Morgunblaðið - 23.06.2000, Blaðsíða 55

MORGUNBLAÐIÐ
________________________________FÖSTUDÁGUR 23. JÚNÍ 2000 55
MINNINGAR

I

ANNA GUÐRUN
HELGADÓTTIR
+ Anna Guðrún
Helgadóttir
fæddist á Rútsstöð-
uni í Eyjafirði 24.
júlí 1920. Hún lést á
sjúkrahúsinu á Víf-
ilsstöðum 15. júní.
Faðir Onnu var
Helgi Ágústsson frá
Saurbæ í Eyjafirði.
Móðir hennar var
Júliana Sigurðar-
dóttir frá Kambhóli
í Arnarneshreppi í
Eyjafirði. Börn
þeirra hjóna auk
Ónnu voru Óskar
Gústaf, Brynjólfur, sem nú er
látinn, Ólöf Ragnheiður og Þór-
dís Valgerður, sem nú er látin.
Við andlát móður minnar reikar
hugurínn áratugi aftur í tímann. Ljúf-
ar minningar um ástúð og umhyggju
móður minnar þegar hún signdi mig
litla pjakkinn þegar ég fór í nærbol-
inn, faðmaði mig og kyssti. Fyrir
svefninn var maður signdur og farið
með bænir. Þó að ég væri grallari og
ekki varkár strákur þá fannst mér
þetta mjög þýðingarmikið, sennilega
var það ekíd kristindómurinn sem
heillaði mig, frekar móðurfaðmurinn,
kærleikurinn og blíðan.
Móðir mín var af þeirri kynslóð
kvenna sem taldi það rétt og eðlilegt
að helga líf sitt þörfum annarra, eigin-
manni, bömum og heimili, hennar
eigin þarfir og langanir var ekki mikið
rætt um. Áður en kröm og elli beygðu
mömmu var hún glaðsinna og félags-
lynd. Þegar ég og Helga systir sáluga
vorum á unglingsárum var heimili
okkar félagsmiðstöð fyrir alla okkar
vini og margh- þeirra bundust
mömmu það traustum böndum að
þeir héldu sambandi við hana árum
ogjafnvel áratugum saman.
Það var þakkarvert á unglingsár-
um mínum að eiga móður sem hægt
var að ræða öll áhyggjuefni við og oft
tókst henni með ástúðinni, þolinmæð-
inni og umburðarlyndinu að forða
mér frá ýmsu rugli sem mér datt í hug
en hafði ekki enn komið í fram-
kvæmd.
Á unglingsárum þykir mörgum
strákum ekki fint að vera mömmu-
strákur, en ég fyllti ekki þann hóp þó
baldinn væri, ég var mömmustrákur
þegar ég vai' heima og það fór ekki
fram hjá vinum mínum. Aldrei minn-
ist ég þess að gys væri gert að því í
mínum hópi, þvert á móti heyrði ég
hjá þeim að svona ættu mömmur að
vera og ég var hreykinn af henni. í lífi
mömmu eins og flestra annarra skipt-
ust á skin og skúrir. Aðeins sjö ára
gömul missir hún móður sína og erfið
og langvarandi veikindi frá fimmtán
ára aldri höfðu mikil áhrif á líf hennai'.
Að horfa á eftir tveimur bama sinna í
Hálfsystkini, sam-
feðra, eru Þormóð-
ur, Einar, Skapti og
Heba.
Anna G. Helga-
dóttir giftist Jóni
Sveinssyni árið
1954 en hann lést 5.
ágúst 1999. Börn
Önnu G. Helgadótt-
ur eru Heiðdís, f.
1940, Sigurrós, f.
1945, dáin sama ár,
Svavar, f. 1952,
Helga Kristín, f.
1955, dáin 1996, og
Hulda, f. 1963.
Utför Önnu Guðrúnar fer
fram frá Háteigskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
gröfina getur sjálfsagt enginn skilið
til fulls nema sá sem reynir. Sigurrós
systir mín deyr sjö árum áður en ég
fæðist svo ég þekki það bara af frá-
sögn mömmu þegar ég var um fem-
ingu. Eg minnist enn sársaukans í
rödd hennar þegar hún rifjaði það
upp vegna spuminga minna. En þeg-
ar systir mín, Helga Kiistín, dó fyrir
fjórum ámm, eftir erfið veikindi,
byijaði mamma að deyja. Þær vom
mjög nánar, í daglegu sambandi og
harmur og missir mömmu var henni
óbærilegur.
Þegar við það bættist að fóstri
minn, maðurinn hennar, deyr í fyrra
fannst henni fokið í flest skjól.
Það var dýrmætt fyrir móður mína
og ekki síður mig í þessu mótlæti síð-
ustu árin að eiga þó að fjölda vina og
ættingja sem sinntu henni eftir föng-
um. Þegar fólk er orðið um áttrætt
em þó komin skörð í kunningja- og
vinahópinn. Margir dánir, margir
ekki ferðafærir lengur og geta ekki
einu sinni fylgt vinum sínum til grafar
vegna elli og krankleika. Ég veit að
þetta fólk var og er hjá mömmu í and-
anum og hún hjá þeim.
Mamma kveið ekki dauðanum, ein-
læg trú á Guð og algjör fullvissa um
að horfnir ástvinir tækju á móti henni
hinu megin gerðu dauðann ekki ótta-
legan.
Það era ómetanleg forréttindi að
hafa haft þá aðstöðu að geta rétt for-
eldrum sínum hjálparhönd síðustu ár-
in og geta þannig greitt örh'tið inn á
þá ómælanlegu þakkarskuld sem ég
er í við móður mína og fóstra, blessuð
sé minning ykkar.
Svavar Svavarsson.
Við fráfall kærrar vinkonu hvarflar
hugurinn til fyrstu kynna, er til var
stofnað fyrir miðja sl. öld. Svavar
Guðjónsson var æsku- og baráttufé-
lagi frá tíð kreppuái-anna. Hann
kynnti okkur fyrir eiginkonu sinni,
Önnu Helgadóttur frá Akureyri. Hún
var ung og grönn, svo fislétt á fæti
GUNNLAUGUR
MATTHÍAS
JÓNSSON
+ Gunnlaugur
Matthías Jónsson
fæddist á Akureyri
12. nóvember 1940.
Hann lést 7. júní síð-
astliðinn og fór útför
hans fram frá Akur-
eyrarkirkju 16.júní.
Okkur systurnar
langar til að minnast
hans Matta frænda
með nokkrum fátæk-
legum orðum og um
leið kveðja frænda
okkar sem kvaddur
var burtu svo skyndilega í blóma
lífsins. Það er erfitt að átta sig á
tilganginum, eftir sitja spurningar
sem aldrei fást svör við, sorgin og
minningarnar. Á svona stundu
hrannast upp góðar minningar lið-
inna ára. Nú eru tvö
ár síðan Matti missti
eiginkonu sína, hana
Ingunni, af slysförum
og tengjast margar af
okkar bestu minning-
um þessum hjarta-
hlýju hjónum sem
voru svo stór hluti af
lífi okkar systkinanna
allt frá barnæsku.
Matti var einn af
þeim sem þurfti alltaf
að hafa eitthvað fyrir
stafni og settist aldrei
niður auðum höndum.
Hann var mikill hag-
leiksmaður og byggði hann fjöl-
skyldunni fallegt heimili sem þau
hjónin og drengirnir þeirra þrír,
fylltu með hlýju og kærleika svo
þangað var alltaf jafn gott að
koma. Hann var listrænn og notaði
með bros á vör og glettnisglampa í
augum þrátt fyrii’ raunir og rúnir sem
snemma vom ristar við æviveg henn-
ar. Hún „vó upp björg“ á sinn veika
arm og á grannar herðar hennar og
viðkvæmt brjóst var lögð örlagabyrði,
sem dró úr þreki og mæddi í spori.
Anna hélt reisn sinni í erfiðum kjör-
um og gladdist á góðra vina fundi og
tók undir með þýðri rödd.
í hugann koma löngu hðin sumar-
kvöld í Meðalholti 5, þegar við sátum
frameftir nóttum. Bjartsýni og gleði
ríkti í hugum okkar allra. Þótt kjör
okkar í æsku væm ólík gat hver af
öðram lært.
Á þessum áram, um miðja sl öld,
var erfitt að verða sér úti um húsnæði
í Reykjavík. Anna og Svavar fluttust í
h'tið húsrými í kjallaraherbergi sem
tilheyrði íbúð okkar í Meðalholti. Það
vai- undravert hve vel og fallega Önnu
tókst að breyta þessari litlu og
þröngu vistarvera í sannkallað mynd-
arheimih. Allt glansaði af snyrti-
mennsku og reglusemi. Það var hátt
til lofts og vítt til veggja þótt lofthæð
og gólfrými væri skráð öðrum og
knappari mælikvarða.
Með Svavari Guðjónssyni eignaðist
Anna tvö böm. Sigurrós fæddist árið
1945 og lést í frumbemsku. Svavar,
öku- og vinnuvélakennari, hinn besti
drengur. Kona hans er Anna Sigurð-
ardóttir.
Anna dvaldist lengi á heimili Finn-
boga Guðmundssonai-, útgerðar-
manns í Gerðum, Garði, og konu hans,
Maríu Pétursdóttur, hjúkranarkonu í
Garðasti-æti 8 í Reykjavík. Þai’ naut
hún öryggis og vináttu þeirra hjóna
með ungan dreng sinn, Svavar.
Seinni maður Önnu var Jón Sveins-
son, kaupfélagsstjóri á Norðfirði, síð-
ar starfsmaður Sambands íslenskra
samvinnufélaga. Jón var drengskap-
armaður, stefnufastur og starfsamur.
Jón gekk Svavari, syni Önnu, í föður-
stað og tókst með þeim ævilöng vin-
átta. Jóni var einstök góðvild og prúð-
mennska í blóð borin, sem ahfr nutu
er urðu á hans vegi.
Anna og Jón eignuðust tvær efnis-
dætur, Helgu Kristínu og Huldu.
Hulda fluttist til Bandaríkjanna.
Maður hennar er bandarískur, C.J.
Maiforth.
Helga Kristín lyfjatæknh’ giftist
Ólafi Ingibjörnssyni lækni. Með
Önnu, Jóni og bömum þeirra var
einkar kært.
Mikill harmaur var kveðinn að fjöl-
skyldunni þegar Helga Kristín veikt-
ist af skæðum og ólæknandi sjúkdómi
sem leiddi til dauða hennar. Það áfah
varð foreldram hennar, Önnu og Jóni,
óbærilegt.
Dóttir Önnu og Jóns Norðfjörð,
leikara á Akureyri, er Heiðdís Norð-
fjörð. Hún er gift Gunnari Jóhanns-
syni. Þau era búsett á Akureyri.
Samband okkar Önnu Helgadóttur
og vinátta var órofa aUa tíð frá fyrsta
degi samfunda.
Samúðarkveðjur tíl ættingja og
vina.
Bima Jónsdúttir og
Pétur Pétursson.
GUÐLAUG
SVEINSDÓTTIR
+ Guðlaug Sveins-
ddttir fæddist í
Hafnarfirði 8. októ-
ber 1918. Hún lést á
Garðvangi í Garði 18.
júní síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
hjónin Guðlaug
Ágústa Guðmunds-
dóttir, f. 10. ágúst
1883, d. 12. ágúst
1954, og Sveinn Guð-
mundsson, f. 23.
mars 1875, d. 9. aprfl
1921. Systkini Guð-
laugar eru: Guðfinna
Jónína, f. 17. septem-
ber 1907, d. 21. október 1999;
Guðmunda, f. 5. desember 1908,
d. 1996; Þómnn, f. 25. júní 1910,
d. 1997; Guðmundur, f. 22. nóv-
ember 1911, d. 31. desember
1966; Björg, f. 14. september
1913; Guðbergur, f. 18. nóvember
1915, d. 28. desember 1974; Jens
Ólafur, f. 20. júlí 1916; Sveinn, f.
4. júni 1920.
Guðlaug giftist Birni Guðna
Guðjónssyni, f. 26. ágúst 1916, d.
23. maí 1995, frá Réttarholti í
Garði hinn 20. desember 1941.
Þau bjuggu á Sunnuhvoli, síðar
Garðbraut 19, allan sinn búskap
þar til hann lést. Þá flutti hún á
Garðvang, dvalarheimili aldraðra
í Garði. Þau eignuðust þrjú böm:
1) Sveinn Ragnar, f. 14. febrúar
1942, kona hans er Loftveig Krist-
ín Sigurgeirsdóttir, f. 6. febrúar
1944, eiga þau fjögur börn. a)
Guðlaug Þóra, f. 20. desember
1962, gift Baldvini
Sigurðssyni, f. 2.
janúar 1962, eiga
þau þijá syni: Svein,
f. 15. ágúst 1982,
Sævar Valbjörn, f.
28. september 1984,
og Steinar Guðna, f.
7. júní 1995. b) Sig-
urgeir Borgfjörð, f.
18. desember 1964,
kvæntur Elínu
Gunnarsdóttur, f.
28. febrúar 1969,
þau eiga tvö börn:
Guðnýju, f. 19. aprfl
1994, og Þórð, f. 21.
júní 1996. c) Björa, f. 6. maí 1971,
kvæntur Elísu Rakel Jakobsdótt-
ur, f. 24. nóvember 1975, þau eiga
einn son, Friðrik Rósinkar, f. 26.
aprfl 1999. d) Rósa, f. 4. nóvember
1979.
2) Guðrún Erla, f. 14. febrúar
1947, gift Júlíusi Jónssyni, f. 3.
febrúar 1951, þau eiga þrjú börn.
a) Guðmunda Harpa, f. 12. febr-
úar 1973, gift Þóri Erlendssyni, f.
13. ágúst 1971 þau slitu samvistir,
þeirra börn em: Jóhanna Stein-
unn, f. 20. september 1993, og
Björn Bjarki, f. 9. september
1995, er í sambúð með Gottskáik
Ágústi Guðjónssyni, f. 21. júlí
1955. b) Björn Ágúst, f. 22. júlí
1974. c) Guðjón, f. 6. maí 1982.
3) Ásmundur Steinn, f. 8. maí
1953, d. 10. september 1992.
_ Utför Guðlaugar fer fram frá
títskálakirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 14.
Elsku hjartans amma og lang-
amma Lauga, þá er þinni þrauta-
göngu lokið og komið að kveðju-
stund. Við viljum öll þakka kærlega
fyrir að hafa átt þig að.
Hinlangaþrauterliðin
nú loksins hlaustu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sigur unninn
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.
Fyrst sigur sár er feginn
fyrst sorgarþraut er gengin
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt, sem Guði’ er frá.
(V. Briem.)
Guð blessi og varðveiti minningu
þína elsku amma, þú munt lifa í
minningum okkar alla tíð.
Sigurgeir, Elín, Guðný
og Þórður.
Elsku amma á Sunnó. Nú hefur
þú verið leyst þrautunum frá og
fundið friðinn í örmum hins almátt-
uga. Okkur langar til að kveðja þig
með nokkram orðum og segja þér
hversu mikils virði þú ert okkur og
munt vera um ókomna tíð. Síðustu
árin í lífi þínu hafa ekki verið þér f
auðveld og þú hefur mátt þola mikl-
ar þjáningar, en við vitum nú öll að
guð leggur ekki meira á okkur en
við ráðum við og mikið ofboðslega
varst þú sterk og dugmikil kona alla
tíð. Elsku amma það var alltaf gott
að koma á Sunnuhvol til ykkar afa
og alltaf var manni tekið opnum
örmum og eru minningarnar langt-
um fleiri en hugur og hönd ráða við
að koma á blað.
Þegar ég leystur verð þrautunum frá.
Þegar ég sólfagra landinu á
lifi og verð mínum lausnara hjá,
það verður dásamleg dýrð handa mér.
Dásöm það er, dýrð handa mér.
Er ég skal fá Jesú auglit að sjá,
þaðverðurdásamlegdýrðhandamér. %
Og þegar hann, er mig elskar svo heitt,
indælan stað mér hjá sér hefir veitt,
svo að hans ásjón ég augum fæ leitt.
Það verður dásamleg dýrð handa mér.
Astvin ég sé, sem unni ég hér,
árstraumar fagnaðar berast að mér.
Blessaði frelsari, brosið frá þér,
það verður dásamleg dýrð handa mér.
(Gabríei/sr. Láms Halldórss.)
hann þann hæfileika til að búa til
listmuni sem hann gladdi vini og
ættingja með og einnig liggja eftir
hann munir sem þau hjónin
skreyttu heimili sitt með. En þó
var það garðræktin sem átti hug
hans allan, að sjá plöntu vaxa upp
af fræi, hlúa að henni, fylgjast með
henni dafna og verða að fullvaxinni
jurt. í garðinum í kringum húsið
þeirra Matta og Ingunnar má sjá
af hversu mikilli natni hann sinnti
þessu áhugamáli sínu og áhuginn
smitaði út frá sér, synirnir þrír
lærðu allir garðyrkju. Fjölskyldan
var það sem stóð hjarta hans næst,
og búa strákarnir hans að því alla
tíð hversu natinn hann var við að
fræða þá um náttúruna og njóta
útivistar. Það var ekki svo ósjaldan
sem hann fór með okkur niður á
bryggju að veiða, á vorin kenndi
hann okkur að setja niður græn-
meti og á haustin var það upp-
skeran, allt ómetanlegar stundir
sem enginn getur tekið frá okkur.
Það var mikil gleði þegar barna-
börnin fæddust hvert á fætur öðra
og áttu stundirnar með þeim hug
hans og hjarta, og er þeirra missir
stór.
Það er fátt sem mildar sorgina
en ef við sem eftir lifum lítum ekki
á dauðann sem óvin heldur óhjá-
kvæmilegt ævintýri, að það að
deyja sé að hverfa inn í sólskinið,
að skilnaðarstundin sé dagur sam-
fundanna og nú hafi Matti aftur
hitt hana Ingunni sína og nú hafi
þau aftur haldið saman á vit ævin-
týranna, verður sorg okkar ekki
eins óbærileg.
Við fráfall frænda okkar var
stórt skarð höggvið sem ekki verð-
ur fyllt, en við þökkum Guði fyrir
þann tíma sem við fengum að hafa
hann hjá okkur og allar þær hlýju
og góðu minningar sem við eigum
og verða aldrei frá okkur teknar.
Við sem þekktum Matta svo vel vit-
um og finnum að þrátt fyrir að
hann sé horfinn sjónum okkar og
farinn að sinna öðram verkefnum
lítur hann enn til með okkur og
minning hans mun lifa í hjörtum
okkar um ókomna tíð.
Elsku strákar, Nonni, Balli og
Sævar, og ykkar fjölskyldur. Miss-
ir ykkar er stór og fátt til huggun-
ar hægt að segja. Foreldrar ykkar
voru vanir að leita styrks í trúnni
og saman biðjum við góðan Guð að
milda sorg okkar allra.
Sólveig Dóra og María Jóna.
Við vonum og trúum af öllu hjarta
að þú sért laus við allar þínar þján-
ingar og kennir þér hvergi meins og
við vitum að afi og Ási hafa beðið
þín og tekið þér opnum örmum er
þú hvarfst á braut frá okkur og fórst
á þeirra fund. Við munum sakna þín
og geyma minningu þína í hjörtum
okkar alla tíð. Við viljum þakka þér
allt sem þú hefur gefið okkur í gegn-
um tíðina bara með því að vera þú
sjálf. Elsku amma, guð blessi þig og
minningu þína og líði þér vel þar
sem þú ert komin, hjá afa.
Elsku pabbi, Erla og fjölskyldan
öll, megi góður guð styrkja okkur
öll og blessa minningu þeirrar góðu
konu sem amma alltaf var.
Björn, Ehsa Rakel og
Friðrik Rósinkar.
Handrit afmœlis- og minningargreina skulu
vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett.
Sé handrit tölvusett er æskilegt, að diskl-
ingur fylgi útprentuninni. Senda má greinar
til blaðsins í bréfasíma 569 1115, eða á net-
fang þess (minning@mbl.is). Nauðsynlegt
er, að símanúmer höfundar/sendanda fylgi.
Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum.
Pað eru vinsamleg tilmæli að lengd greina
fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðal-
línubil og hæfilega línulengd - eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnar-
nöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.