Morgunblaðið - 17.08.2004, Qupperneq 26

MINNINGAR
26 ÞRIÐJUDAGUR 17. ÁGÚST 2004 MORGUNBLAÐIÐ
M
amma, mig langar
í leikskólann.
Mamma, mig
langar til vin-
konu minnar.
Mamma, gerðu’ða,“ sífrar yngri
dóttir mín og reynir að troða
öðrum fætinum í gegnum girð-
inguna umhverfis leikskólann
rétt fyrir aftan húsið. Sóldýrk-
endurnir í næstu görðum reigja
höfuðið og velta því fyrir sér
hvað standi í veginum fyrir því
að barninu verði að ósk sinni.
Hálf inni í fataskáp tek ég við-
bragð, hleyp út í garð og vonast
til að geta talið dóttur minni trú
um að skemmtilegra sé að taka
þátt í sumarhreingerningunni
með mömmu heldur en leika við
vinina úti í sumarblíðunni.
Við hjónin festum kaup á íbúð í
húsinu fyrir réttum tveimur ár-
um. Okkur
þótti her-
bergjaskipanin
skemmtileg og
ekki spillti fyr-
ir að aðeins
mjór göngu-
stígur skilur að lóðina fyrir aftan
húsið og girðinguna umhverfis
leikskólann í hverfinu. Við getum
fylgst með dóttur okkar í útiver-
unni í leikskólanum og erum að-
eins örfáar mínútur að fylgja
henni í leikskólann á morgnana.
Eftir þriggja vikna sumarfrí í
útlöndum í sumarbyrjun bregður
svo við að staðsetning leikskól-
ans er ekki lengur kostur heldur
galli eða hvernig er hægt að út-
skýra fyrir 5 ára gömlu barni að
það megi ekki fara í leikskólann
þegar leikskólalóðin iðar af fjöri?
Ég man vel eftir því þegar ég
skrifaði fyrstu fréttirnar um að
stefnt væri að því að flestir leik-
skólar í Reykjavík yrðu opnir allt
sumarið. Á þeim tíma átti ég
ekki börn en fannst eins og við-
mælendum mínum sjálfsagður
liður í þjónustu Leikskóla
Reykjavíkur að hafa leikskóla
borgarinnar opna allt sumarið.
Smám saman syrti í álinn og far-
ið var að loka fleiri leikskólum,
m.a. undir því yfirskini að sinna
þyrfti viðhaldi yfir sumartímann.
Foreldrar létu ekki bilbug á sér
finna þótt vissulega þætti sum-
um skrítið að loka þyrfti leik-
skólum en ekki venjulegum fyr-
irtækjum eða heimilum vegna
viðgerða. Einstaka foreldri sem
reynslu hafði af því að vera með
barn/börn á leikskólum í sveit-
arfélögum þar sem sumarlokanir
tíðkuðust ekki minntist þess
heldur ekki að þeim leikskólum/
lóðum væri verr við haldið held-
ur en í borginni.
Leikskólaráð tók formlega
ákvörðun um fjögurra vikna lok-
un allra leikskólanna í borginni á
síðasta ári. Ýmis rök voru nefnd
fyrir lokuninni, t.a.m. að hún
sparaði 12 milljónir. Víða höfðu
foreldrar orð á því að frekar
hefði mátt spara með því að
sleppa því að senda innihaldslitla
litprentaða bæklinga til foreldra.
Margir áttuðu sig heldur ekki á
þeim svokölluðu faglegu rökum
að loka þyrfti leikskólunum eins
og öðrum skólum á sumrin. Fag-
legt starf rammaðist hvort eð er
af því að elsti hópurinn hyrfi á
braut við upphaf skólaársins og
hefðbundinn sumarleyfistími
hæfist á vorin. Yfir sumartímann
væri lögð áhersla á útiveru.
Þrátt fyrir að 65% foreldra
teldu eftir þessa reynslu að leik-
skólar borgarinnar ættu að vera
opnir árið um kring þótti leik-
skólaráði ekki ástæða til að taka
tillit til viðhorfs foreldra í ár.
Leikskólaráð ákvað að leikskólar
borgarinnar yrðu lokaðir tvær
samliggjandi vikur í sumar.
Framkvæmd yrði könnun á því
meðal foreldra hvaða tvær vikur
kæmu helst til greina. For-
eldrum var gert að taka fjögurra
vikna samfellt sumarfrí fyrir
börnin sín og formaður leik-
skólaráðs benti á að heppilegast
væri að taka fríið í kringum lok-
un leikskólanna. Engan þarf að
undra að rétt eins og áður var yf-
irgnæfandi fjöldi leikskóla lok-
aður í júlí. Margir foreldrar
þurftu því enn eitt árið að þvinga
fram sumarfrí í júlí hjá vinnu-
veitendum sínum eða ráðstafa
börnum sínum með öðrum hætti
þessar 2–4 vikur.
Eftir að hafa verið þvinguð í
sumarfrí í júlí í 5 ár þótti okkur
hjónunum tímabært að við fengj-
um sjálf að ráða því hvenær við
færum í frí. Við héldum því í ut-
anlandsferð með dætur okkar til
tengdaforeldra minna í Suður-
Evrópu á meðan hitinn var þar
enn bærilegur fyrir lítil börn af
norðlægum slóðum í sum-
arbyrjun. Gallinn var sá að eftir
að heim var komið mátti yngri
dóttir okkar ekki fara í leikskól-
ann fyrr en fjórar vikur voru
liðnar frá því að hún fór í frí enda
þótt vitað væri að hún myndi
fara aftur í tveggja vikna frí þeg-
ar leikskólanum yrði lokað í júlí.
Er nema von að barnið hafi ekki
áttað sig á því hvers vegna það
mátti ekki fara til vina sinna?
Ekki er allt upp talið því að á
sama tíma og við hjónin þurftum
að koma til móts við sex vikna
leikskólafrí dótturinnar með ein-
um eða öðrum hætti vorum við
neydd til að borga fullt leikskóla-
gjald tvær vikur af þessum sex
vikum. Foreldrar fá nefnilega
ekki afslátt af leikskólagjaldi
barna sinna nema frí umfram til-
skilið sumarfrí sé lengra en mán-
uður!
– Og svo að allra smæsta letr-
inu því leikskólaráð segir í fund-
argerð sinni að ef 6–12 börn (eft-
ir aldri) geti ekki nýtt sér
umtalaðar 2 vikur verði viðkom-
andi leikskóla haldið opnum.
Gallinn var bara sá að í fæstum
tilfellum sáu leikskólastjórar
ástæðu að auglýsa þennan lið
sérstaklega. Í því sambandi er
athyglisvert að í greinargerð
með tillögu leikskólaráðs kemur
fram að ljóst sé að meirihluti
leikskólastjóra sé fylgjandi fjög-
urra vikna lokun leikskólanna!
Foreldrar leikskólabarna bera
hag barnanna sinna fyrir brjósti
og skilja vel að öllum börnum er
hollt að fá a.m.k. fjögurra vikna
leikskólafrí. Hins vegar er óskilj-
anlegt að foreldrar skuli hafa
jafn lítið og raun ber vitni að
segja um sinn eigin sumarleyf-
istíma. Satt best að segja er
stórundarlegt að bæði foreldrar
og atvinnulíf skuli ekki hafa
harðlega mótmælt gerræð-
islegum vinnubrögðum leik-
skólaráðs.
Þvinguð
sumarfrí
„Hvernig er hægt að útskýra fyrir
5 ára gömlu barni að það megi ekki
fara í leikskólann þegar
leikskólalóðin iðar af fjöri?“
VIÐHORF
Eftir Önnu G.
Ólafsdóttur
ago@mbl.is
✝ Hulda JúlíanaVilhjálmsdóttir
fæddist í Sandfells-
haga í Öxarfirði,
Norður-Þingeyjar-
sýslu 7. júní 1927.
Hún lést á Landspít-
alanum – háskóla-
sjúkrahúsi Fossvogi
sunnudaginn 8. ágúst
síðastliðinn. Foreldr-
ar hennar voru hjón-
in Helga Júlíana Sig-
urðardóttir, f. 24.9.
1888, d. 8.4. 1928, og
Vilhjálmur Bene-
diktsson, f. 10.5.
1879, d 27.3. 1938. Systkini Huldu
eru: Þóra Sigurveig, f. 20.6. 1914,
látin, Jóhanna, f. 24.10. 1915, lát-
in, Aðalbjörg, f. 19.10. 1917, látin,
Björn, f. 26.2. 1919, látinn, Þor-
björg, f. 19.4. 1921, Margrét, f.
21.12. 1923, látin. Systkini sam-
feðra: Sigurpáll, f. 15.6. 1933, lát-
inn, Maren, f. 17.7. 1934.
Hulda fór í fóstur nokkurra
daga gömul að Akurseli í sömu
sveit til hjónanna Guðrúnar Árna-
dóttur og Stefáns Björnssonar og
ólst þar upp til fullorðinsára. Fóst-
ursystkini: Árni, látinn, Gunn-
laugur, látinn Björn, látinn og Sig-
þrúður, f. 27.12.
1911. Hulda giftist
hinn 26.6. 1976 eftir-
lifandi eiginmanni
sínum Kristni Jónasi
Jónassyni frá Þórs-
höfn á Langanesi, f.
9.6. 1934. Foreldrar
hans voru Sælaug
Siggeirsdóttir, f.
13.1. 1894, d. 5.7.
1968 og Jónas Al-
bertsson, f. 3.5. 1885,
d. 24. 6. 1954 Hulda
ól upp eina fóstur-
dóttir, Margréti
Geirrúnu Kristjáns-
dóttir, f. 9.3. 1957, maki Karl Þor-
steinsson, f. 31. 1. 1952. Börn
þeirra eru 1) Þórhildur Ragna, f.
1977, sonur hennar Karl Leó Sig-
urþórsson 1997 2) Kristján Magn-
ús, f. 1980 3) Guðbjörg Hulda, f.
1990. Veturinn 1948 til 1949 fer
Hulda til náms í Kvennaskólann
að Hverabökkum. Eftir það vinn-
ur hún í Reykjavík við ýmis störf.
Lengst af vann hún hjá þvottahúsi
Loftleiða og síðast hjá mötuneyti
Búnaðarbankans við Hlemm.
Útför Huldu fer fram frá Bú-
staðakirkju í dag og hefst athöfn-
in klukkan 13.30.
Það var ekki fyrr en við fórum í
kistulagninguna sem við gerðum okk-
ur raunverulega grein fyrir því að þú
kæmir ekki aftur heim til okkar. Hús-
ið er búið að vera hálftómlegt án þín
síðan þú fórst á spítalann. Við munum
sakna þín og geyma vel allar frábæru
minningarnar sem þú hefur gefið
okkur.
Amma var glaðlynd og félagslynd
manneskja sem þekkti marga og
flestir sem hana þekktu fannst hún
líklega vera ein af yndislegustu mann-
eskjum sem hugsanlega er hægt að
kynnast.
Hún var góð við alla sem á vegi
hennar voru og ekki vantaði dekrið
við okkur börnin. Alltaf átti hún til
eitthvað góðgæti handa okkur og ekki
má gleyma sokkalagernum hennar.
Þegar litlar kaldar táslur trítluðu nið-
ur í heimsókn til ömmu var hún fljót
að ná í sokka svo við yrðum ekki veik.
Elsku amma og langamma, takk
fyrir að vera til og alla þína hlýju Kalli
litli vildi láta part úr bæn fylgja með
því hann veit að þú munt vaka yfir
okkur.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Elskum þig,
Þórhildur Ragna, Guðbjörg
Hulda, Kristján Magnús og
Karl Leó.
Þegar nákominn ættingi fellur frá
og komið er að kveðjustund streyma
minningarnar fram. Í dag þegar ég
kveð Huldu frænku mína leitar hug-
urinn ákaft til liðinna samverustunda
okkar. Já, Huldu frænku sagði ég, en
hún var meira en frænka, hún var ein-
stakur vinur sem lagði sig fram um að
rækta og hlúa að sambandinu. Minn-
ingar um okkar liðnu fundi sem ein-
kenndust af væntumþykju ylja á
tímamótum sem þessum.
Það var gleði í vændum sumarið
1976. Já, von var á Huldu og Didda til
Raufarhafnar. Hún var að koma alla
leið úr Reykjavík til að heimsækja
systur sína og fjölskyldu. Hulda vildi
alla tíð halda fjölskyldutengslunum
og ferðaðist oft um Öxarfjörðinn, sinn
æsku- og uppvaxtarstað, því henni
voru æskustöðvarnar mikils virði og
vinafólkið sem þar bjó. Í minningunni
finnst mér að Hulda hafi komið norð-
ur hvert einasta sumar á uppvaxtar-
árum mínum og alltaf var tilhlökkun-
in og eftirvæntingin jafnmikil. En
þegar ég varð eldri og flutti til
Reykjavíkur var ekki amalegt að
þekkja til Huldu og Didda. Á heimili
þeirra á Bræðraborgarstíg var gott
að koma og alltaf var mér vel tekið.
Síðar þegar ég kom með konuefni
mitt til þeirra var sama upp á ten-
ingnum. Henni var vel tekið eins og
mér og fyrir vikið vorum við tíðir
gestir á heimili þeirra hjóna. Eitt sinn
þegar Hulda og Diddi fóru til sólar-
landa buðu þau okkur að dvelja í íbúð
sinni á meðan. Það var ekki amalegt
að fá að taka fyrstu sambúðarskrefin
á heimili þeirra auk þess sem þau
voru okkur góð fyrirmynd en sam-
heldni þeirra í öllum málum var ein-
stök. Á milli Huldu og Didda ríkti
gagnkvæmur kærleikur og virðing
sem var aðdáunarvert að horfa á og er
til eftirbreytni fyrir marga.
Handverk lék í höndunum á Huldu.
Það var sama hvort það var tréút-
skurður, keramik eða útsaumur. Eitt
sinn er við komum til Huldu sat hún
með fallegan grip í höndunum og
pússaði af varfærni. Ekki leið langur
tími þar til Huldu hafði tekist að vekja
áhuga konu minnar og viti menn fyrr
en varði var hún búin að innrita sig á
námskeið í keramiki. Og til að fá sem
bestar ráðleggingar dreif hún sig til
Huldu sem kenndi henni að hand-
fjatla þessa viðkvæmu hluti. Eins og
Hulda sagði stundum þá þyrfti að
strjúka þá með varkárni svo þeir
myndu ekki brotna, en þannig var
Hulda, hún umgekkst allt með mikilli
varfærni og alúð. Hún hafði einnig
sérstakan áhuga á að sauma út og oft
rötuðu listaverkin í pakka því hún
hafði einstaka ánægju af að gleðja
aðra með gjöfum sínum. Ekki alls fyr-
ir löngu sendi Hulda dóttur minni,
Hugrúnu Birtu, útsaumað jóladagatal
með 24 pökkum á. Slík var hugulsem-
in að ekki fannst Huldu nægilegt að
senda útsaumað jóladagatal sem
mætti hengja góðgæti á heldur hafði
hún hengt 24 litla pakka á dagatalið
og hafði passað upp á að nammi væri í
þeim pakka sem tilheyrði laugardegi.
Hulda var alla tíð mjög barngóð og
hafði sérstakt lag á að gleðja og hæna
börn að sér, jafnt lítil sem stór. Börn-
in mín fundu fljótt hversu róleg og
þolinmóð hún var og þeim leið alltaf
vel í návist hennar.
Haustið 1988 æxluðust mál þannig
að ég fluttist með fjölskyldu mína
norður í land, en það breytti engu í
sambandi okkar Huldu. Við héldum
alltaf góðu sambandi, hvort sem var
með heimsóknum eða tíðum símtöl-
um. Þegar Hulda og Diddi komu
norður til okkar var alltaf jafnaðdáun-
arvert hversu róleg hún var og gaf sér
tíma til að stoppa. Og eins var það
alltaf viss hluti af Reykjavíkurferð
okkar að koma til Huldu og segja
henni af okkar högum.
Nú í sumar vorum við enn einu
sinni gestir hjá þeim, nánar tiltekið í
sumarbústað á Kirkjubæjarklaustri.
Þar fórum við saman í gönguferðir
um fallega staði og fórum m.a. út að
borða. Já, Hulda naut þess að fara á
veitingastaðinn með okkur þrátt fyrir
að matarlystin væri ekki mikil. Einn-
ig hafði hún ánægju af að skoða sig
um í umhverfinu og ganga smáspöl
þrátt fyrir að þrekið hefði látið undan
síga, sökum veikinda. Þrátt fyrir að
heilsunni hefði smám saman hrakað
undanfarin ár þá var Hulda alla tíð
lífsglöð og ánægð.
Hulda var umfram allt einstök
kona; kærleiksrík og hugulsöm. Ég
minnist hennar með þakklæti fyrir
allt sem hún var mér og fjölskyldu
minni.
Kristján Guðmundsson.
Það er með söknuði sem ég kveð
kæra vinkonu mína Huldu, sem við
fylgjum til grafar í dag, eftir langan
og erfiðan sjúkdóm.
Hulda var ákaflega trygg og traust.
Það var í Akurseli í Axarfirði að ég
kom þangað 5 ára gömul í sumardvöl,
þá var Hulda 14 ára.
Mörg eru minningarbrotin sem
renna í gegnum hugann núna.
Guð geymi þig, elsku Hulda.
Fjölskyldu hennar sendi ég samúð-
arkveðjur.
Af öllum þeim gæðum
sem okkur veitir
viturleg forsjá
til ánægju auka
er vináttan dýrmætust.
(Epikuros.)
Rannveig Leifsdóttir.
Elsku Hulda mín.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Ég þakka þau ár sem ég átti,
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir.)
Sigþrúður R. Stefánsdóttir.
HULDA JÚLÍANA
VILHJÁLMSDÓTTIR
Símar 581 3300 - 896 8242
Allan sólarhringinn - Áratuga reynsla
Suðurhlíð 35 — Fossvogi — www.utforin.is
Sverrir
Olsen,
útfararstjóri.
Sverrir
Einarsson,
útfararstjóri.
Bryndís
Valbjarnardóttir,
útfararstjóri.
Baldur
Frederiksen,
útfararstjóri.
Guðmundur Þór
Gíslason,
útfararstjóri.
ÚTFARARSTOFA ÍSLANDS
Minningarkort
Krabbameinsfélagsins
540 1990
krabb.is/minning