Dagblaðið Vísir - DV - 20.07.2002, Page 27

LAUCARDAGUR 20. JÚLf 2002
Helqctrhlað JOV
27
Með 800 kindur
1
Kópavoginum
I meiro en 30 ár hefur strætóbílstjórinn Guðgeir
þó ekki upp þó móti blási og virðast ætla að
halda út sambúðina við taílenskar plastvörur.
Flekkóttar og fallegar
Minjagripaframleiðsla Guðgeirs hófst árið
1969 en þá var Guðgeir í fullri vinnu sem
strætóbílstjóri en vann í aukavinnu sem sölu-
maður hjá Rammagerðinni. „Mér fannst starfið
í Rammagerðinni eiginlega vera orðið of bind-
andi og sagði því við eigandann og verslunar-
stjórann hvort ég gæti ekki frekar búið til eitt-
hvað fyrir þá. Þeir svöruðu um hæl: „Farðu og
búðu til víkinga," og það varð úr,“ minnist Guð-
geir. Víkingarnir urðu til í samstarfi við renni-
smiðinn Odd Möller og seldust þeir strax eins
og heitar lummur. „Á þessum tíma var ekki
mikið af minjagripum í boði fyrir utan ullar-
vörurnar,“segir Guðgeir og bætir við að hann
hafi lítið þurft að hafa fyrir því að koma víking-
unum á framfæri á þessum árum því Ramma-
gerðin seldi svo að segja alla framleiðsluna.
Á tímabili gekk víkingasalan það vel að Guð-
geir vildi láta á það reyna hvort hann gæti ekki
lifað eingöngu á framleiðslunni. Hann hætti því
að keyra strætó og keypti félaga sinn út. Þrem-
ur árum seinna var hann aftur farinn að keyra
strætó þar sem hann sá að ekki var hægt að
framfleyta fjölskyldunni með góðu móti á
minjagripagerðinni einni og síðan þá hefur
hann einungis unnið að minjagripagerðinni í
hjáverkum. í dag eru vörur hans seldar víða, t.d
í fríhöfninni og Eden en gaman er að geta þess
að stóri vikingurinn, sem margir láta
mynda sig við í Eden, er einmitt gerð-
ur af Guögeiri.
Það eru tvö ár síðan Guðgeir
hætti að keyra strætó vegna ald-
urs eftir 40 ár undir stýri. Þar af
leiðandi er hann farinn að eyða
meiri tíma í bílskúrnum við ým-
islegt dútl og þar verða dagarnir
stundum nokkuð langir. Nú eru
það aðallega rollurnar sem taka
tima Guðgeirs því þær virðast
vera að slá víkingana alveg út í
vinsældum „Fósturbróðir minn,
sem líka er í ferðabransanum og
flytur fólk út í Ingólfshöfða, segir
nú stundum við mig að ég sé orðinn
einn stærsti fjárbóndi á landinum,"
segir Guðgeir hlægjandi og bætir við að hans
rollur séu alveg lausar við riðu. Kona hans,
Ingeborg, hjálpar til með saumaskapinn á roll-
unum og saman sitja þau því oft í skúrnum yfir
Ásgeirsson haft minjagripagerð sem aukabú-
grein. / dag er hann einn stærsti fjárbóndi lands-
ins og fer búskapurinn fram íbílskúr íKópavogin-
um, en þar heldur Guðgeir kafloðnar kindur og
víkinga.
„Ég framleiði svona 800 kindur á ári. Úr
hverri gæru næ ég svona 18-23 rollurn," segir
Guðgeir Ásgeirsson sem er án efa einn stærsti
hobbíbóndi landsins. I meira en 30 ár hefur
hann framleitt ýmsa minjagripi, eins og vík-
inga, aska og 'kindur, og selt til erlendra ferða-
manna. Á meðan minjagripir hafa verið mis-
langlífir í hillum minjagripaverslana landsins í
gegnum árin hafa víkingar Guðgeirs haldið
sínu sessi við hlið íslenskra ullarvara. Hinar
kafloðnu rollur hans, sem eru íklæddar ull frá
Sambandinu á Akureyri, virðast einnig ætla að
verða langlífar. Nú er reyndar svo komið að
víkingarnir og rollurnar eiga í harðri sam-
keppni við fjöldaframleitt dót frá Taívan og
Kína, dót sem fyllir orðið svo til hverja einustu
ferðamannaverslun. Víkingarnir gefast
búskapnum en framleiðslan er öll handgerð.
„Þær flekkóttu eru í mestu uppáhaldi hjá mér
eins og hjá túristunum," segir Guðgeir en roll-
urnar hans eru til í öllum sauðalitunum,
Synd hve mikið er innflutt
Guðgeir er ekki í vandræðum með að móta
rollurnar enda er hann alinn upp í sveit, fædd-
ur í Mýrdalnum og uppalinn í Öræfunum. „Fyr-
irmyndin á höfuðlaginu er af kind ættaðri aust-
an af Skaftafelli sem ég sá mynd af í bók,“ seg-
ir Guðgeir en bætir við að hann hafi nú lítið
haft gaman af kindum þegar hann var í sveit-
inni sem krakki. „Ég þekkti þær ekki einu
sinni í sundur og hafði meira gaman af vélum
en búskap," Guðgeir, sem hefur búið í bænum
síðan hann var 16 ára gamall, segist þekkja
hvert krummaskuð á landinu enda ferðaðist
hann mikið um landið þegar hann vann sem
sölumaður hjá Rammagerðinni og einnig eftir
að hann fór sjálfur að selja sitt eigið dót. Hann
játar að það sé mikil samkeppni um ferðamenn-
ina og að menn beiti öllum brögðum til þess að
koma sinni vöru á framfæri, keyri jafnvel á
milli sölustaða og færi til vörur í hillum. „Ég
hef jafnvel gert það sjálfur, ef mér hefur fundist
að mér þrengt,“ segir Guðgeir og skellihlær.
„Það þarf stöðugt að vera að fylgja þessu eftir.
Markaðurinn í dag er orðinn miklu harðari en
hann var þegar ég var að byrja í þessu," segir
Guðgeir og tekur undir það að líklega sé hann
sá elsti á markaðnum sem sé í svona fram-
leiðslu í dag. Guðgeir hefur greinilega sterkar
skoðanir á þeirri þróun sem minjagripamarkað-
urinn virðist vera að ganga í gegnum og hann
er ekki sáttur við hana.
„Úrvalið af minjagripum er mikið en því mið-
ur er mikið af því innflutt. Mér finnst það synd.
Verst er að það er ekkert gert í þvi að halda ís-
lensku vörunum að ferðamönnum. En þeir
verða náttúrlega að ráða því hvað þeir kaupa.
íslenskir hlutir eru yfirleitt dýrara en þessir
innfluttu enda getum við ekki leyft okkur að
vinna á álíka kaupi og þeir í Taívan og Kína, „
segir Guðgeir og handleikur hálfgerða rollu.
Hversu lengi hann ætlar að halda úti búskap í
bílskúrnum veit hann ekki en bendir á að hann
sé nú að hugsa um að stækka skúrinn. Hann
vill þó ekki kannast við það að hann sé þar með
að fara að stækka fjárstofninn heldur svarar að
bragði:
„Það væri nú fint að hafa pláss fyrir eitthvað
annað en kindur og víkinga i bílskúrnum."
-snæ