Tíminn Sunnudagsblað - 02.10.1966, Side 18

timburflotann. Þessum trjám er
fleygt í fljótið, þegar ísa Ieysir, og
fljótið fleytir þeim niður að sögun-
arverksmiðjum, sem reistar hafa verið
neðarlega við fljótið, og alla leið niðri
við Helsingjabotn. — Ein sögunar-
arverksmiðja er þarna í Yletorneá
Finnlandsmegin eins og fyrr segir.
Þegar út á fljótið kom, varð að
gæta sín vel fyrir timbrinu. Ef endi
á trjábol hefði rekizt á bátinn, var
voðinn vís. En allt fór betur en á
horfðist og ferðin yfir fljótið tókst
vel.
Úti á fljótinu, einkum Finnlands-
megin, voru margir bátar að fást við
trjáflotann. Þeir voru að draga trjá-
bolina í sundur eftir merkjum og
fleyta þeim inn i nokkurs konar trjá-
girðingar sem gerðar voru úr vírnetL
Þeir voru yfirleitt tveir á báti. Þeir
reru að trjánum og veltu þeim fyrir
sér, ráku síðan járnkeng í annan
endann, festu taug í kenginn og reru
svo fyrir trénu inn í girðinguna. Um
kvöldið, er við fórum aftur til baka
yfir fljótið, voru bátarnir fleiri og
ennþá unnu þeir að þessum sundur-
drætti fram undir miðnætti.
Dagurinn leið að kvöldi. Við höfð-
um samið við mennina á vélbátnum
um að flytja okkur aftur yfir fljótið
á sama stað fyrir klukkan 8 um kvöld
ið. Við hringdum því á tollstöðina
frá lýðháskólanum og báðum tollverð-
ina að hafa bátinn til. Síðan fengum
við okkur bíl og flýttum okkur á
vettvang. Klukkan rúmlega sjö vor-
um við komnir á okkar stað við fljót-
ið, en tollstöðin var á lítilli eyju úti
í ánni. — Enginn bátur var sýnilegur
og enn máttum við bíða. En kvöld-
ið var fagurt og okkur leið ágætlega.
Sól var enn hátt á lofti. Ekki hreyfð-
ist hár á höfði og hin mikla elfur
leið straumlygn og hljóðlaust fram
á leið til hafs. Enn var óslitin röð
af trjám, sem þokaðist niður ána.
Enn eru menn á litlum bátum að
fást við trjáviðinn og draga hann í
eins konar dilka. Þessir menn eru
þreytulegir í slitnum flíkum, en þeir
virðast hafa krafta í kögglum og
kunna vel til verka.
Enn verðum við lengi að bíða, en
hvað gerir það til, hér er friðsælt
og fagurt. Við getum þó ekki setið
alveg aðgerðalausir og förum að at-
huga umhverfið. Hér eru bæirnir hver
hjá öðrum, og fólk að sinna kvöld-
verkum, láta inn kýr og gefa þeim
og brynna. Sumir aka vatninu heim
1 tunnum á hestvögnum frá ánni, en
aðrir sækja vatnið í brunna. En hér
er notuð sérkennileg aðferð við að
draga fulla vatnsfötu upp úr djúpum
brunni. — Grannt tré, 6—10 metra
langt með klumburót á lengri endan-
um, var haft fyrir vogarstöng til að
draga fötuna upp. Fötunni var krækt
í taug I styttri og grennri enda vog-
arstangarinnar og fötunni rennt of-
an í brunninn. Þegar fatan var orð-
in full, vóg tréð hana upp með þunga
sínum. Ég bað félaga minn að taka
mynd af stúlkunni við brunninn.
Hann tók upp myndavélina, en þegar
stúlkan sá, hvað við ætluðum að gera,
hljóp hún flissandi inn í hlöðu og
sagði eitthvað á finnsku, sem ég ekki
skildi. Þá gægðist önnur stúlka út
úr næsta húsi, en hvarf inn aftur.
Nokkrir ungir piltar voru þama nær
staddir, og nú ætlaði einn þeirra að
sýna, hvernig vatnið væri dregið upp,
og láta taka af sér mynd, en það
tókst þá ekki betur en svo, að fatan
kræktist úr og féll í brunninn. Þá
kom ung kona út úr næsta hús' ýtti
piltinum frá brunninum, tók krók-
stjaka og krækti i fötuna, festi hana
í taugina, sökkti fötunni í brunninn
og beið svo róleg og brosandi á með-
an myndin var tekin. Enn máttum
við bíða eftir bátnum, en að lokum
kom gamall maður róandi á lítilli
bátskel og sagði, að vélin væri biluð
í hinum bátnum, og við yrðum að
fara yfir á þessum litla bát. Hann
talaði finnsku, en félagi minn þýddi
fyrir mig. Karlinn fór úr jakkanum
og settist undir árar, en fékk mér
breiða ár eða árarblað og sagði mér
að stýra. Hann hefur víst haldið, að
afkomandi hinna norrænu vikinga
kynni þá list, en þar skjátlaðist hon-
um, því að ég efaðist um, að ég hafi
nokkurn tíma fyrr stýrt með árar-
blaði. Þetta tókst þó vonum betur og
eftir rösklega hálftíma róður. — Þeir
skiptust á um að róa — móti straumi
og gegnum trjáflota, komum við loks
að landi Svíþjóðar megin og var þá
ferðinni til Finnlands lokið.
Ég er viss um það, að það eru
fleiri en ég, sem gert hafa sér rang-
858
1* f M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ