn er ég
ekki eins óróleg og ég finn himnesk-
an frið, eitthvað er að gerast, ég veit
að Drottinn er að undirbúa komu
hans til sín.
Elsku pabbi minn, það er svo
margt sem ég vildi segja þér, ég
hvísla í eyra þitt hvað ég er þakklát
fyrir þig og þú varst svo góður vin-
ur. Ég minnist allra ferðanna sem
við fjölskyldan fórum alltaf á hverju
sumri, hvflík hamingja að sofa í
tjaldi með mömmu og pabba. Það er
margt sem ég get minnst á, ég er
ekki lengur barn og auðvitað höfum
við pabbi ekki alltaf verið sammála
eins og gengur. En eitt sagði hann
alltaf við mig, sem er mér svo dýr-
mætt: „Bryndís mín, það er sama
hvað gengur á, þú verður alltaf
dóttir mín og ég verð alltaf vinur
þinn.“
Fleiri ættingjar koma og vilja
kveðja pabba og hvísla yndislegum
orðum í eyra hans, við lesum sálm
103 og biðjum og ég finn enn þenn-
an himneska frið. Við erum sjö sam-
lÍBigMa^iyawwy^^^^^nriiiiiiiiawi'MiiiiMwwii niii iiifiiriiiBnriirníwniTTiprrwwirwBwirww
an komin inni hjá pabba og öll eig-
um við það sameiginlegt að hafa ját-
ast Drottni, við horfum hvert á ann-
að og hugsum það sama, klukkan er
21.20. Pabbi kreistir aftur augun og
dregur djúpt sinn síðasta andar-
drátt. Við grátum og föðmum hvert
annað. Drottinn gaf og Drottinn
tók, lofað verði nafn hans. Ég finn
að mig langar líka að fara heim með
pabba, inn í dýrð Drottins, en ég
verð að berjast áfram trúarinnar
góðu baráttu. Ég tala ekki lengur
við pabba hér né syng fyrir hann en
ég á þá fullvissu að ég fái að sjá
hann aftur, og þá lofum við Drottin
saman og syngjum nýjan söng.
Elsku mamma mín, Guð styrki þig
áframhaldandi og okkur öll.
Þín dóttir
Bryndís Vilhjálmsdóttir.
Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert
bresta.
A grænum grundum lætur hann mig hvílast,
leiðir mig að vötnum, þar sem ég má næðis
njóta.
Hann hressir sál mína,
leiðir mig um rétta vegu fyrir sakir nafns
síns.
Jafnvel þótt ég fari um dimman dal,
óttast ég ekkert illt, því að þú ert hjá mér,
sproti þinn og stafur hugga mig.
Þú býr mér borð frammi fyrir fjendum
mínum;
þú smyr höfuð mitt með olíu;
bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér alla ævidaga mína,
og í húsi Drottins bý ég langa ævi.
Núna kveð ég minn yndislega
pabba og einnig minn besta vin. Allt
frá því að ég man eftir mér hef ég
verið mikil pabbastelpa, sem lítil
stúlka sá ég ekki sólina fyrir honum
og ég elskaði hann mikið. Strax
myndaðist sérstakt samband á milli
okkar sem aldrei hefur rofnað. Það
var ekki erfitt því pabbi var mjög
sérstakur maður og alltaf svo ljúfur,
ég var hreykin af pabba, hann var
alltaf svo mikið snyrtimenni og öll
hans framkoma var mér til fyrir-
myndar. Pabbi var mikið fyrir
heimilið okkar og okkur systurnar
og sýndi okkur alltaf mikla þolin-
mæði. Það var svo gott að vera
heima og var ég strax heimakær og
er enn. Pabbi vann mikið og man ég
að það var oft erfitt að sjá á eftir
pabba í vinnuna, en alltaf hafði hann
tíma fyrir mig þó hann kæmi oft
þreyttur heim eftir langan og erfið-
an vinnudag, sagði hann aldrei: „Ég
er of þreyttur til að sinna þér.“ Við
settumst oft saman við eldhúsborðið
heima og fengum okkur kvöldkaffi
saman, það var mikið spjallað um
allt mögulegt, en aðallega hlustaði
hann á mig. Þetta eru mér ógleym-
anlegar stundir og hjálpaði mér
mikið á mínum unglingsárum, því
allt gat ég sagt og spurt pabba um.
Þetta voru viðkvæm ár og oft grét
ég hjá pabba, hann var svo hrein-
skilinn og eðlilegur. Þetta er mér
svo dýrmætt og ég er svo þakklát
Guði fyrir hann. Pabbi átti við mikil
veikindi að stríða og baráttan vai-
hörð og sá ég það svo vel I gegnum
þennan erfiða tíma hver hans styrk-
ur var, styrkur hans var Drottinn.
Undir það síðasta þegar ég var hjá
pabba fann ég hversu stórkostlegt
það er að eiga Drottin og að fá að
upplifa þá dýrð sem kom á þeirri
stundu, að mig langaði heim. Ég vil
þakka þér, elsku besti pabbi minn,
hvað þú varst mér góður og öll þín
góðu heilræði sem þú gafst mér í
veganesti út í lífið og allar þær ynd-
islegu minningar sem ég á með þér
gleymast aldrei. Það er erfitt að
kveðja í bili en núna ertu í dýrðinni
hjá Drottni og þínar þjáningar eru
horfnar og ég hlakka til að koma til
þín þangað og við munum lofa
Drottin saman.
Ég elska þig, pabbi.
Þín dóttir
Guðmunda Guðrún
Vilhjálmsdóttir.
Þá er vinur okkar og tengdafaðir
farinn til Drottins, að okkar mati of
fljótt. Þar sem Villi átti trú og lifði
lífinu með Jesú Kristi, talar Páll
postuli um að lífið er mér Kristur en
dauðinn ávinningur og núna hefur
Villa hlotnast þessi ávinningur. Er
við hugsum til baka koma upp í hug-