Vísir - 08.08.1981, Blaðsíða 4

Vísir - 08.08.1981, Blaðsíða 4
A- VÍSIR Laugardagur 8. ágúst 1981 . ,...>*-^w i *r»m\mwmmmmmmnuM Sumir segja að sendibréf séu að verða úrelt fyrir- bæri. Nú til dags er bara hringt, nú eða þá send stuttaraleg póstkort. Því er þessi samantekt helguð þeim sem ekki hafa brugðið undir sig betri fætinum í sumar, þeim sem sátu heima og biðu jafnvel eftir efnismiklum sendibréfum frá vinum og kunningj- um á þeysireið um landið eða fljúgandi heimshorn- anna á milli en fengu iitið annað en mynd af kirkju eða baðströnd og: ,,Hæ, ofsa heitt og svaka gaman. Bless." Samt var sagt á kveðjustund: Sendu nú linu, en liklega var átt við fleiri en eina. Látum okkur byrja á frægasta bréfi landsins, bréfi Þórbergs Þórðarsonar til Láru, sem byrjar svona: „Min góða og skemmtilega vinkona! Gegnumsýröur af heilögum innblæstri sem blóðmórskeppur i blásteinslegi, titrandi af ham- stola lyftingu,vaggandi af ómþýð- um englaröddum, er til min hljómagegnum gengishrun og ör- eigaóp vorrar vesölu jaröar, tvi- hendi ég pennastönginni þér til dýrðar, þér til eilifrar dýröar og vegsömunar, andlegrar umturn- unar, sáluhjálpar og syndakvitt- unar, hvar af þu ljómar og for- klárast eins og sólbakaður salt- fiskur frammi fyrir lambsins stól." Loks hlotnast þer blessun su, sem þú hefur beöið brúðkaups- klædd alla ævi, andrikt sendibréf, ritlist snillingsins, skemmtun fræðimannsins, hugarilug skálds- jns, viska vitringsins, dulspeki draumhugans, hrollur hins hug- sjúka, viðsyni vegfarandans, mælska hins málsnjalla manns, hlátur humoristans, bituryröi háðiuglsins, hittni hermikrák- unnar, sýhir hugsjónamannsins, stormhugi stjórnmálamannsins, viðhygli alheimsborgarans, atöl- ur umbótamannsins, máttur mannvinarins, aöfinnslur alvöru- mannsins, hugrekki hins hrein- skilna, rödd hrópandans i eyöi- mörkinni, yiur kærleikans, raust réttlætisins, vandlæting sannleik- ans, mál spekinnar, niöur ald- anna, þytur eiiifðarinnar. Amen. Og kveðjum siðan Þórberg til að halda lengra aftur i timann, allt til ársins 1865. kJúðMk^J^C Ástkæra góða systir! Hjartans þakkir fyrir allt systurlegt ,ástriki frá upphafi minna vega og einkum viðtökurn- ar i sumar bréfið sem ég fékk frá þér að Háisi og sendinguna. Ekki varð mikið úr ferðinni minni að Hvanneyri. Af þvi tiðin var svo vond þennan tima, sem ég var á Hálsi, svo treysti ég ekki hestun- um að fara marga króka. Ekki gekk ferðin suður vel. Við fengum stööuga storma og rigningu og hvorutveggja. En þó kastaði tólf- unum á Grimstungu heiði, þar var snjókyngi, stormur og frost eins og um hávetur. Þar lágum viö tvær nætur, aðra i tjaldi og snerum svo aftur, en hina i kofan- um við Arnarvatn. 1 allt vorum við hérumbil 60 klukkustundir á heiðinni, en komumst þó vonum framar lukkulega af henni. Hing- að komum við loksins 28. septem- ber, og þóttist enginn af þeim ellefupiltum.sem vorumeð.hafa fengið slika ferð. Þó held ég Jónas hafi fengið hana enn verri. Hann sateinusinni viku við Skeiðará og Kúðafljót var hann að riða i fimm kvartér. Hann kom ekki fyrri en 2. október og hefir siðan verið mikið slæmur af tannpinu. Þegar ég kom hingað, var mér tekið vel eins og ég bjóst við, og siðan hefi ég verið hér i góðu yfirlæti. Ég hefi komið svona i nokkur hús með Þórdisi, helst til bræðra hennar, stjúpu og tengdamóður, þar sem ég nýt hennar að, og er mér alls staðar mikið gott aö koma. Mér þykir reyndar gaman að koma til þeirra, sem eru skemmtilegir og vingjarnlegir, einsogmér finnstfólk vera hér, en þó þykir mér best að sitja hjá vin- konu minni i næði eða ganga um göturnar þegar búið er að kveikja i húsunum eða tunglið skin i heiði. Ég er næstum hissa á þvi, hvað þessi timi er ólikur þvi, sem á undan er liðið ævi minnar og lik- lega endar hann fyrri en mig var- ir. Ég hefi tima i frönsku hjá fróken Agústu tvisvar i viku. Ég er byrjuð á þvi dálitið hjá Þor- gerðu og svo vildi ég reyna að haldaþviáfram. Hún er mér und- ur góð frökenin. Hún bauð mér að koma með sér til professorsins og þar vorum við á sunnudagskvöld- ið i góðu yfirlæti. Annars fékk ekkert sérlega mikið á mig i þvi húsi nema Elinborg, það er sér- lega viðkunnaleg og dönnuð stúlka. Gaman þykir mér að músikkinni. Ég hef heyrt Eltn- borgu og önnu Torarens spila á fortepiano, ó hvað það er fallegt. Mér fannst ég gleyma, að ég væri i þessum heimi. Verið þið öll, þú með manni þin- um og börnum, hjartanlegast kvödd af ykkar elskandi systur. Jakobfnu. (Jakobina Jónsdóttir frá Reykja- hlið við Mývatn, 1835-1889 skrifar systur sinni, Sólveigu. Jakobina varð eiginkona Grims Thomsen. Úr bókinni Konur skrifa, Bók- fellsútg. 19619. ICkBfu^-lgfi Hjartkæri bróðir. Þegar ég lét frá landi l'rá Djúpavogi, var mér undarlega heitt um hjartaræturnar. Gufu- vélin stundi hægt og reglulega af erfiðinu, öldurnar gjálfruðu magnþrota á skipshliðunum. Það varnæstum rjómalogn og blessuð bliða, sólin sendi hlýja geisla á heitar kynnar minar. Ég hélt á dálitlum blómvendi i hendinni, það voru blóm, sem ég hafði tint á Djúpavogi, seinustu blómin frá landinu ljúfa. Ég var lagður af stað til þess að kanna ókunna vegu. Dagur og nótt leið, næsta dag sigldum við inn til Færeyja. Sæbrattar eyjar með smá iðilgrænum dalverpum lyftust upp úr hafinu, nær og nær færðist skipið, nú sáust stórir hellar sorfnir af brimlöðrinu. Þarna sáust fuglar, þvilikur urmull, fugl við fugl, næstum eins og i Hornbjargi. Langur timi er liðinn, loksins er ég kominn á land i Leith, eftir langa útivist og örðuga lendingu, en það lif, rétt eins og i maurabúi. Ég er með stúdent einum og rik- um Islending sem hefur verið ca. 42 ár i Þýskalandi. Ég er sá eini, sem get svolitið bablað i ensku og þar af leiðandi verð ég að hafa orðið eðlilega. Við göngum i gegn um Leith inn i Edinborg og alla leiö upp i Princesstreet, þar er fagurt, fjöl- skreyttir blómareitir og aldin- garðar bjóða útlenda vegfarend- ur velkomna og augun hafa meiri verkefni en þau geta yfirkomist. Nú erum við komnir hjá legsteini Scotts sáluga, það er bauta- steinn i lagi og þá ekki siður sjón- verður kastalinn, já ef Islending- ar ættu annan eins Arnarhól, sem Helga Vidalin er að festa kaup á hjá þinginu háttvirta heimaf Sjá Neapel og deyja, stendur i Plitikkinni. Það er næstum komið i hart á milliokkar félaganna ég og þýski Islendingurinn, við viljum fara inn á safn, en stúdentinn og stúlka ein islensk, sem er með i ferðinni, vilja ógjarnan. Ja, ég fer þá einn, nú jæja. Svo fórum við á safnið. Það var ferð sem borgaöi sig, all- ir hlutir sem nöfnum tjáir að nefna mættu þar augum vorum, og innan litils tima voru iélagar minir teknir að gjörást þreyttir eftir gönguna og allt erfiðið, fengu þeir sér þá sæti og hættu að skoða, en ég skoðaði sem óðast. Þar voru öll dýr úttroðin, filar og nashyrningar, úlfar og isbirnir, þar voru steingjörvingar frá öld- um þeim, sem liðu þúsund árum fyrir skópun heimsins, þ.e.a.s. tali visindin og biblfan bæði sann- leika. Þarna er steinasafnið, gull- klumpur og glóandi gimsteínar og margir aðrir ósjálegri og þarna eru búningar og vopn villimanna, gaddakylfur og eiturórvar hanga hjá útskornum mannshausum og illa gjörðum guðamyndum. Nei og sjáið þið islenska skautbúning- inn, það var gleðilegt að sjá eitt- hvað frá Fróni. Hana nú, nú vill þýskislenski og yngismeyjan með engu móti vera lengur, jú hún sá sig aftur um hönd, en karlinn fór, hann þurfti endilega að fara að borða. Eftir fjóra tima fórum við aftur til skips, á leiðinni keyptum við okk- ur mjólk og kökur, það voru ljótu kökurnar. Englendingar kunna að sögn ekki að búa til ætar kök- ur, en myndin, sem ég keypti af Mariu Stúart, hún var betur af guði gjörð en kókurnar illætu. Ég keypti myndina til minnis og núna stendur hún á borðinu fyrir framan mig. Hún minnir mig lika einmitt á það, að i fangaklefanum hennar Mariu Stuart hitti ég konu, gamla og æruverðuga, hún seldi mér myndina og spurði mig hvaðan ég væri. Ég sagði sem var, þá horfði hún á mig litla stund sem steini lostin, en þvi næst varð hún næsta vingjarnleg ogfór að spyrja mig eftir ýmsu að heiman. Ég held hún hafi búist við að sjá islenskan eskimóa en ekki islenskan mann, hvitan og þokkalegan klæddann. þinn einlægur bróðir, Jóhann Sigurjónsson. (Jóhann Sigurjónsson skáld skrif- ar bróður sinum Jóhannesi. „Bréf til bróður", Menningarsjóður 1968) Elsku Vita, Þetta er fallegasta land i heimi. I gær f órum við til þorpsins Taxco og gistum þar. Þangað eru um 75 km og við fórum á biinum. Fyrst niður á við svo yfir breiðan dal, svo upp aftur. Hitinn var lamandi niðri i dalnum. Við ókum gegn um eitt eða tvö þorp með rósrauðum spænskum kirkjum og kofum með stráþökum, umgirtum kaktusum, minnti á Afriku. Indiánarnir eru lágir og grannvaxnir og hafa mongólskan andlitssvip — likt og Eskimóar. Þeir eru eins og kaffi- baunir á litinn og hafa slétt, svart hár likt og Navaho indiánarnir eða Japanir. Þeir eru tiltölulega hreinlátir og ef vatn er á annað borð fyrir hendi, rækta þeir land- ið af dugnaði. Dalurinn að baki, við héldum inn til fjalla og upp á við. Um skörð og skorur, i fjallstöglunum uxu eikarrunnar og allt i einu slytti i rósrauða byggingu, sem liktist dómkirkjunni i Palermo en svo hvarf hún sjónum okkar á bak við keilulagað fjall, Vegurinn lok- aðist að baki okkar meö þver- hniptum klettum, bergið er alls staðar rósrautt. Skyndilega vor- um við i miðju þorpinu, á mark- aðstorginu. Gistihúsnæðið var hús, sem Bandarikjamaður lánaði okkar með þverhniptum klettum, bergið er alls staðar rósrautt. Skyndi- lega vorum við i miðju þorpinu, á markaðstorginu. Gistihúsnæðið var hús, sem Bandarikjamaður lánaði okkur. Það var pinulitið og stóð i hliðinni fyrirofan sjálft þorpið — við urð- um að skilja bilinn þar eftir og ganga upphlykkjóttan, hellulagð- an stig. Gengum fram á hross, sem voru bundinn i bergiö og báru skýtna hnakka. Mér varð hugsað tii þin, veit hvað þú ert hrifin af undarlegum reiðtygjum. Húsið var byggt á klöpp, sem hef- ur verið sprengd i fjallið. Það er eins og L i laginu og i þvi er ein stofa með hellum á gólfínu og tvö svefnherbergi. A báöum endum stofunnar voru svalir og hvitar súlur. Frá vestri svölunum blasir við litill matjurtagarður og frá þeim eystri sést þorpið fyrir neð- an, kirkjan og i fjarska, fjöll og daíir. Iðgrænn gróðurinn i fjalls- hliðinni vex upp með húsinu og slútir inn á svalirnar. Ég svaf á eystri svölunum i nótt. Þegar ég var aö búa um mig, heyrði ég eitthvað fyrir neð- an húsið, syngandi raddir. ísg hallaði mér yfir handriðið og hlustaði. Einhverjir niðri i þorp- inu voru að spila á hljóðfæri, óm- urinn barst til min og myndaði btrUbM Kæra X, Ég skrifa þetta frá smekklegu, sálarlausu lifarsjúku bresku gistiheimili i Abadan, sem eins og þú veist ósköp vel, stendur við fúlan, bláan, sullandi Persa- djöfuls-flóa. Og ég er áttalaus, fjandinn hafi það, súpandi hveljur á milli freyðandi vodkasjússa. Hér löðrar allt i óhreinsaðri ósvikinni oliu, eldsneyti undir brennandi himinhvolfi, jarðbiki, pipum og hreinsistöðvum og svörtum hverum og gusum o'g geymum, brunnum og talium og námum-el-arab. i dag sá ég splunkunýtt, kolsvart, stórt og yfirgnæfandi skrimsli, sem ris upp úr miðri stöðinni. Það kostaði 8 milljónir og þeir kalla það Kattabrjótinn. Ibúar Abadan eru nær eingöngu breskir, eða svo virðist a.m.k.. Þúsundir ungra Breta i pipar- sveinablokkum og allir eru þeir rétt undir suðumarki. Stundum sýður upp úr vegna inngræddrar kynhvatar og sólarhitans og þá eru þeir sendir ýlfrandi heim til Bretlands. 1 staðinn koma grænir og nýir menn, ungir, velhritir hvolpar með bleika hýjunga og pipusterti sem eldast fljótt i brennandi hitanum og ýfast og

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.