Dagur - 22.01.1988, Blaðsíða 6

6 - DAGUR - 22. janúar 1988
Segja má að hann hafi alist upp
á hóteli. Hann fór ungur að
vinna á hóteli, nokkrum árum
síðar lá leið hans í eldhúsið og
hann lærði til kokks. Konunni
sinni kynntist hann á hóteli og
hann stundaði framhaldsnám í
hótelrekstri erlendis. Fyrir
tæpum tveim árum réðst hann
sem hótelstjóri á Hótel Húsa-
vík. Það er hótelmaðurinn
Pétur Snæbjörnsson sem er I
helgarviðtali og við spjöllum
um hótelrekstur og ferða-
mannaþjónustu en fyrst er
spurt um ætt og uppvaxtarár.
«Ég er fæddur á Húsavík 29.
desember 1959. Foreldrar mínir
eru Snæbjörn Pétursson í Reyni-
hlíð og Guðný Halldórsdóttir, frá
Gunnarsstöðum í Þistilfirði. Ég
tilheyri þessum stórættum,
Skútustaðaætt og Hraunkotsætt.
Afi minn og amma stofnuðu
hlutafélagið Reynihlíð hf. og
ráku hótelið. Tvö af börnum
þeirra erfðu hlutafélagið og eiga
nú hótelið ásamt sínum fjölskyld-
um og þar hef ég meira og minna
alið manninn á uppvaxtarárun-
um. Faðir minn er forstöðumað-
ur Rannsóknarstofu Kísiliðjunn-
ar, sér um gæðaeftirlit þar.
Mamma hefur alltaf unnið á
hótelinu. Ég var byrjaður að
vinna á hótelinu níu eða tíu ára
gamall og vann þar á hverju ein-
asta ári til 1983 þegar ég fór til
Noregs.
Aldrei fundist ég neitt
ofboðslega víðsýnn
Kona mín er María Rúríksdóttir
frá ísafirði og við eigum eina litla
dóttur, Þuríði, sem er þriggja ára.
Við María kynntumst þegar við
unnum bæði í Hótel Reynihlíð.
Hún er viðskiptafræðingur og
vinnur nú hjá Endurskoðunar-
miðstöðinni N. Mancher. Það er
ágætt að vera Þingeyingur en
toppurinn er að eiga konu að
vestan.“
- Hvernig var að alast upp í
Mývatnssveit?
„Það var ljúft, það má eigin-
lega segja að maður sé alinn upp
undir einhverskonar náttúru-
áhrifum ef maður er alinn upp í
Mývatnssveit. Auk þess er um að
ræða þjónustufyrirtæki í eigu
fjölskyldunnar með miklum
árstíðabundnum sveiflum í
aðsókn, mikil traffík er á sumrin.
Níu ára gamall fór ég í heimavist-
arskólann á Skútustöðum svo
maður hafði takmörkuð kynni af
heimilislífi á tímabili. Þetta var
ekki langt sem maður fór en engu
að síður er það lífsreynsla út af
fyrir sig að fara að heiman níu
ára gamall. Þetta gerðu allir á
þeim árum og það þótti ekkert
sérstakt.“
- Þú ferð að vinna á hótelinu
svona ungur, við hvaða störf
varst þú?
„Fyrstu árin var ég að afgreiða
bensín og hjálpa til við eitt og
annað. Þegar ég var orðinn 16
ára fór ég að læra matreiðslu og
var á samningi þarna uppfrá, á
námstímanum vann ég í Hótel
Reynihlíð á sumrin en þar var lít-
ið um að vera á veturna svo ég
Fjölskyldan samankomin framan við Hótelið á Húsavík. Pétur, María og Þuríður litla.
Pétur Snæbjörnsson, hótelstjóri á Hótel Húsavík:
„TOPfíMNNAÐ
EIGA KONV AÐ VESTAN“
vann á veitingahúsum í Reykja-
vík, þá mánuði sem ég var ekki í
Hótel og veitingasköTanum.
Það var að mörgu leyti mjög
skemmtilegt að læra til kokks á
þennan máta, maður varð síður
einhæfur. Þegar ég var að læra
var einmitt mjög mikil umræða
um að menn færu inn á einn stað,
lærðu þar að búa til einhverja til-
tekna sósu og gerðu nánast ekk-
ert annað næstu fjögur árin. Ég
lenti aldrei í þessu, það var frek-
ar að maður örvaðist því þetta
var allt svo nýtt og gaman."
- Hvaða áhrif hafði umgengni
þín við erlenda ferðamenn á þig?
Varstu ekki orðinn altalandi á
erlend tungumál þegar þú varst
smástrákur?
„Ég segi það nú ekki, ég kann
til dæmis ekki eitt einasta orð í
þýsku. Maður var ekki mikið í
því að trana sér fram og ræða við
ferðamennina og ég hef það á til-
finningunni að á þessum árum
hafi verið miklu meira af íslensk-
um ferðamönnum. Útlendingar á
eigin bíl var nokkuð sem ekki
sást en erlendir ferðamenn voru í
hópum á rútum.“
- Jók það víðsýni þína að
vinna á svona stað?
„Ég held að það megi segja
það, hinsvegar hefur mér aldrei
fundist að ég væri neitt ofboðs-
lega víðsýnn. Frekar hefur mað-
ur unnið að því að auka víðsýni
með smá flækingi en þetta hefur
kannski orðið til þess að maður
gerði sér grein fyrir að maður
þarf að vera víðsýnn."

„Það er hreinlega slegist um að koma ferðamönnunum út fyrir þetta
alræmda Suðvesturhorn.“
Kokkar geta allt
„Ég fékk sveinsbréf í matreiðslu
haustið 1980, eftir það var ég á
Hótel Reynihlíð á sumrin en í
Reykjavík á veturna og vann á
hinum og þessum stöðum.
Ég tók matreiðsluna eiginlega
sem fyrsta skrefið áfram. Ég sá
það strax að ef maður ætlaði að
reka fyrirtæki af þessarri gerð hér
á landsbyggðinni þá væri alveg
nauðsynlegt að geta bjargað sér
með alla skapaða hluti og mat-
reiðslan væri mjög góð undir-
staða. Það er eins og einn góður
kennari minn í Noregi sagði: „Ef
þú veist ekki alveg hvað þú ætlar
að gera skaltu verða kokkur því
þá geturðu gert allt.“ Það er
staðreynd að kokkar finnast í
ótrúlegustu stöðum.
Ég fór til Noregs 1983 til fram-
haldsnáms, fyrsta árið lærði ég
stjórnun eldhúsa en síðan
almenna hótelstjórnun og rekstur
í eitt og hálft ár. Sem sérsvið tók
ég hverskonar nýframkvæmdir
og endurnýjun. Ég kunni mjög
vel við mig í Noregi og þetta
gekk allt skínandi vel fyrir sig.
Ég lauk námi í desember 1985,
þá kom ég heim og í janúar fór ég
að vinna hjá Ólafi Laufdal. Um
vorið kom ég til Húsavíkur, Sam-
vinnuferðir ráku þá hótelið, ég
var ráðinn hótelstjóri og hef ver-
ið hér síðan. Hér er ég á heima-
slóðum og líkar vel.“
- Mikið hefur verið spjallað
um rekstrarerfiðleika hjá hótel-
inu að undanförnu, er bjartara
framundan?
„Það er spurning hvar þú dreg-