Morgunblaðið - 08.09.1999, Blaðsíða 46

46 MIÐVIKUDAGUR 8. SEPTEMBER 1999
MORGUNBLAÐIÐ
SIGRÍÐUR
* HÁLFDÁNARDÓTTIR
Sigríður Hálf-
dánardóttir
fæddist 12. febrúar
1920 á Neðri-Fetj-
um í Víðidal. Hún
andaðist á Lands-
spítalanum 30.
ágúst síðastliðinn.
Hún var dóttir hjón-
anna Hálfdánar
Árnasonar og Elín-
ar Jónsdóttur. Sig-
ríður var elst fjög-
urra systkina. Eftir-
lifandi systkini
hennar eru: 1) Jó-
hanna, f. 23.1. 1921,
gift Hauki Guðmundssyni og
eiga þau fjögur börn. 2) Helgi
Júli'us, f. 19.7. 1927, kvæntur
Sveinfríði Sigurðardóttur og
eiga þau þrjú börn. 3) Júlíana, f.
4.5. 1932, gift Þóri Ormssyni og
eiga þau fimm börn.
Þriggja ára gömul fluttist
Sigríður með foreldrum sinum
að Valdarásseli, þaðan að Litlu-
Þverá í Miðfirði.
Árið 1938 flyst fjöl-
skyldan að Vals-
hamri á Mýrum.
Sigríður var í
vinnumennsku á
veturna en heima á
Valshamri á sumrin
fyrstu árin. Síðar
vann hún við sauma
í mörg ár og einnig
nokkur ár hjá Sæl-
gætisgerðinni Völu.
Sigríður varði
mörgum árum ævi
sinnar í að annast
aldraða tengdamóð-
ur sína og síðar einnig móður
sína.
Árið 1943 kynntist Sigríður
eftirlifandi manni sínum, Ólafí
Halldórssyni, og 20. október
1945 gengu þau í hjónaband.
títför Sigríðar fer fram frá
Fossvogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30. Jarð-
sett verður í Hafnarfírði.
Elsku frænka.
Þegar ég sest og skrifa til þín,
' *koma svo margar minningar upp í
huga minn. Alltaf varst þú tilbúin
að hlusta og leiðbeina. Ég man
þegar ég kom í fyrsta skiptið til
Reykjavíkur á leið til tannlæknis,
þá átta ára gömul, þá var ekki farið
tvisvar á ári eins og í dag. Þið Óli
áttuð þá heima á Nýlendugötunni.
Þá var maður ekki með stórt
hjarta. Þú fórst með mig út í búð
og keyptir handa mér maltbrjóst-
sykurpoka, sem ég átti að fá í verð-
laun þegar ég væri búin hjá tann-
JNækninum, svona gast þú gert gott
úr öllu. Þegar ég lá á Landspítalan-
un, 16 ára, í átta vikur komst þú
nánast á hverjum degi til mín. Ög
þegar ég kom til ykkar Óla til að
eignast mitt fyrsta barn, þá alein
og lítil, tókuð þið mér opnum örm-
um. Svona liðu árin. Alltaf voru
Sigga frænka og Óli tilbúin að opna
heimili sitt fyrir öllum og mörg
voru árin sem Elín amma bjó hjá
ykkur.
Núna um páskana var yngsta
barnið okkar fermt, þú hlakkaðir
mikið til að koma og hitta alla ætt-
ingjana þína, en það fór öðruvísi en
ætlað var. Mikið þakka ég fyrir að
^þafa getað komið til þín á spítalann
og hitt þig nokkuð hressa eins og
þú varst á föstudeginum. Þú þekkt-
ir mig vel og spurðir mig frétta úr
Borgarnesi. Eins var yndislegt að
vera hjá þér á sunnudeginum, þú
varst svo falleg og friðsæl þar sem
þú lást á koddanum þínum. Ég
þakka guði fyrir að fá að kveðja
þig-
Elsku frænka mín, nú veit ég að
þér líður vel þar sem þú ert. Ég bið
Guð að styrkja Óla þinn og okkur
öll sem kveðjum þig í dag.
Far þú í friði.
Þín nafna
Sigríður Björk.
Okkur systkinin langar til að
minnast Siggu frænku, föðursystur
okkar, með nokkrum orðum. And-
látið kom ekki alveg fyrirvaralaust,
því meinið sem sigraði hana að lok-
um lét í upphafi á sér kræla íyrir
nokkuð mörgum árum. Þá sem nú
tók Sigga veikindum sínum af ein-
stakri yfírvegun og rósemi. Sigga
vann fyrstu lotu baráttunnar við
vágestinn, en fyrir um það bil ári
gerði meinið vart við sig á ný og þá
baráttu náði Sigga okkar ekki að
vinna. En rósemi og æðruleysi ein-
kenndu hana til hinstu stundar.
Við minnumst frænku fyrir alveg
einstaka velvild. Er við komum á
heimili Siggu og Óla nutum við
alltaf einstakrar gestrisni. Það var
stjanað við okkur í mat og öðrum
góðgerðum. Það var nefnilega
þannig, að þegar við vorum farin
að bregða undir okkur betri fætin-
um sem ungt fólk og skruppum til
höfuðborgarinnar án foreldrafylgd-
ar áttum við alltaf öruggt skjól í
Eskihlíðinni hjá Siggu og Óla. Á
heimili þeirra ríkti ávallt glaðværð,
frískleiki og hlýja. Þar vai- mikið
talað og hlegið. Við minnumst þess
aldrei að Sigga hafi nokkru sinni
skipt skapi, hvað sem á gekk, held-
ur gat hún alltaf brosað að mis-
brestum okkar og galsa og gerði
gott úr öllu.
Mikla natni, þolinmæði og elsku
sýndi Sigga móður sinni, Elínu
ömmu okkar, þegar hún háöldruð
UTFARARST OFA
OSWALDS
simi 551 3485
ÞJÓNUSTA ALLAN
SÓLARHRINGINN
AÐALSTRA* I I 4B • 101 RHYKJAVÍK
I íKKISTl JVINNUSTOFA
EYVINDAR ÁRNASONAR
Þegar andlát ber að höndum
Útfararstofan annast meginhluta allra útfara
á höfuðborgarsvæðinu. Þar starfa nú 15 manns
við útfararþjónustu og kistuframleiðslu.
AlúSleg þjónusta sem byggir ó langri reynsiu
ÚtfararstofaKirkjugarðannaehf.
Vesturhlíð 2 - Fossvogi - Sími 551 1266
MINNINGAR
og lasburða var á heimili þeirra
Óla í mörg ár. Sigga og Óli voru
mjög samstiga í lífinu og miklir
vinir. Þau gerðu hlutina saman og
voru ákaflega samrýnd hjón,
þannig að missir þinn, elsku Óli, er
mikill. Sigga og Óli nutu þess að
ferðast saman um heiminn og fóru
nokkrar ferðir til margra landa í
Evrópu. Þau nutu ferðanna til hins
ýtrasta og stundum voru haldin
myndakvöld heima á Valshamri eft-
ir heimkomuna og þá var það Óli
sem sagði svo skemmtilega frá því
sem fyrir augu bar og innti Siggu
ævinlega eftir því hvort ekki væri
farið með rétt mál.
_ Á hverju hausti komu Sigga og
Óli í réttirnar. Þ.e.a.s. Óli fór í rétt-
imar, en Sigga heimsótti Júllu syst-
ur sína í Borgarnesi eða var hjá
Sveinu mágkonu sinni og móður
okkar á Valshamri á meðan.
Sigga frænka var einstaklega
bamgóð. Þær minningar eigum við
systkinin um hana frá því í okkar
æsku og urðum ennfremur vör við
gæsku hennar gagnvart okkar eigin
bömum þegar fram liðu stundir.
Sigga sýndi ávallt mikinn áhuga á
öllu því sem við og fjölskyldur tókum
okkur fyrir hendur. Sigga og Óli
voru alltaf aufúsugestir á heimilum
okkar. Við minnumst þess sérstak-
lega þegar hún kom inn á heimilin
okkar íyrst gekk hún um í rólegheit-
um, horfði í kringum sig og sagði síð-
an: „I þessu húsi er góður andi.“
Sigga frænka var einn af þeim
fóstu punktum tilverunnar sem nú
hafa verið teknir frá okkur. En þján-
ingar hennar eru á enda og minning-
in um góða og trausta frænku mun
lifa með okkur alla ævi. Elsku Óli,
megi Guð og góðar minningar
styrkja þig og hjálpa þér að lifa með
sorginni.
Blessuð sé minning Siggu frænku.
Systkinin frá Valshamri,
Hálfdán Sigurður Helgason,
Hafdís Elín Helgadóttir og
Valur Þór Helgason.
Elsku Sigríður frænka og nafna,
eða Sigga Hálfdáns eins og hún var
oftast kölluð af sínum nánustu. Mig
langar með nokkrum orðum að
minnast og kveðja hana Siggu
frænku sem andaðist að morgni
mánudagsins 30. ágúst.
Þegar ég var á mínum yngri ár-
um að vinna í Reykjavík var ég
heimagangur á heimili þeirra hjóna
Siggu og Óla á Nýlendugötunni.
Hún var heimakær og mjög mynd-
arleg húsmóðir. Alltaf þegar gesti
bar að garði var ekki um annað að
ræða en að þiggja einhverjar góð-
gjörðir en allt var svo gott sem
frænka gerði. Sigga frænka var
lærð saumakona og eru ófáar flík-
umar sem liggja eftir hana. Öllum
líkaði vel við handbragðið hennar.
Þar á meðal saumaði hún brúðar-
kjólinn minn sem allir dáðust að og
ekld tók hún oft fyrir saumaskap-
inn. Frænka eignaðist engan erf-
ingja. Þegar ég eignaðist mitt iyrsta
bam sagði Sigga frænka við mig að
ég gæti nú gefið sér stelpuna, því
hún væri fædd á afmælisdaginn
hans Óla síns, ég gæti bara átt
fleiri. Það hefði ekki farið illa um
bamið í hennar höndum. En það er
nú svo að þegar maður er búinn að
eiga blessuð bömin þá tímir maður
ekki að láta þau frá sér.
Frænka var Húnvetningur í
föðurætt, dóttir Hálfdáns Árna-
sonar Gíslasonar frá Neðri-Fitj-
um í Víðidal, V-Hún. Við bárum
nafn ömmu okkar, sem var móðir
Hálfdáns og amma mín. Móðir
Siggu var Elín Jónsdóttir, hún
átti ættir í Rangárvallasýslu, at-
orkukona mikil, glöð í viðmóti og
hispurlaus. Frænka var stór-
glæsileg kona, alltaf með sitt ljúfa
viðmót og svo kát og glöð. Það var
unun að vera í návist hennar. Ég
held að hún hafi ekki getað skipt
skapi. Ef þau hjónin voru ekki
sammála þá sagði hún bara „góði
Óli minn, láttu ekki svona“. Það
var aðdáunarvert hvað hún hugs-
aði vel um foreldra sína jafnt dag
sem nótt. Hún var eins og góð
hjúkrunarkona. Ég er viss um að
hún fái góða heimkomu hinum
megin.
Eg bið að heilsa þeim sem þú
hittir á ferðalögum þínum í fram-
tíðinni og bið Guð að varðveita
þig. Ég sendi eiginmanni hennar
og öðrum aðstendendum samúð-
arkveðjur og bið Guð að styrkja
þau í sorg þeirra. Drottinn gaf og
Drottinn tók, lofað veri nafn
Drottins.
Þín frænka,
Sigríður Árný Kristófersdóttir.
Með sárum söknuði kveð ég nú
elsku Siggu mína, traustu, sterku og
rólegu Siggu með stóra hlýja hjart-
að.
Eitt af því besta sem nokkur get-
ur eignast á lífsleiðinni eru traustir
góðir vinir og það hlotnaðist mér _svo
sannarlega í þeim Siggu og Óla.
Alltaf stóðu þau eins og tveir klettar
sitt hvorum megin við mig þegar ég
þurfti á því að halda bæði á gleði-
stundum sem sorgarstundum. Já, ég
var lánsöm að eiga þau að Siggu og
Óla. Ómetanlegt. Ég var 7 ára þegar
þau fluttu í húsið sem við bjuggum í.
Ég man eins og gerst hefði í gær
þegar ég sá þau fyrst, þessi háu
glæsilegu samrýndu hjón hvað það
geislaði af þeim, það var ekki hægt
annað en að laðast að þeim og þykja
vænt um þau. „Sigga og 01i“ var
bara eitt orð í mínum huga, svo sam-
rýnd og góð voru þau hvort við ann-
að.
Mér er ofarlega í huga núna þakk-
læti til þeirra, hvað þau reyndust
honum pabba mínum vel eftir að
hún mamma mín dó, alltaf átti hann
athvarf hjá þeim Siggu og Óla þegar
hann var einmana. Var ég þeim
alltaf svo innilega þakklát fyrir.
Margs er að minnast frá liðnum ár-
um þegar við Sigga vorum að baka
til jólanna í sitthvoru eldhúsinu og
ég fór yfír til hennar til að fá ráð-
leggingar, þá nýbyrjuð að búa, eða
alla fínu kjólana sem hún saumaði á
mig allt frá því að ég var lítil stelpa
og þangað til ág varð fullorðin.
Ljúfust er sú minning er hún var að
punta mig á fermingardaginn minn
og á brúðkaupsdaginn minn. Já, ég
man eins og gerst hefði í gær.
Mikið verður tómlegt á annan í
jólum að hafa Siggu ekki hjá okkur
eins og öll undanfarin jól. Hjartans
kveðja til Siggu minnar með þakk-
læti fyrir allt sem hún gerði fyrir
inig og mína.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins
degi,
hin Ijúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist
eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig.)
Elsku Óli minn, ég bið guð að
styrkja þig og leiða í sorginni.
Ester.
Ég hef oft sagtj að hún amma
mín Magnfríður ívarsdóttir hafi
eignast þær bestu tengdadætur,
sem hægt væri að hugsa sér. Hver
annarri betri, allar mannkosta kon-
ur. Og nú er Sigga ein þeirra dáin.
Látnar eru Ingibjörg, Mary og
Guðríður. Eftir lifa Jóhanna og
Sesselja. Já, svona líður tíminn.
Sigga giftist Óla og þau voru sam-
an í 56 ár. Aldrei bar skugga á
þeirra samvistir. Það var þekkt í
fjölskyldunni og víðar að gestrisin
voru þau og kökurnar hennar
Siggu voru vinsælar, mjög svo.
Best kynntist ég Siggu, þegar við
unnum saman í mörg ár í Sælgæt-
isgerðinni Völu. Þar unnu dugnað-
arkonur og mér fannst Sigga
óvenju góður starfskraftur. Ég get
enn séð hana fyrir mér þegar hún
stýrði nýju súkkulaðivélinni, sem
ekki var létt verk. Róleg, einbeitt,
örugg og festuleg. Já, Sigga var
fögur kona í sjón og reynd.
Guð blessi hana og styðji Óla í
sorginni.
Guðríður (Gauja).
Sigríður Hálfdánardóttir var fal-
leg kona. Teinrétt og brosandi,
með útgeislun er öllum yljaði,
mætti hún sínum skapadómi. Hún
minnti á eikina með sinni stóru
laufkrónu er fuglar jarðarinnar
keppast um að búa sér bústað í,
fullvissir þess að þar bíði þeirra
skjól, vernd og hjartahlýja. Þannig
umvafði hún Sigga alla þá er nutu
samvista við hana. Eftir að fjöl-
skyldan flutti að Valshamri fór Sig-
ríðm' fljótlega í vist til hjóna í Borg-
arnesi. Hugur hennar stóð til frekari
mennta og dreif hún sig því til
Reykjavíkur að læra að sauma. Þar
var Sigga á réttri hillu, hafði alltaf
haft næmt auga fyrir litum, formum
og að hlutir færu vel. I Reykjavík
átti hún eftir að hitta stóru ástina
sína er varð hennar lífsförunautur í
54 ár. Þau voru glæsilegt ungt par
og tilbúin að takast á við lífið saman.
Á þessum tíma voru höft og
skömmtun á öllum hlutum, það byrj-
uðu því allir nýgiftir smátt. Eitt her-
bergi þar sem bæði var eldað og sof-
ið þótti sjálfsagt í byrjun búskapar.
Óli og Sigga voru þar engin undan-
tekning. I einu herbergi á Nýlendu-
götu 22 hófu þau búskap. Þar saum-
aði Sigga einnig, enda sagði hún oft:
„Ég saumaði flottustu tjull- og pallí-
ettukjólana þegar ég bjó þrengst."
Eftir nokkur ár fluttu þau sig um
set á Nýlendugötunni, nú í hús núm-
er 19. Þar bjuggu þau í góðu sam-
býli til ársins 1974 að þau flytja í
Eskihlíð 6A. Sambýlið í Eskihlíðinni
var einnig gott. í stigaganginum
bjuggu margar hjúkrunarkonur er á
árum áður höfðu starfað á Landspít-
alanum og Heilsuverndarstöðinni.
Allt urðu þetta góðar vinkonur
þeirra hjóna og mörg voru sporin
hennar Siggu að hlú að sumum
þeirra, sagðist ávallt hafa getað
hugsað sér að verða hjúkrunarkona.
Þegar móðir Ólafs, er bjó í Gröf á
Rauðasandi, var orðin lasburða
flutti hún suður til þeirra hjóna og
var hjá þeim í þrjú ár eða þar til hún
lést. Einnig dó faðir hennar hjá
þeim eftir stutta sjúkralegu. Eftir
margra ára setu við saumavélina
heima fannst Siggu tími til kominn
að bregða sér út af heimilinu til
vinnu. Hún hóf störf hjá sælgætis-
gerðjnni Völu og starfaði þar í fimm
ár. Á Valshamri hafði Helgi bróðir
Siggu tekið við búinu. Elín móðir
hennar kom því oft og dvaldi hjá
þeim dætrum sínum í Reykjavík.
Smám saman færðist þetta yfir í það
að Eh'n kom alkomin til þeirra Siggu
og Óla og dvaldi í skjóli dóttur sinn-
ar og tengdasonar í sjö ár, en mjög
kært var með þeim mæðgum. Óli
hressti upp á selskapinn, hann kom
nú aldeilis ekki að tómum kofunum
hjá tengdamóður sinni. Síðustu árin
dvaldi Ehn á ellideild sjúkrahúss
Akraness. Tvisvar í viku fór Sigga
með Akraborginni að heimsækja
hana. Sat þar með prjónana sína og
hlúði að ellimóðri móður sinni.
Næstu ár urðu mikil ferðaár hjá
þeim hjónum. Þau ferðuðust vítt og
breitt um landið ásamt því að þræða
Evrópulöndin hvert af öðru. Þegar
heim var komið fengum við ættingj-
arnir að njóta ferðarinnar á mynda-
kvöldum, öllum til mikillar ánægju.
Ingimundur bróðir Ólafs fór eitt
sinn með þeim til sumardvalar í
Svartaskóg í Þýskalandi. Áður höfðu
þeir bræður ásamt Sigurði bróður
sínum og Siggu farið margar ferðir
með Ferðafélagi Islands inn á há-
lendið. Ekki var minna fjörið þegar
verið var að rifja upp þær ferðir.
Bræðurnir þrír voru einstaklega
samrýndir og dáðu Siggu mjög.
Sigga og Óh voru ávallt nefnd
saman, þau voru eitt fyrir okkur öll-
um í fjölskyldunni. Fáir hafa varð-
veitt ástina sína betur en þau, alltaf
eins og nýtrúlofuð eftir 54 ár. Þegar
við eldri systurnar tvær fluttum
suður bættumst við í hóp ættingja
sem litu á þeirra heimili á Nýlendu-
götunni sem sitt annað heimili, enda
gestrisni hjónanna margrómuð.
Fjölskyldan okkar flutti suður árið
1967 og ekki minnkaði samgangur-
inn við það. Síðan urðu börnin okk-
ar umhyggju þeirra aðnjótandi.
Enginn bakaði betri brúntertu en
Sigga að þeirra dómi. Uppskriftina
er margþúið að prófa en aldrei
tekst hún eins og hjá Siggu.
Eftir síðustu áramót fór að bera
á lasleika hjá henni sem seinna
reyndist vera krabbamein, við