Lesbók Morgunblaðsins - 05.07.1970, Blaðsíða 4

Lesbók Morgunblaðsins - 05.07.1970, Blaðsíða 4
EINKA- MÁL Smásaga eftir Beppe Fenoglio Umsjónarkonan gægðist fyrir hornið. „Andspyrnumaður," æpti hún. „Hvað viltu? Að hverjum ertu að leita? En er þetta ekki____?" „Þetfca er bara ág," Miltan brosti ekki, hann var o£ undr- andi að ajá hana hafa elzt avo mjög. Hún hafði fitnað, drættir komið í andlitið, og hárið var orðið hvítt. „Vinur ungfrúarinnar," sagði konan og kom út úr skýli sínu í hominu. „Einn af vinum henn ar. Fulvia er hér ekki, hún fór aftur til Turin." „Ég veit það." „Hún fór fyrir rúmu ári, þeg- ar bið drengirnir hófuð þetta striS ykkar." „Eg veit það. Hefurðu ekki heyrt frá henni síðan?" „Frá Fulviu?" Hún hristi höf uðið. „Hún lofaði að skrifa mér, en hún gerði það aldrei. En ég vonast enn eftir bréfi, og ég fæ það einhvern daginn." „Þessi kona," hugsaði Milt- og starði í undrun, „þessi gamla, lítilsiglda kona fær bréf frá Fulviu. Með fréttum af henni, kveðjum hennar og undir- skrift." Svona var hún vðra að skrifa undir ¥U L VI A a.m.k. til hans. „Kannski hefur hún skrifað, en bréfið týnzt." Hún leit niður og hélt áfram: „Hún var góð kannski dalítið kærulaus, en mjög indæl stúlka." „Vissulega." „Og falleg, mjög falleg." Milton svaraði ekki, en skaut fram neðri vörinnL Það var hans háttur að mæta þjáning- um og slandast þær. Fegurð Fulviu hafði valdið honum meiri þjáningum en allt annað. Hún leit á hann útundansér og sagði: „Ög hugsa sér, að enn er hún ekki átján ára. Hún var tæpra sextán ára bá." „Mig langar til að biðja þig að gera mér greiða. Leyfðu mér að sjá húsið aftur." Rödd hans var óviljandi hvðss, næstum hörkuleg. „Þú getur ekki ímynd að þér. . . . Það gæti orðið mér svo naikil hjálp." „Auðvitað," sagði hún og neri hendur síear. „Leyfðu mér bara að sjá okk- ar herbergi aftur." Hann hafði reynt að tala svolítið vingjarn legar, en án mikils árangurs. „Það tekur þig ekki meira en tvær mínútur." „Auðvitað." Konan ætlaði að opna dyrnar að innan, en þá þurfti hún að ganga umhverfis husið oghann mátti taka á þolinmæðinní. „Ég ætla að siegja syaii bómd- ans að standa á verði í bak- garðinum." „Segðu honum að vera í hin- um endanum. Félagi minn held- ur vörð héma megin." „Ég hélt, að þú værir einn," sagði konan og varð aftur hrædd. „Það breytir engu." Umsjónarkonan hvarf fyrir hornið, og Milton tók sér stöðu vsð framdyrnar. Hann klappaði saman lófunum, svo að Ivan heyrði og gaf honum merki með útréttum fingrum. Fimjm mlínúíiur, faamn átti að bíða í fimm mínútur. Síðan horfði hann á himininn, sem varð sterkur þáttur í minningu hans um þennan furðulega dag. Dökkur skýjafloti sigldi vestur grátt himindjúpið og molaði hvít smáský undir sér. Snöggur vind sveipur hristi trén, og regndrop ar skullu á mölinni. Hjartað barðist þungt, og varir hans urðu skyndilega skraufþurrar. Gegnum hurðina heyrði hann tóna úr „Yfir regnboganum." Sú hljómplata var fyrsta gjöf hans til Fulviu. Þegar hann hafði keypt hana, hafði hann orðið að neita sér um áð reykja BÖKMENNTIR OG LISTIR ífæFjja ij|nvíí í þrjá daga. Ekkjan, móðir hans, var vön að gefa honum liru á dag, og hann eyddi henni í sígarettur. Daginn, sem hann færði henni plötuna, höfðu þau leikið hana tuttugu og átta sinnum. „Finnst þér hún skemmtileg?" spurði hann tauga óstyrkur. Hann titraði af spenn ingi, vegna þess að raunveru- lega langaði hann að segja: „Finnst þér vsent um hana?" — „M sérð, að ég leik hana aftur og aftur," var svar hennar. Og síðan: „Mér finnst hún svo skemmtileg, að það gæti liðið yfir mig. Þegar henni lýkur, finnst mér, að einhverju sé raunverulega lokið." — Og sið- an, nokkrum vikum seinna: „Fulvia, hvað er eftirlætislag ið þitt?" — „Ég veit ekkl Ég á mér þrjú eða fjögur eftirlætis- lög." — „Er það ekki. . . ?" — „KamnBki---------em, nei. Það er indælt lag og í raun og veru gat liðið yfir mig að heyra það, en þrjú eða fjögur finnst mér eins skemmtileg." Umsjónarkonan var að koma. Þegar hún gekk yfir viðargólf- ið, brakaði það óeðlilega, gaf frá sér gremjufullt og illskulegt marr. Miltoin famnist sem því geðjaðist ekki að því að vera vakið af svefni sinum. Hann flýtti sér undir dyraskýlið og þurrkaði leðjuna af skónum sín um á dyraiþrepirau. Hainin heyrði konuna kveikja og fálma við skráargatið. Hann var hálfnað- ur að hreinsa skóna. Hurðinni var haldið í hálfa gátt. „Komdu inn, komdu inn eins og þú stendur, flýttu þér inn fyrir." „Gólfið. . . " „Ó, górfið;" endurtók hún vanidræSialagia en vimigjiarn- lega. En ihiúm lét hiatna ljúlka sér af og hvíslaiði: „Það hefur rignt heilmikið hér og bændurnir segja, að það eigi eftir að rigna mólklu meiira. Ég main ekki svioina votviðrasamiain nóvember á allri minni ævi. Hverníg þurrkið þið andspymu mennirnir fötin ykkar, þar sem þið hafizt alltaf við uindir beru lofti?" „Þau þorna á okkur," sagði Milton og þorði enn ekki að líta inn fyrir. „Þetta er nóg. Komdu inn, komdu eins og þú ert." Konan hafði kveikt eitt Ijós á kertahjálminum. Það skein beint á ígreypt borð, en bar ekki birtu á neitt annað, og það glórði í hvítar hlífarnar á stól- unum og sófanum eins og vofur í myrkrinu umhverfis. „Finnst þér ekki eins og þú sért að heimsækja gröf?" Hann hló bjánalega eins og fólk gerir, þegar það langar til að dyija tilfinningar sínar. 4 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 5. júlí 1970

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.