Morgunblaðið - 18.11.2001, Side 40

MINNINGAR
40 SUNNUDAGUR 18. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
Þegar mér barst
frétt um andlát góðs
vinar og félaga leitaði
hugurinn til allra
þeirra ánægjustunda
er við áttum saman í
leik og starfi, en það var víða sem
leiðir okkar Georgs Þórs lágu sam-
an, eða Gogga í Klöpp eins og hann
var alltaf kallaður í Eyjum.
Leiðir okkar Gogga lágu fyrst
saman er við vorum í stjórn Eyverja,
félags ungra sjálfstæðismanna. Þó
svo að pólitíkin hafi verið skemmti-
leg varð félagslegi þátturinn enn
betri og átti Goggi ekki síst sinn þátt
í því. Lundarfar hans var með ein-
dæmum gott og nærvera hans skil-
aði miklu. Hann var alltaf sá hressi,
sem blés á alla vandamálaumræðu
og sagði aðeins að vandamál væri
verkefni sem þyrfti að leysa.
Það var því ekki óeðlilegt að hann
væri fenginn til þess að taka að sér
ýmis mikilvæg störf, sem hann að
sjálfsögðu skilaði af sér með miklum
sóma. Hann var einn þeirra sem
vissi ekki hvað orðið NEI þýddi og
því var oftar en ekki leitað til Gogga
í Klöpp til þess að fá aðstoð.
Goggi var mikill Eyjamaður og
bar hagsmuni bæjarins alltaf fyrir
brjósti og var áhugasamur um mál-
efni Eyjanna. Hann hafði skoðanir á
flestu og lá ekki á þeim enda fylginn
sér. En alltaf voru það hagsmunir
heildarinnar sem nutu vafans hjá
honum.
Goggi var bæjarfulltrúi 1978–1986
og 1990–1998. Hann var forseti
bæjarstjórnar 1983 og 1984, sat 214
bæjarstjórnarfundi og 189 bæjar-
ráðsfundi. Jafnframt gegndi hann
mörgum trúnaðarstörfum fyrir
Vestmanneyjabæ, var formaður
byggingarnefndar, formaður bygg-
ingarnefndar Íþróttamiðstöðvarinn-
ar í nokkur ár, sat í stjórn Bæjar-
veitna, íþróttaráði og fleiri nefndum
ásamt því að starfa í mörgum fé-
lögum í bænum sem létu gott af sér
leiða. Hann var góður nefndarmaður
og áhugasamur um öll þau málefni
er voru í umræðunni hverju sinni.
Þegar ég var ráðinn bæjarstjóri árið
1990 var Goggi einn af þeim sem
hvöttu mig til þess að taka að mér
starfið. Samstarf okkar þessi átta ár
var mjög gott en seinna kjörtímabil-
ið var hann í minnihluta fyrir H-
flokkinn en Goggi fór í sérframboð
það tímabil. Þá kom greinilega í ljós
hið mikla persónufylgi Georgs og má
segja að hann hafi stolið senunni og
verið sigurvegari þeirra kosninga.
Þó svo að hann hafi ekki verið í
meirihluta það kjörtímabilið voru
þau fá málin sem hann var ekki sam-
mála meirihlutanum.
Þó svo að Goggi hafði hætt sem
bæjarfulltrúi starfaði hann í nefnd-
um bæjarins fyrir Sjálfstæðisflokk-
inn allt til hinsta dags.
Goggi var þessi gegnheili Eyja-
peyi og sannarlega vinur vina sinna.
Samskipti hans við mig voru mjög
mikil og fannst mér oft eins og hann
hefði ekki hætt í pólitíkinni. Hann
var alltaf að spá í hlutina og það var
ekki svo sjaldan sem hann hringdi í
mig til að fá upplýsingar. Hann vildi
nefnilega „leiðrétta“ kaffifélaga sína,
sem komu við hjá honum og félögum
hans sem störfuðu hjá Skeljungi. Oft
byrjaði símtalið þannig: „Gaui minn,
bryggjupollarnir segja að nú eigi
o.s.frv. en ég veit að þú veist betur.
Hvað er að gerast í málinu?“
Eins og fram kemur lágu leiðir
okkar víða saman, bæjarstjórnin,
Eyverjarnir, Sjálfstæðisflokkurinn,
Hrekkjalómarnir, stjórn Bæjar-
veitna í 11 ár, fyrir utan mjög náið
samband í áranna rás. Fyrir þetta
allt þetta vil ég þakka.
GEORG ÞÓR
KRISTJÁNSSON
✝ Georg Þór Krist-jánsson fæddist í
Vestmannaeyjum 25.
mars 1950. Hann lést
á heimili sínu sunnu-
daginn 11. nóvember
síðastliðinn og fór
útför hans fram frá
Landakirkju 17. nóv-
ember.
Goggi átti við illvíg-
an sjúkdóm að stríða í
nokkra mánuði og var
barátta hans hetjuleg
en hann varð undir í
þeirri baráttu eins og
svo margir aðrir.
Fráfall Gogga, langt
um aldur fram, er gíf-
urlegt áfall. Það er
mikill missir að sjá á
bak frábærum félaga á
besta aldri, sem svo
sannarlega ætlaði sér
meira í ýmsum góðum
málum fyrir Eyjarnar,
enda var hann fullur
áhuga í öllum hagsmunamálum er
sneru að Eyjunum.
En mestur er þó missir elskulegr-
ar eiginkonu hans, Hörpu Rútsdótt-
ur, og barna þeirra og annarra ætt-
ingja.
Á kveðjustund vil ég f.h. bæjar-
stjórnar Vestmannaeyja þakka
Georg Þór Kristjánssyni fyrir farsæl
og óeigingjörn störf í þágu byggð-
arlagsins um leið og ég og kona mín
sendum Hörpu, Kidda, Ragnheiði,
Helgu, Lilju, systkinum hans, svo og
öðrum ættingjum okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Það voru forréttindi að eiga
Gogga í Klöpp sem vin og endur-
minningin um góðan dreng er besti
minnisvarðinn hans.
Guðjón Hjörleifsson.
Georg Þór Kristjánsson, Goggi
frá Klöpp, er allur. Langt fyrir aldur
fram hefur hann kvatt þennan heim
eftir snarpa baráttu við illvígan sjúk-
dóm. Það er erfitt að sjá á eftir
manni í blóma lífsins en víst er að
honum hafa verið ætluð önnur verk-
efni á æðri tilverustigum sem ekki
gátu lengur beðið krafta hans.
Kynni okkar Gogga hófust fyrir
rúmum 20 árum er ég fyrir hans til-
stilli hóf að starfa með Eyverjum, fé-
lagi ungra sjálfstæðismanna í Eyj-
um. Þá voru bundin vináttubönd sem
haldist hafa síðan í leik og starfi.
Georg var á þessum árum kominn í
bæjarpólitíkina og var mikill akkur
fyrir okkur Eyverja að hafa hann í
bæjarstjórninni.
Það var fjörlegt starf í Eyverjum
á þessum árum. Galsi og gleði var í
fyrirrúmi og Goggi fór fremstur í
flokki við að halda uppi góðum anda
innan hópsins, enda alltaf léttur og
kátur. Stundum fóru menn kannski
fram úr sjálfum sér í gleðinni og
gáskanum en aldrei þó svo að skaði
hlytist af. Ein þessara stunda þegar
menn fóru kannski á ystu brún gals-
ans var þegar eina nóttina var mál-
aður húsgaflinn hjá Gogga á Há-
steinsveginum í öllum regnbogans
litum meðan hann og fleiri héldu sel-
skap ungum hægrimönnum frá
Norðurlöndunum í Eyverjasalnum.
Ekki gerði Goggi veður út af því þótt
þetta prakkarastrik kostaði hann
heilsdags vinnu við að háþrýstiþvo
gaflinn og hló að öllu saman. Það var
ekki í hans anda að gera vandamál
úr smámunum.
Eyverjar voru í mikilli sveiflu á
þessum árum og meðal þess sem við
tókum okkur fyrir hendur var að
efna til hópferðar til Englands með
farþegaskipinu Eddu. Fjölmennur
hópur hélt í þessa ferð og var Goggi
ein af driffjöðrum ferðarinnar og
hrókur alls fagnaðar í henni.
Samband var oft haft á þeim tíma
sem við sátum saman í stjórn Ey-
verja og það brást varla að ef Goggi
hringdi þá kynnti hann sig á sama
hátt: „Blessaður, hetjan unga frá
Klöpp hérna megin,“ og síðan var
hlegið.
Við Goggi áttum ágætt samstarf í
Eyverjum. Að sjálfsögðu vorum við
ekki alltaf sammála og tókumst
stundum á en að því loknu stóðum
við uppi sem félagar og vinir. Sama
má segja um langt samstarf okkar
innan Sjálfstæðisflokksins að bæjar-
málum í Eyjum.
Georg var vinmargur, enda hvers
manns hugljúfi og afskaplega greið-
vikinn. Það sást vel hversu vinmarg-
ur og vel liðinn Goggi var þegar
hann stóð fyrir sérframboði fyrir
bæjarstjórnarkosningarnar 1994.
Honum þótti þá að sér vegið innan
Sjálfstæðisflokksins þar sem honum
var ekki ætlað sæti á lista flokksins
fyrir kosningarnar en hann hafði
verið bæjarfulltrúi flokksins.
Óánægja hans varð til þess að hann
efndi til sérframboðs með stuðnings-
mönnum sínum og hlaut glæsilega
kosningu í bæjarstjórn. Er mér til
efs að margir hefðu leikið þetta eftir
Gogga enda var það fylgi sem fram-
boð hans fékk mikill persónulegur
sigur fyrir hann og endurspeglaði
hversu vel kynntur Goggi var í Eyj-
um. Þó að við værum á öndverðum
meiði í pólitíkinni þegar Goggi sagði
skilið við Sjálfstæðisflokkinn bar
ekki skugga á kunningsskap okkar.
Goggi átti það til að segja, þegar við
ræddum málin á góðri stundu, að
auðvitað væri hann ekkert annað en
íhald og yrði aldrei annað þó að at-
vikin hefðu leitt til þeirrar stöðu sem
hann var í. Það kom líka á daginn því
að afloknu kjörtímabilinu dró Goggi
sig í hlé frá bæjarmálunum og hóf
síðan að vinna á ný innan Sjálfstæð-
isflokksins.
Við Goggi áttum samleið á fleiri
stöðum en í pólitíkinni. Við áttum
um árabil gott samstarf í stjórn
Herjólfs og við vorum í þeim hópi
Eyjamanna sem stofnuðu Hrekkja-
lómafélagið á sínum tíma og höfum
átt margar góðar stundir í starfi
þess ágæta félags. Báðir höfum við
stutt Manchester United gegnum
árin en Goggi var einn harðasti
stuðningsmaður Man. Utd. í Eyjum
og þótt víðar væri leitað.
Það er margs að minnast á
kveðjustundu en hæst ber minn-
inguna um góðan samferðamann,
traustan félaga, greiðvikinn, geðgóð-
an og hvers manns hugljúfi. Ég kveð
Gogga frá Klöpp með söknuði og
þökk fyrir vinskapinn gegnum árin.
Góður drengur er genginn og Eyj-
arnar eru fátækari við að missa einn
af sínum góðu sonum allt of fljótt en
almættið hefur ætlað honum önnur
og stærri verkefni handan móðunn-
ar miklu. Þar mun hann eflaust fljótt
veljast til forystustarfa eins og hann
valdist víða til hér á jarðríki.
Ég sendi Hörpu, börnum þeirra,
barnabarni og öðrum ástvinum mín-
ar innilegustu samúðarkveðjur á
þessari sorgarstundu. Það er von
mín að Guð gefi þeim styrk á þessum
erfiðu tímum og að minningin um
góðan ástvin verði það ljós sem lýsi
þeim gegnum tíma sorgar og sakn-
aðar.
Guð blessi minningu Georgs Þórs.
Grímur Gíslason.
Veðraskil verða oft snögg í Vest-
mannaeyjum. Frá Stórhöfða berast
oft fréttir um meiri veðurhæð og
vindsveipi en annars staðar á land-
inu. Georg Þór var einn með stærri
höfðingjum í röðum Kiwanismanna á
Íslandi. Með stuttum fyrirvara var
hann kvaddur til annars heims,
heims sem okkar allra bíður. Auk
forystu- og stjórnarstarfa í heima-
klúbbi sínum Helgafelli var hann
svæðisstjóri 1994–5 á Sögusvæði
okkar á Suðurlandi og síðar um-
dæmisstjóri og þar með fremsti
maður innan Kiwanishreyfingarinn-
ar á Íslandi og Færeyjum. Þegar til
umræðu kom að velja umdæmis-
stjórann 1998 var enginn vafi hjá
okkur að tilnefna Georg og fylgja því
fast eftir. Þar fengum við mann á
réttan stað þetta tímabil. Öll emb-
ættis- og þjónustustörf hans í Kiw-
anishreyfingunni voru unnin af
dugnaði og drenglyndi, enda fór þar
djarfur maður og dáðríkur. Georg
var röskur og framsýnn, en um leið
réttlátur og fórnfús í öllum fé-
lagsstörfum.
Á vettvangi sveitarstjórnarmála
lágu leiðir okkar saman um árabil.
Þar komu þessi sömu einkenni hins
góða drengs glögglega fram. Það var
engin lognmolla yfir Georg þar sem
hann fór og beitti sér. Það voru ætíð
rösk veðraskil í verkum hans.
Við Kiwanisfélagar kveðjum hann
með söknuði en mikilli þökk fyrir
djarfa forystu.
Búrfellsfélagar færa aðstandend-
um hans innilega samúð.
Hjörtur Þórarinsson.
Mig langar að minnast með
nokkrum orðum Georgs Þórs Krist-
jánssonar sem látinn er langt um
aldur fram.
Ég kynntist Georg lítillega þegar
við vorum strákar í miðbænum.
Hann var örlitlu yngri en ég en við
jafnaldrarnir sáum strax að hann
var kraftmikill og líflegur peyi sem
sannarlega var tekið eftir. Hann var
góður í íþróttum og féll því afar vel
inn í það umhverfi sem miðbærinn
var.
Árið 1978 vorum við Georg kosnir
í bæjarstjórn Vestmannaeyja,
reyndar sem pólitískir andstæðing-
ar. Frá þeim tíma tókst með okkur
ágætis vinátta sem hélst upp frá því.
Þrátt fyrir að við kæmum úr tveimur
andstæðum fylkingum minnist ég
þess ekki að það hafi nokkurn tíma
varpað skugga á okkar ágætu kynni
sem sköpuðust milli okkar í bæjar-
málastarfi í öll þau ár sem við sátum
saman í bæjarstjórn og í nefndum á
vegum bæjarfélagsins. Georg var vel
inni í flestum málum og tók jafnan
afstöðu í þeim að vandlega yfirlögðu
ráði. Hann var mikill áhugamaður
um hag Vestmannaeyja og átti þess
reyndar kost að vera virkur þátttak-
andi í mörgum framfaramálum sem
byggðarlagið snertu. Við þær að-
stæður reyndust ráð hans oft góð og
dýrmæt. Fyrir þau störf hans í þágu
Vestmannaeyja verður hans minnst.
Georg var ákaflega hreinskiptinn
maður. Hann kom svo sannarlega til
dyranna eins og hann var klæddur
og var þá alveg sama hver í hlut átti.
Hann sagði sína meiningu möglun-
arlaust og stóð ávallt fast við sann-
færingu sína. Hann lét hvorki
flokksbönd né önnur bönd ná á sér of
miklum tökum og ef honum fannst
einhver rangindum beittur var hann
manna líklegastur til þess að veita
lið við að ná fram réttlátri úrlausn.
Af þessum ástæðum varð hann vin-
margur og skiptu þá pólitískar línur
ekki máli.
Georg var skemmtilegur maður. Í
góðum félagsskap var hann jafnan
hrókur alls fagnaðar og þá hreif
hann fólk með sér. Það geislaði af
honum og það var eitthvað sérstak-
lega aðlaðandi við hans glöðu lund.
Hann hafði gaman af skemmtilegum
frásögnum og ekki sakaði ef þær frá-
sagnir voru tengdar unglingsárun-
um í miðbænum.
Nú er Georg látinn, reyndar allt of
fljótt. Við sem þekktum hann og um-
gengumst hann minnumst hans sem
góðs drengs sem við vorum heppin
að fá að kynnast. Í minningunni lifir
myndin af glöðum, skemmtilegum
en umfram allt vönduðum samferða-
manni.
Ég votta Hörpu og fjölskyldu
dýpstu samúð okkar hjóna. Megi
minningin um góðan dreng og fjöl-
skylduföður lifa meðal okkar allra.
Blessuð sé minning Georgs Þórs
Kristjánssonar.
Ragnar Óskarsson.
Kveðja frá umdæmisstjórn
Genginn er Georg Þór Kristjáns-
son. Kiwanishreyfingin á Íslandi og í
Færeyjum sér á bak góðum félaga
og forystumanni. Georg gegndi
starfi svæðisstjóra Sögusvæðis
starfsárið 1994–1995 og starfi um-
dæmisstjóra í umdæminu Ísland-
Færeyjar starfsárið 1998–1999.
Hann var einlægur talsmaður þeirra
hugsjóna sem Kiwanishreyfingin
stendur fyrir og lagði sig allan fram
bæði á heimavelli og utan til að efla
og bæta starf klúbbs og umdæmis.
Það er mikið starf og tímafrekt að
leiða slíka hreyfingu og vera í for-
svari heima og erlendis. Miklum
tíma verja menn á ferðalögum og
fundum, slíkt gera menn ekki án
þátttöku maka síns og Georg naut
fulltingis Hörpu konu sinnar í sínum
störfum. Við samstarfsmenn hans og
kiwanisfélagar allir þökkum af alhug
leiðsögn þeirra, minnumst kátínu
hans og skemmtilegrar framkomu
og velvilja til allra samferðamanna.
Fyrir hönd kiwanisumdæmisins Ís-
land-Færeyjar sendi ég Hörpu,
börnum þeirra og fjölskyldu innileg-
ar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning hans.
Ingþór H. Guðnason
umdæmisstjóri.
Hún kom ekki á óvart sú harma-
fregn að genginn væri sómadreng-
urinn Georg Þór Kristjánsson. Ég
hafði ásamt fleirum af vinum hans
fylgst með síðustu orustunni, orustu
sem kom á daginn að óvinnandi var.
Sú orusta var háð af æðruleysi og
kjarki og saman stóðu þau Georg og
Harpa ásamt börnum sínum.
Ég kynntist þeim fyrir allmörgum
árum í sameiginlegu áhugamáli okk-
ar í Kiwanishreyfingunni. Þau kynni
og samstarf okkar varð nánara og
meira er hann kom til starfa í um-
dæmisstjórn Kiwanis, fyrst sem
svæðisstjóri árið 1994 og þá er hann
var kjörinn umdæmisstjóri fyrir um-
dæmið Ísland–Færeyjar en því
starfi gegndi hann starfsárið 1998–
1999. Ég varð þeirrar ánægju að-
njótandi að starfa allmikið með hon-
um bæði hér heima, en ekki síður á
mörgum fundum og þingum erlend-
is. Þannig var ég með honum er
hann sótti fræðslu til höfuðstöðva
Kiwanis í Indianapolis í tvígang og
síðar við mörg önnur tækifæri.
Stundum við tveir, stundum fleiri og
þá voru eiginkonur með í för, og
saman leiddu þau Georg og Harpa
hópinn okkar af reisn.
Þegar hann var valinn til að gegna
æðsta embætti Kiwanishreyfingar-
innar á Íslandi og Færeyjum var
hann mjög reyndur félagsmálamað-
ur. Það nýttist honum að sjálfsögðu
vel, hann átti gott með að taka
ákvarðanir og stjórnunarstíll hans
einkenndist af gleði og krafti. Georg
var þeirrar gerðar að líf og fjör
hæfði honum best, honum fannst
lognmolla leiðinleg. Hann átti svo
auðvelt að vingast við menn að
stundum var unun að fylgjast með. Í
stórum hópi umdæmisstjóra frá 75
þjóðlöndum á fræðslufundum og
þingum sást vel hvað Georg var vin-
sæll. Hlátrasköll glumdu við og hann
dró menn að sér. Óþreytandi var
hann að halda fram ágæti Vest-
mannaeyja og það var innilegt og
stórt ánægjubrosið þegar hann var
að segja útlendingum frá þessari
paradís í norðri. Honum fannst það
helsti ljóður á sumum útlendum
mönnum hvað þeir vissu lítið um
Eyjarnar, en hann var fljótur að fyr-
irgefa þeim þegar þeir göptu af
undrun yfir sögum af lunda og nátt-
úru Eyjanna. Myndirnar hans voru
frægar um allan kiwanisheiminn og
aðdáunarvert var hversu vel hann
gekk frá þeim og setti upp, þeir voru
margir sem vildu helst taka albúmin
með sér heim.
Í slíku félagsstarfi sem við tókum
þátt í kynnist maður mörgu fólki,
mestan part góðu, en þau kynni eru
oftar á yfirborðinu, og það verður
ekki mikill tími til skyggnast undir
yfirborðið og gæta nánar að. En
þegar stundir gefast og þeim er var-
ið í gott spjall eins og hann orðaði
það, sér betur til sálarinnar, um-
ræðuefnin verða önnur og samskipt-
in nánari, og maður kynnist viðkom-
andi eins og upp á nýtt. Við hjónin
metum mikils þau kynni og þá vin-
áttu sem við áttum við Georg og
Hörpu og þökkum þau. Samfélagið í
Eyjum, kiwanisklúbburinn Helga-
fell, Kiwanishreyfingin, margir vinir
og félagar syrgja góðan dreng, en
harmurinn mestur hjá Hörpu og
börnunum. Við biðjum algóðan Guð
að vaka yfir þeim og blessa minn-
ingu hans.
Ástbjörn Egilsson.
Sú harmafregn barst okkur
sunnudaginn 11. nóvember sl. að
dyggur stuðningsmaður og félagi
okkar, Georg Þór Kristjánsson,
hefði látist þá um nóttina eftir erfiða
og snarpa baráttu við illkynja sjúk-
dóm, langt um aldur fram 51 árs að
aldri.
Georg hóf ungur að stunda íþrótt-
ir undir merkjum Íþróttafélagsins
Þórs og ÍBV og varð Íslandsmeistari
með 5. fl. í knattspyrnu árið 1964.
Georg var mjög öflugur stuðn-
ingsmaður íþróttahreyfingarinnar í
Vestmannaeyjum og gegndi marg-
víslegum trúnaðarstörfum innan
hennar. Hann sat um skeið í stjórn
handknattleiks- og knattspyrnu-
deildar Íþróttafélagsins Þórs og í
stjórn knattspyrnudeildar ÍBV frá
árinu 1976-1978. Georg var þingfor-
seti á fjölmörgum ársþingum ÍBV.