Dagblaðið Vísir - DV - 19.09.1998, Qupperneq 22

LAUGARDAGUR 19. SEPTEMBER 1998
22 sérstæð sakamál
--------------
Hefndin
„Komdu nú, Thorsten, og hafðu
hraðan á. Þetta verður brátt af-
staðið.“ Þetta sagði Petra Falb,
þrjátíu og eins árs, hárri röddu
við starfsfélaga sinn, Thorsten
Mumm.
Um stund horfði Petra á
Thorsten þar sem hann skokkaði
eftir þröngum skógarstígnum.
Svo fór hún að hlæja. En það var
ekki venjulegur hlátur. Thorsten
var farinn að svitna, en ekki af
skokkinu, enda var hann ungur,
aðeins tuttugu og þriggja ára,
hraustur og sterkur. Og það var
heldur ekki sólarhitinn sem kall-
aði fram svitann í logninu í skjóli
trjánna. Nei, hann sveið í augum
því hann vissi að konan sem var
yfirmaður hans var geðveik og
þannig á sig komin að hún var
líkleg til þess að gera hvað sem
var.
ný að hlæja. En hláturinn stend-
ur aðeins í stutta stund. Skyndi-
lega verður hún grafalvarleg.
„Reyndu svo að taka til hend-
inni, vesalingurinn þinn. Grafðu
þína eigin gröf.“ Svo snýr hún sér
að bílstjóranum og skipar honum
að rétta Thorsten skófluna. Síðan
heldur hún áfram að tala við
Thorsten.
„Nú deyrðu," segir hún. „Þú
ert til einskis nýtur, en kostar
mig mikla peninga. Að auki ferðu
í taugarnar á mér. Þess vegna
verð ég að losa mig við þig. Þú
skilur það vel, er það ekki?“
Thorsten skilur ekki hvað hún
á við, en gerir sér fulla grein fyr-
ir því að hann stendur frammi
fyrir hættulegri konu. Þess vegna
fer hann að grafa. Á meðan situr
Petra á trjábútnum og borðar
súkkulaði.
„Já, sjáum hvort hann þolir dá-
lítinn sársauka," segir Petra
Falb.
Deborah rekur nú hnífinn í
sitjandann á honum, en ristir síð-
an í bakið svo eftir verða sár sem
mikið blæðir úr. Thorsten æpir.
„Það er ekki hægt að hlusta á
þetta,“ segir Petra og treður klút
upp í munninn á honum. Síðan
hrindir hún unga manninum nið-
vu“ í gröfina sem hann var að
grafa. „Niður í með þig. Sjáum
hvort hún er orðin nógu djúp.“
Hún reynist of grunn og
Thorsten er skipað að halda
áfram að grafa. Á meðan sitja hin
þrjú glottandi og horfa á hann.
Deborah heldur enn á kveikjar-
anum í vinstri hendi. Skyndilega
stendur hún upp, gengur aftur
fyrir Thorsten og ber logandi
kveikjarann inn á milli fóta hans.
Hann rekur upp ægilegt óp þegar
hárið á kynfærum hans sviðn-
ar.
Frásögn Deborah
Petra Falb hlær svo mikið að
hún nær vart andanum. Svo
stöðvar hún misþyrmingamar
á vesalings unga manninum.
„Nú skaltu binda hendur
hans fyrir aftan bak,“ segir
hún við vinkonu sínar,
Deborah. „Og rektu svo hníf í
hjartað á honum.“
Að svo sögðu tekur hún fram
kasthnífana flugbeittu sem hún
hafði keypt á leiðinni út í skóg-
inn.
Þannig lýsti Deborah Ott
morðinu á hinum tuttugu og
þriggja ára Thorsten Mumm í
skóginum þennan dag, fyrir
réttinum í Ellwangen í Þýska-
landi. í raim var hann tekinn
af lifi. Unga, laglega konan talar
lágt og tilbreytingarlaust. Þögnin
í réttarsalnum er svo algjör með-
an hún segir frá að hún hefði get-
að látið sér nægja að hvísla.
„Petra sýndi mér hvar í brjóst
Thorstens ég átti að stinga," sagði
hún, „og það gerði ég. Hnífurinn
gekk á hol og ég ýtti Thorsten
niður í gröfina. En hann hreyfði
sig enn þá og gaf frá sér undarleg
hljóð, svo Petra sagði að ég skyldi
slá hann í höfuðið með skóflunni.
Og það gerði ég. Á eftir köstuðmn
við moldarkögglum, greinum og
mosa yfir hann og fórum. Við
fleygðum fötunum af
honum í gám og skófl-
una skildum við eftir á
byggingarsvæði."
Þegar lík Thorstens
var krufið kom í ljós að
höfuðleðrið hafði losn-
að frá að hluta af því
unga konan hafði slegið
svo fast með skóflunni.
Kærastinn
Næsta morð var
framið sex vikum síðar.
Fyrir það var ákært um
leið og hið fyrra, og enn
sem fyrr var það
Deborah Ott sem skýrði
réttinum frá því sem
gerðist. Vinnuveitandi
hennar, hin lesbíska
vinkona hennar, Petra
Falb, sagði ekki eitt ein-
asta orð meðan réttar-
höldin fóru fram.
Undarleg innkaup
Petra Falb hafði átt hug-
myndina að skógarferðinni, en
hafði talað um hana á vægast
sagt dularfullan hátt. Er lagt
var af stað í hana hafði hún,
bílstjórinn hennar, Jörg, og
hin lesbíska vinkona hennar,
Deborah, komið við í verslun
sem seldi ánamaðka. Nokkurt
magn af þeim var keypt, rétt
eins og til stæði að fara í veiði-
ferð. Síðan var ekið í aðra
verslun þar sem Petra hafði
keypt fjóra flugbeitta kast-
hnífa, reipi og skóflu. Er sest
var upp í bílinn til að halda
ferðinni áfram hafði hún sett
hundinn sinn milli fóta sér og
æst hann upp. Hann var gríð-
arstór, um eitt hundrað og
fimm kilógrömm að þyngd og
næstum því eins metra hár á
axlimar. Thorsten fannst hann
ógnvænlegur.
„Stans! Þetta er góður staður,“
hrópar Petra loks þegar þau eru
komin alllangt inn í skóginn.“
Svo sest hún á trjábút með hund-
inn við hlið sér. Augnabliki síðar
tekur hún fram skammbyssu, los-
ar um öryggið og veifar til vin-
konu sinnar, Deborah. Hún tekur
þá fram hvítan disk og hellir
möðkunum á hann. Síðan tekur
hún fram hníf og gaffal, leggur á
diskinn og réttir Thorsten hann.
„Þetta er þín síðasta máltíð,"
segir hún.
Thorsten Mumm.
Hnífur tekinn fram
„Mikið leiðist mér,“ segir Petra
skyndilega. „Reynum að hafa dá-
lítið gaman af honum.“ Vinkona
hennar, Deborah Ott, tekur strax
við sér. Hún er tuttugu og eins
árs. Hún skipar Thorsten að af-
klæðast. Ungi maðurinn er nú
orðinn svo skelfdur að hann gerir
allt sem honmn er sagt. Á meðan
hann afklæðist stendur Deborah
fyrir aftan hann. Hún tekur fram
hníf og vindlingakveikjara og fer
að hita hnífsblaðið.
„Grafðu J)ína
eigin gröf"
Thorsten lítur með
viðbjóði á iðandi
maðkana á diskinum.
„Þú sleppur ekki,
svo það er eins gott
fyrir þig að koma
þessu af. Borðaðu tvo
og tvo í einu. Þá geng-
ur það hraðar fyrir
sig því þá þarftu ekki
að tyggja þá,“ segir
Petra.
Aftur hlær hún
undarlega. Thorsten
verður illa við, en
skyndilega ber hann
diskinn að munnin-
um og fer að skófla
möðkunum í sig.
Hann reynir að renna
sem flestum niður í
einu, en það gengur
ekki vel og Petra fer á
Deborah færð í dómhúsið.
Er síðara morðið var framið
höfðu þær vinkonurnar ákveðið
að gamall unnusti Deborah, hinn
fjörutíu og sjö ára gamli Volkmar
Granz, skyldi deyja. Ástæðan var
sú að það var líklega hann sem
hafði smitað Petru af alnæmi.
Þær Deborah höfðu sofið hjá hon-
um til skiptis. Petra vissi að hún
myndi deyja. Hún hafði smitast
af karlmanni og karlmönnum
skyldi refsað fyrir að hennar biðu
þessi örlög.
Fram kom að Deborah var ekki
í hefndarhug eins og Petra. Hún
vildi hins vegar á ný komast yflr
skartgripi sem Volkmar hafði
keypt handa henni meðan þau
voru enn trú-
lofuð. Þá hafði
hún ekki feng-
ið að taka með
sér þegar upp
úr sambandi
þeirra slitnaði.
„Ég hringdi
til hans og
sagði að mig
langaði til að
líta inn til
hans,“ sagði
Deborah.
„Hann varð
mjög ánægður
og sagði að það
skipti engu
þótt ég kæmi
eftir að áliðið Deborah °tt-
væri orðið.“
Heimsóknin
Og það var komið fram yfir
miðnætti þegar Deborah hringdi
bjöllunni á íbúð Granz. Undir
kjólnum baka til hafði hún falið
púða. í vasanum var hún með
skammbyssu með hljóðdeyfi. Þeg-
ar Volkmar sneri í hana bakinu
til þess að bjóða henni inn i stof-
una tók hún fram skammbyss-
una, brá púðanum fyrir hljóð-
deyfinn og skaut tveim skotum.
Volkmar féll fram á gólfið.
Deborah virti fómarlambið fyr-
ir sér í smástund, en fannst ekki
nóg að gert. Hún gekk því fram í
eldhús, opnaði skúffur og leitaði
þar til hún fann hníf sem henni
fannst henta. Síðan gekk hún
fram í stofuna og stak Volkmar
þrisvar í brjóstið. Loks brá hún
hnífnum á hálsinn og skar þvert
á hann.
„Ég vildi vera alveg viss um að
hann væri dauður,“ sagði hún ró-
lega.
Dómsniðurstaðan
Það var ekki minnstu svip-
brigði að sjá á ungu konunni þeg-
ar hún lýsti því hvemig hún lék
Volkmar Granz. Á meðan var al-
ger þögn i réttarsalnum, en þegar
hún hafði lokið frásögninni fór
lágur kliður
um salinn, rétt
eins og fólk
ætti erfitt með
að skilja
hvernig slíkt
gæti gerst.
Frá upphafi
var ljóst af öll-
um málatil-
búnaði að sak-
borningarnir
gætu ekki
komist hjá
sakfellingu.
Fyrir hendi
vom líkin tvö,
beinar og
óbeinar sann-
anir og loks
komu til frá-
sagnir Deborah Ott sem Petra
Falb bar ekki brigður á. Spurn-
ingin hafði því í raun aðeins ver-
ið hve þungan dóm konurnar
tvær fengju.
Engin svipbrigði var að sjá á
Deborah Ott þegar dómarinn til-
kynnti að hún hefði verið sek
fundin og fengi lífstíðarfangelsi.
Hin alnæmissjúka Petra Falb
hló hins vegar móðursýkislegum
hlátri þegar hún fékk sama dóm.
Svo leit hún á dómarann og hróp-
aði: „Ég verð dáin áður en ykkur
tekst að koma mér í fangelsið. Og
ég er fegin yfir því.“
Margir viðstaddir kinkuðu
kolli.