Dagblaðið Vísir - DV - 19.09.1998, Qupperneq 29

LAUGARDAGUR 19. SEPTEMBER 1998
föþlgarviðtal
37
I
„Ég vildi að þarna hefði tekist
öðruvisi til en ég er líka viss um að
ákvörðunin irni að skipta um lið var
rétt,“ segir Rikki.
Sumarið 1996 varð hann marka-
kóngur með KR.
„Þá leið mér vel.“ Hann hlær að
tilhugsuninni. „Mér leið svo vel að
það gæti enginn trúað því. Ég hafði
alltaf ætlað mér að ná árangri og nú
var ég búinn að sanna mig.“
Glatað sumar með KR
Framhaldið í KR var ekki eins
ánægjulegt því sumarið 1997 gekk
þar allt með ósköpum. Lúkas
Kostic var ráðinn þjálfari en
svo látinn hætta eftir
nokkra leiki.
„Einfaldlega röng
ákvörðun,“ segir Rikki um
brottrekstur þjálfarans og
sumarið fór fyrir lítið. Rikki
hélt ekki sæti stnu í liðinu og
um haustið hætti hann hjá KR.
Hann var á leiðinni út í lönd í
atvinnumennsku - og gat bara
státað af afrekum sem hann hafði
unnið sumarið áður.
Fyrst sýndi grískt lið áhuga á
að fá Rikka í sínar raðir. Hon-
um var boðinn þriggja ára
samningur og hann fór til
reynslu í þrjá mánuði.
Lengri varð dvölin ekki í
Grikklandi enda virtist
félagið eiga i erfiðleikum
með að standa við gefin
loforð. Rikki heldur að það
hafi stafað af því að Grikk-
ir koma engu í verk og
hann hlær að tilhugsuninni
um seinaganginn þar suður
frá.
Metnaðurinn
Næst var að leita fyrir
sér á Norðurlöndunum, i
Svíþjóð og Noregi. Norsk lið
höfðu áhuga og Rikki fór og
skoðaði aðstæður hjá þremur
félögum. Viking i Stafangri
bauð best og þar ætlar Rikki
að vera í það minnsta út næsta
sumar - nema einhver verði svo
vitlaus að bjóða 300 milljónir í
hann.
„300 milljónir! Þetta er bara vit-
leysa.“ Rikki á ekki orð.
„Já, en þú ert stjarnan í lands-
liðinu eftir að hafa skorað gegn
Frökkunum,“ hrekkur út úr
blaðamanni.
„Nei, það er ég ekki. Það er
fráleitt enda eru margir betri
og reyndari leikmenn í liðinu
en ég,“ svarar hann að bragði.
Metnaðurinn til að verða bestur
er þó ekki langt undan.
Verkefni fyrir Kára
Stefánsson
„Eg hef alltaf ætlað mér að
verða eitthvað meira en bara
efnilegur. Það eru margir sem
aldrei hafa náð lengra, verið
ungir og efhilegir og svo ekki
meir.“ Það er þetta sem slagur-
inn hefur staðið um hjá Rikka
eftir að hann ákvað að leggja
allt í sölurnar fyrir knatt-
spymuna þegar Fram féll í
aðra deild haustið 1995.
Ættin skiptir þarna máli.
Það skiptir máli að eiga afa
sem heitir Ríkharður Jónsson.
Knattspyrnuætt af Skaganum,
sem leggur til fjóra leikmenn og
þjálfara fyrir landsliðið, skiptir
máli.
„Skórnir hans afa eru enn allt
of stórir fyrir mig. En hann hefur
alltaf verið mér mikil hvatning
eins og öll fjölskyldan," segir Rikki
og við erum sammála um að það sé
verðugt verkefni fyrir Kára
Stefánsson og íslenska erföa-
greiningu að fara upp á
Skaga og finna knattspyrnu-
genið þar.
Rikki er reyndar viss um að
genið það arna sé ekki til.
Skaphundar
„Við þessir frændur erum
ekkert líkir knattspyrnumenn,"
segir hann þegar við byrjum að
velta fyrir okkur arfgengum fóta-
burði. „Það sem við eigum allir
sameiginlegt er skapið, og þó eru
sumir í ættinni meiri skapmenn en
ég án þess að ég nefni nokkur nöfn.“
Það er arfgengt að þola ekki að
tapa. Að sparka bolta er ekki arf-
gengt.
„Mér sárnar alveg ofboðslega að
tapa. Ég þoli það ekki,“ segir Rikki.
„Það kom oft fyrir meðan ég var á
íslandi að ég varð að keyra hálfa
leiðina til Þingvalla eftir tapleiki til
að ná mér niður og sætta mig við
orðin hlut.“
Reiðist illa á leikvellinum
Inni á leikvellinum í hita leiksins
er ástandið ekkert skárra.
„Ég verð vondur inni á vellinum.
Reiðist illa og verð að einbeita mér
til að missa ekki stjóm á mér,“ held-
ur Rikki áfram. „Skapið getur háð
mönnum en það er líka drifkraftur-
inn ef menn ná að beita því rétt.“
En þetta er ættgengt og Rikki seg-
ir að afi hans hafi ekki verið mönn-
um sinnandi eftir tapleiki.
Minnisstæðasta markið
„Sigurtilfinningin er líka alveg
einstök," heldur hann áfram til að
minna á að fótboltinn er ekki bara
reiði og illska.
„Það er mikilvægt að setja sér
markmið og keppa að því,“ segir
Rikki. „Metnaðurinn er að slaka
ekki á fyrr en markmiðinu er náð.
Þá kemur sigurtilfmningin, tilfmn-
ingin sem fylgir því að hafa sannað
fyrir sjálfum sér að maður geti eitt-
hvað.“
Þannig leið Rikka eftir að hafa
skorað gegn heimsmeisturunum og
segir að markið sé það eftirminni-
legasta á ferlinum til þessa.
„Leiknum hefði auðvitað getað
lokið 0-0 og ísland náð stigi af
heimsmeisturunum „og það er auð-
vitað mikilvægast - en það er ekki
það sama og að skora,“ segir Rikki
og trúir ekki að hann gleymi leikn-
um við Frakka.
Eitthvað gerðist á pöllunum
„Það var þessi stemning sem
myndaðist á vellinum og áhorf-
endapöllunum. Síðustu mínútumar
fann ég hvernig hún magnaðist og
fólk fann að við gætum í raun og
veru staðið uppi í hárinu á heims-
meisturunum. Þarna gerðist eitt-
hvað alveg sérstakt á pöllunum sem
er ógleymanlegt," segir hann. í Nor-
egi hefur Rikki líka oft getað hrósað
sigri en þó ekki alltaf. Það eru gerð-
ar kröfur til liðsins og leikmann-
anna og í bæ eins og Stafangri er
fótboltaliðið stolt allra bæjarbúa.
„Enginn liflr á fornri frægð. Það er
bara að standa sig,“ segir Rikki.
Undir eftirliti
Kröfur bæjarbúa koma m.a. fram
í að það er fylgst með leikmönnun-
um í einkalífmu líka. Atvinnumað-
ur getur ekki verið of mikið úti á líf-
inu og bara drukkið og djammað.
Þrátt fyrir vökul augu bæjarbúa eru
leikmenn ekkert feimnir að fara út
og skemmta sér - ef allt er innan
hóflegra marka.
Aftur til íslands
„Það er leiðinlegast þegar ein-
hverjir náungar verða bara að láta
álit sitt í ljós á liðinu og hafa vit á
öllu. Það getur verið uppáþrengj-
andi,“ segir Rikki. „Sumir virðast
líka halda að við höfum bara áhuga
á fótbolta og tölum aldrei um annað.
Lífið er meira en bara fótbolti."
En líflð er líka fótbolti og næstu
árin verður fótboltinn atvinna
Rikka. Að öllu óbreyttu og ef ekkert
kemur fyrir getur hann haldið
áfram í atvinnumennskunni
sex-átta ár til viðbótar og eftir það
- ja, heim til íslands.
„Ég ætla að búa á íslandi en ég
geri ráð fyrir að halda áfram að
ferðast þótt ég setjist þar að,“ segir
Rikki. „Ég kunni samt afskaplega
vel við mig í New York en ég enda
örugglega á íslandi. Mér líður alltaf
jafn vel þegar ég lendi í Keflavík -
jafnvel þótt þar séu 14 vindstig og
snjókoma!"
Og ekki má gleyma að á íslandi
bíður draumadísin - hver sem hún
nú er.
-Gísli Kristjánsson