Skírnir - 01.01.1831, Side 61

tíl
kosti, er borgarinenn böfgu stiíngiö nppá við baiin,
ser til frelsisbóta, og var það Iielzt, að ríkisskip-
xiii sú, er gildti og gefin var konúngsríkinu
(1793), skjldi aptr í lög leidd og varða frelsi
Jieirra, og að lieröð þau, er fyrrum befðu tilheyrt
konúngsríkinu Pólen, en Rússlaud síðan liefði
tekið undir sig, aptr skyldi sameinast því núver-
andi konúngsríki, og undir söinu ríkisskipun, eins
og keisarinn befði lofaö Jicim , muiidi [>á komast
friðrá að nýu. Koustantín kvaðst mundi bera [ictta
fram fyrir btóðr sinn, og að öðru leiti biðja Iianii
að Uta í náð sinni á málefni Pólskra og uppreisn
[icirra; sagðist liann ætla að fara útúr ríkinu að
siimi, og i'ela vísdómi stjórnarráðsins, að stilla ó-
friðinn og straffa uppreistarmennina eptir mak-
ligleikum. Fóru sendimcnn aptr og fluttu stjórnar-
ráðinu tíðindin, og [lókti lítil ftillnusta i and-
svörum Konstantíns, sögðu Pólskir bann talaði
einsog bróðigr sigrvegari, er ætti allskosta við,
og likt scm hrærðist meðaumkunar yfir þeim er
bann liefði yfirunnið. Jiókti [>að og atiðráðið, að
sáttum mundi trauðliga verða framkvæmt, [larsem
svo mikið var aðgjört; let og Clilópiekí útgánga
auglýsíngu til Warscbaus innbyggjara og [tjóðar-
inuar yfirhöfuð, og fer hann þar svofelduin orð-
um um ástaiul ríkisins: „ófrelsi vort (Pólskra)
var gengið frani úr öllu lióti, svo [tað var ómögu-
ligt að sannleikinn gæti náð eyra konúngsius,
fláráðir, eigingjarnir hræsnarar og bakmálugir
lögðu á oss hvörn dag ný fjötr í frelsis stað, cr
þetta svo opinbert, að konúngrinn eigi getr neitað
að svo se sem við segjum, þegar skýlau lyptisfc