Morgunblaðið - 29.04.2001, Blaðsíða 34

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 29. APRÍL 2001 37
✝ Margrét Jóns-dóttir fæddist á
Þingvöllum í Helga-
fellssveit 5. apríl
1907. Hún lést á
Dvalarheimilinu
Víðihlíð, Grindavík,
21. apríl síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Jón Sigmunds-
son frá Akureyjum,
Breiðafirði, f. 22.9.
1870, og Kristín
Jónsdóttir frá Sel-
látri, Breiðafirði, f.
13.10. 1873. Þau
hjónin voru lengst af
kennd við Gilsbakka á Sandi.
Bróðir Margrétar var Kristjón, f.
2.1. 1897, d. 13.5. 1983, og uppeld-
issystir Sólveig Andrésdóttir, f.
2.5. 1905, d. 25.12. 1990. Margrét
giftist Þórði Elíssyni, fyrrum sjó-
manni og útgerðarmanni, 26.4.
1930, en hann var sonur Elísar
Gíslasonar, bónda í Vatnabúðum í
Eyrarsveit, og Vilborgar Jóns-
dóttur frá Helgafelli í Helgafells-
sveit. Elsta barn Margrétar er
Hilmar Ölver Sigurðsson, f. 4.9.
1928, nú búsettur í Svíþjóð. Börn
Margrétar og Þórðar eru Kristín
Dagbjört, húsmóðir, f. 18.7. 1931,
búsett í Njarðvík, gift Óskari
Guðmundssyni, skipasmið; Vil-
borg Katrín, ljósmóðir, f. 5.5.
1933, ekkja eftir Reymond Petit,
sendiráðsfulltrúa
Frakklands, er nú
búsett í Njarðvík;
Jón Sigmundur bif-
vélavirki, f. 20.5.
1934, kvæntur Guð-
ríði Vilmundardótt-
ur, búsettur í Njarð-
vík; Steinþór Breið-
fjörð prestur, f. 29.8.
1937, búsettur í
Njarðvík, kvæntur
Lilju Guðsteinsdótt-
ur kennara; Margrét
Þórunn hárgreiðslu-
dama, f. 19.6. 1947,
gift Gunnari Oddi
Sigurðssyni, fyrrum stöðvar-
stjóra Flugleiða, búsett í Kópa-
vogi.
Margrét útskrifaðist sem ljós-
móðir frá Ljósmæðraskóla Ís-
lands tvítug að aldri, og starfaði
síðan sem ljósmóðir á Snæfells-
nesi til ársins 1944, þegar fjöl-
skyldan fluttist til Njarðvíkur. Í
rúmlega 30 ár sinnti Margrét síð-
an ljósmóðurstarfinu í hinum
ýmsu umdæmum á Suðurnesjum.
Þau hjónin gerðu sér heimili á
Þórshamri, þ.e. Þórustíg 9, Njarð-
vík, árið 1944 og þar bjuggu þau
þar til fyrir nokkrum árum að
þau fluttust í Víðihlíð í Grindavík.
Útför Margrétar fer fram frá
kirkjunni í Ytri-Njarðvík mánu-
daginn 30. apríl kl. 14.
Nú er elsku móðir mín horfin af
sjónarsviðinu. Guð hefur veitt henni
hina hinstu hvíld sem ég veit að hún
þráði svo mjög. Elsku pabbi, nú ert
þú búin að missa þín stóru ást, ég
þakka þér fyrir hana mömmu mína
og fyrir uppeldið á mér, það var gott
að alast upp hjá ykkur á Þórustígn-
um í ytri Njarðvík, þaðan á ég hinar
bestu minningar ævi minnar, sem
enn ylja mér. Móðir mín, besta móðir
í heimi, var ekki bara móðir okkar
systkinanna, heldur líka ljósmóðir
hvorki meira né minna en 3000
barna. Hún stóð oft í ströngu, öslandi
í snjó og regnstormum, til þess að
taka á móti nýju lífi, aldrei sá á henni
þreytumerki er hún kom heim eftir
vel heppnaða för, til þess að sinna
okkur systkinunum og vinna heimil-
isstörfin. Alltaf var hún í sínu góða og
elskulega skapi, en ákveðin við okk-
ur. Ég er þakklátur fyrir að hafa átt
hana fyrir móður. Aðstæður mínar
varna mér þess að fylgja henni hina
hinstu för, en ég verð með ykkur í
anda, pabbi minn og systkini mín, ég
bið Guð að styrkja ykkur og vernda
Hilmar Sigurðsson,
Gautaborg.
Elskuleg tengdamóðir mín er búin
að fá langþráða hvíld, en nýlega var
haldið upp á níutíu og fjögurra ára af-
mæli hennar. Þótt hún væri búin að
vera lasburða um langan tíma fylgd-
ist hún nákvæmlega með hvað var að
gerast hjá allri stórfjölskyldunni og
var óspör á að segja okkur hvernig
við ættum að leysa hin ýmsu vanda-
mál sem upp komu.
Ég kynntist Margréti fyrst er ég
sem 16 ára unglingur gat ekki farið
heim til Vestmannaeyja í páskafrí
heldur varð að dveljast á Hlíðardals-
skóla ásamt nokkrum skólafélögum.
Steinþór sonur hennar ákvað að vera
með okkur á skólanum þessa frídaga.
En Margrét bauð okkur þá öllum að
koma og dvelja á heimili þeirra Þórð-
ar í Njarðvíkum. Jón sonur hennar
kom og sótti okkur á nýjum og fínum
bíl og við dvöldum öll í góðu yfirlæti
um páskana í Þórshamri. Oft var
gestkvæmt í Þórshamri. Það gátu
verið sjúklingar að koma í sprautur,
sængurkonur í skoðun, ættingjar og
vinir að kíkja inn, eða fólk sem leið
illa og kom til að fá uppörvun, huggun
og bænir. Ég man líka eftir því að
hún lánaði stofuna sína húsnæðis-
lausri fjölskyldu um tíma. Fyrir utan
ljósmóðurstarfið vann Margrét mikið
og lengi að líknarstörfum. Í mörg ár
tók hún virkan þátt í starfsemi líkn-
arfélagsins Alfa á Suðurnesjum en
auk þess fór hún í ótal heimsóknir og
sendi margar gjafir til þeirra sem
höfðu lítið handa á milli eða áttu um
sárt að binda. Margrét átti lifandi trú
allt frá unga aldri. Aldrei heyrði ég
hana bölva eða tala ljótt en nafn Jesú
Krists var oft á vörum hennar. Hún
kunni ógrynni bæna og versa sem
hún var iðin við að kenna börnum sín-
um og síðan barnabörnum. Hún sótti
kirkju hvenær sem færi gafst en ekki
bara á stórhátíðum. Hún átti stór-
kostlega trúarreynslu frá starfi sínu
sem ljósmóðir. Margar slíkar frá-
sagnir sagði hún mér. Ein slík var um
er hún var sótt til konu í barnsnauð á
Öndverðarnesi. Stuttu eftir að
Margrét kom þangað skall á hræði-
legt veður, rok og svartabylur með
frosti. Konan var orðin nokkuð veik
og næsta morgun var barnið enn ekki
fætt. Margrét vissi að hún yrði að ná í
lækni en enginn var síminn og allt
ófært vegna veðurs. En hún vissi um
leið sem var fær. Meðan hún hag-
ræddi hinni þjáðu konu talaði hún í
huganum við Drottin sinn og Frels-
ara og sagði honum vandræði sín.
Nokkru seinna rofaði til í hríðinni og
þau sáu skip alveg uppi við land.
Skipinu var gefið merki um að þarna
væri hjálpar þörf. Nokkru síðar var
bátur settur niður og róið í átt til
lands. Heimilisfólkið vissi ekki hvar
væri hægt að lenda í þessu aftaka
veðri, en Margrét var viss um að Guð
myndi sjá fyrir því. Og hann brást
ekki. Þarna var vitaskipið Þormóður
komið og skipstjórinn var kunnugur
öllum staðháttum á nesinu og vissi
um líflendinguna. Strax og báturinn
var lentur var skipsmönnum sagt frá
aðstæðum og óðara héldu þeir út í
skipið á ný og sigldu á fullri ferð til
Ólafsvíkur og þangað sóttur læknir
sem gat bjargað bæði konu og barni.
Margrét sagðist hafa verið fullviss
um að Guðs hönd hefði þarna stýrt
öllu heilu í höfn.
Spakmæli og málshætti notaði hún
í daglegu lífi til að leggja áherslu á
það sem hún vildi segja. „Því áttu svo
fátt því þú nýtir ekki smátt,“ sagði
hún stundum við mig þegar ég sem
ung húsmóðir ætlaði að henda ein-
hverju sem mér fannst ónýtt en hún
var viss um að hægt væri að lagfæra
og nota. „Elsku barnið mitt,“ voru
orð sem við, börnin hennar, heyrðum
oft. Einnig setninguna: „Ég bið dag-
lega fyrir ykkur,“ og við vissum að
það voru ekki orðin tóm. Margrét var
falleg og glæsileg kona í útliti. Öll
framkoma hennar var kærleiksrík,
róleg og virðuleg. Hún innrætti af-
komendum sínum öllum svo og
tengdabörnum mikilvægi þess að
sýna kærleika, heiðarleika, trú-
mennsku og umhyggjusemi í verki.
Nú er hún sofnuð sínum hinsta
svefni og við sem elskum hana mun-
um sakna hennar. Við getum þó
glaðst í þeirri fullvissu að við munum
hittast aftur þegar Kristur kemur í
annað sinn. Við munum njóta þess að
vera saman á hinni nýju jörð þar sem
hvorki sjúkdómar né elli kerling geta
angrað okkur.
Ég kveð tengdamóður mína með
ljóði sem móðir mín orti.
Vonin, að Guð muni vekja
vininn á efsta degi
er lyf, sem að græðir og lífgar,
er ljósgjafi á ævivegi.
Minningar margar – og hlýjar
munu í huganum vaka,
úr svíðandi sorgarundum
sárasta broddinn taka.
Gott mun á himnum að hittast
þá harmur ei lengur fær ríkja,
fyrir Drottins vors dýrðlegan sigur
mun dauðinn að eilífu víkja.
(Björk.)
Lilja Guðsteinsdóttir.
Nokkur kveðjuorð um tengdamóð-
ur mína sem andaðist 21. apríl á Dval-
arheimilinu Víðihlíð, Grindavík.
Margrét Jónsdóttir ljósmóðir var
mikilsmetin kona og hlaut aðdáun
allra er til hennar þekktu. Hún var
miklum hæfileikum gædd og per-
sónutöfrum, sem helst verður lýst
með orðunum góðsemi, hjálpfýsi,
heiðarleiki og gleði. Þær voru margar
sængurkonurnar sem hún sótti heim
á löngum starfsferli, fyrst á Snæfells-
nesi þar sem hún ferðaðist um á hvít-
um hesti og síðar á Suðurnesjum, en
þá voru önnur farartæki komin til
sögunnar. Margrét var þekkt fyrir að
gefa frá sér fatnað og rúmföt til að
hlúa að fátækum og þurfandi. Í starfi
sínu við hjúkrun og aðra hjálp virtist
hún aldrei verða ráðþrota. Hún var
sæmd sem heiðursborgari í sínu
byggðarlagi.
Þau eru mörg hjörtu mæðra og
feðra, sem hún gladdi sem farsæl
ljósmóðir um áratugi, en hún mun
hafa tekið á móti einhverjum þúsund-
um barna. Sjálfur á ég henni margt
að þakka og eitt það fyrsta var að
taka á móti dóttur okkar á heimili
okkar hjóna. Það var mér mikil og
ánægjuleg lífsreynsla í næveru snill-
ings í sínu fagi.
Eftirlifandi eiginmanni, vini mín-
um Þórði Elíssyni og þeirra afkom-
endum sendi ég innilegar samúðar-
kveðjur.
Gunnar Oddur.
Elsku amma mín, það er svo skrít-
ið að hugsa til þess að þú sért farin
frá okkur.
Þú varst svo góð og blíð kona, það
var með eindæmum hvað þú vildir
okkur syskinunum vel, alltaf svo
áhyggjufull yfir að geta ekki gert nóg
fyrir okkur. Ég gat alltaf treyst á það
að þú færir með bæn fyrir okkur, það
veitti mér mikla huggun. Ég geymi
biblíuna sem þú gafst mér, hún
geymir þína minningu.
Þórustígurinn er mér kær, þaðan
koma margar af mínum bestu minn-
ingum. Þangað var alltaf gott að
koma í heimsókn til þín, það var ekki
á nokkurn stað annan eins gaman að
koma í heimsókn. Mér leið alltaf vel
hjá þér.
Ég man svo vel eftir því hvað það
var gaman að leika sér með ljósmóð-
urdótið þitt. Ég ætlaði að verða ljós-
móðir alveg eins og þú. Flestar og
margar af skemmtilegustu æsku-
minningum mínum eru frá heimsókn-
um til þín og afa.
Ég á margar hlýjar minningar um
þig sem ég mun alltaf geyma í hjarta
mér.
Ég hugsa til þín með miklum sökn-
uði.
Ég elska þig af öllu mínu hjarta.
Því að þín vegna býður hann út englum
sínum
til þess að gæta þín á öllum vegum þínum.
(Sálm. 91, 11.)
Sigurdís.
Þegar ég leyst verð þrautunum frá,
þegar ég sólfagra landinu á
lifi og verð mínum lausnara hjá,
þá verður dásamleg dýrð handa mér.
Ástvini sé ég, sem unni ég hér,
árstraumar fagnaðar berast að mér.
Blessaði frelsari, brosið frá þér,
það verður dásamleg dýrð handa mér.
( L.H.)
Á morgun kveðjum við hana ömmu
mína í Njarðvík. Margs er að minnast
um hana ömmu, en eitt stendur þó
upp úr og er það trúin. Guð lék stórt
hlutverk í hennar lífi og ég veit að
hún bað til hans á hverjum degi og
bað hún þá fyrir fjölskyldunni allri
sem hefur stækkað mikið með árun-
um. Það var henni alltaf gleðiefni
þegar hún frétti að nýtt langömmu-
barn var á leiðinni og komu ljósmóð-
urhæfileikar hennar sér vel þegar
velt var vöngum yfir því af hvoru kyni
barnið yrði. Það sýndi sig á endanum
að það var þess virði að hlusta á það
sem amma sagði enda margfróð kona
sem lét ekkert í mannlífinu framhjá
sér fara. Afkomendur hennar voru
hennar stolt og yndi og hún spilaði
stóran þátt í lífi okkar allra þar sem
hún sýndi áhuga og hluttekningu í
einu og öllu.
Þær eru ófáar minningarnar sem
ég á úr Þórustígnum hjá afa og
ömmu, allar góðar. Kvöldbæn, morg-
unbæn, lambalæri, soðin ýsa og þús-
undkall í lófann; þetta eru allt minn-
ingarbrot frá heimsóknum til ömmu
og hvernig var annað hægt en að láta
sér líða vel i hennar umsjá og návist.
Góðmennska og umhyggjusemi eru
orð sem best fá lýst hennar persónu
og með þessum orðum kveð ég þig
elsku amma. Blessuð sé minning þín.
Sigþór.
Elsku amma Margrét. Ég veit að
það var búið að vera erfitt að vera
svona veik. Það var nú bara gott fyrir
þig að fá að fara því þú varst orðin svo
lasin, en ég grét mjög mikið þegar
mamma og pabbi sögðu mér að þú
værir dáin, því ég hafði ekki séð þig í
langan tíma. Manstu eftir því þegar
við vorum að koma til þín og afa í
heimsókn, þá gafstu okkur alltaf
nammi og við gátum talað saman. En
nú ertu farin frá okkur og mundu að
við munum sakna þín mjög mikið. Nú
ertu komin upp til englanna sem þú
talaðir alltaf svo mikið um við okkur.
Guð geymi þig og varðveiti þig.
Kristur minn, ég kalla á þig,
komdu að rúmi mínu.
Gakk þú inn og geymdu mig
Guð í faðmi þínum.
Í Jesú nafni amen.
Þín barnabarnabörn,
Sonja Ósk og Eyjólfur.
Ef nokkru sinni hefur verið engill á
jörð, þá var það hún Margrét Jóns-
dóttir ljósmóðir. Annarrar eins blíðu
hefi ég aldrei orðið aðnjótandi, nema
hjá móður minni. Sú var tíðin að ég
þurfti oft að leita til Margrétar, við
ræddum vandamálið og fór ég ætíð
hressari í anda út frá henni en þegar
ég kom. Ég veit að það voru fleiri sem
hún studdi með ráðum og dáð og sem
í dag hugsa til hennar með þakklæti.
Margrét tók á móti tveim af sonum
mínum, öðrum í heimahúsi við erfiðar
aðstæður, hinum á sjúkrahúsi við erf-
iða fæðingu á afmælisdegi hennar, 5.
apríl 1959, því var sjálfsagt að dreng-
urinn yrði skírður í höfuðið á henni,
reyndar líka í höfuðið á eldri syni
hennar sem var heimilisvinur okkar.
Og var drengurinn því skírður Hilm-
ar Grétar.
Margrét Jónsdóttir var stórbrotin
og mikilhæf kona. Andi hennar er
Guði falinn. Blessuð sé minning
hennar.
Moldin er þín.
Moldin er góð við börnin sín.
Sólin og hún eru systur tvær
en sumum er moldin eins hjartakær
því andinn skynjar hið innra bál
sem eilífðin kveikti í hennar sál
og veit að hún hefur alltaf átt
hinn örláta, skapandi gróðrarmátt
og gleður þá sem gleðina þrá
gefur þeim öll sín blóm og strá
allt sem hún á.
Moldin er þín.
Moldin er trygg við börnin sín
sefar allan söknuð og harm
og svæfir þig við sinn móðurbarm.
Grasið hvíslar sitt ljúfasta ljóð
á leiðinu þínu, moldin er hljóð
og hvíldin góð.
(Davíð Stefánsson.)
Kæri Þórður og fjölskylda. Fyrir
mína hönd og sona minna sendi ég
innilegar samúðarkveðjur.
Kristín Gestsdóttir.
MARGRÉT
JÓNSDÓTTIR
3

$  /    

.
 #   $$ #

   .


 







*C9 51 "/ "%8  #!&6,#
) #!+  3D

# # /
0

/

 
$1  '

4
55
 
 
 0  !




1
 5



&
11
# 4# *# *:6, !,&&
7&# -& $#!
0# *:6, !,&&
#+.! $!!
5, *:6, !! 04 $# # !,&&
0 # *6%+ *:6, !,&& -!&6 )!+  #

" $ 0# *:6, !,&& @"# 6,!!
8##8% $ 8##8##8%/