Morgunblaðið - 17.08.2004, Síða 29

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 17. ÁGÚST 2004 29
✝ Gunnar AlbertHansson fæddist í
Reykjavík 10. ágúst
1957. Hann lést á
Landspítalanum við
Hringbraut 8. ágúst
síðastliðinn. Foreldr-
ar hans eru Hans
Hilaríusson, f. 27.2.
1935, og Helga
Sveinsdóttir, f. 15.5.
1938, d. 16.11. 1976.
Stjúpmóðir Gunnars
er Jónína Böðvars-
dóttir, f. 3.10. 1940.
Systkini Gunnars
eru: Magnea Rannveig, f. 5.1. 1960,
gift Ásgeiri Þorsteinssyni, f. 3.7.
1955, Sveinn Elías, f. 6.7. 1961, og
Guðmundur Freyr, f. 23.12. 1962,
kvæntur Valgerði Maríu Jóhanns-
dóttur, f. 22.2. 1964.
Gunnar kvæntist 18.8. 1979
Helgu Guðmundsdóttur, f. 3.2.
1957. Foreldrar hennar eru Guð-
mundur Karlsson, f. 20.3. 1932 og
Oddbjörg Kristjánsdóttir, f. 25.2.
1938. Börn Gunnars og Helgu eru:
Nökkvi, f. 1.8. 1976, unnusta Ellen
Rut Gunnarsdóttir, f. 20.10. 1977;
Steinn Baugur, f. 10.9. 1984, unn-
usta Júlíana Einars-
dóttir, f. 26.10. 1986,
og Helga Sunna, f.
18.8. 1986.
Gunnar ólst upp í
vesturbænum í
Reykjavík og gekk í
Landakotsskóla og
lauk þaðan barna-
skólaprófi árið 1969.
Eftir gagnfræðapróf
lá leið hans í Iðnskól-
ann í Reykjavík þar
sem hann lauk sveins-
prófi í húsasmíði árið
1979. Hann starfaði
lengst af við trésmíðar. Á árunum
1987–1998 gegndi hann ýmsum
trúnaðarstörfum hjá Trésmiða-
félagi Reykjavíkur. Árið 1998 flutt-
ist fjölskyldan til Danmerkur þar
sem Gunnar stundaði nám í bygg-
ingafræði og lauk hann bygginga-
fræðiprófi frá Byggeteknisk høj-
skole árið 2001. Fjölskyldan
fluttist heim að námi loknu og eftir
það starfaði hann við kennslu og
sem byggingafræðingur.
Gunnari verður flutt sálumessa í
Kristskirkju í Landakoti í dag og
hefst hún klukkan 13.
Elskulegur pabbi okkar, hetjan
okkar og besti vinur er látinn langt
um aldur fram. Eftir lifa minningar
um yndislegan mann sem ávallt verð-
ur efstur í hugum og hjörtum okkar.
Það er erfitt að skilja af hverju hann
hefur verið numinn á brott frá okkur í
blóma lífsins, en við trúum því að allt
hafi tilgang og trúin styrkir okkur á
þessum erfiðu tímum.
Hann kenndi okkur svo margt, leið-
beindi okkur í gegnum lífsins þrautir
og sýndi okkur einstaka væntum-
þykju.
Missir okkar er mikill, en eins og
pabbi hefði viljað þá höldum við áfram
með það að leiðarljósi að gera hlutina
eins og hann hefði viljað.
Blessuð sé minning einstaks manns
sem setti þarfir okkar og mömmu á
undan sínum eigin. Bless í bili, elsku
pabbi.
Nökkvi, Steinn og Sunna.
Hjartkær stóri bróðir minn er fall-
inn frá.
Tveimur dögum fyrir afmælisdag-
inn sinn er hann hefði orðið 47 ára, á
dánardegi föðurömmu okkar.
Hvern hefði grunað það fyrir
nokkrum mánuðum að hans örlög
yrðu sem raun ber vitni? En eins og
við vitum eru vegir Guðs órannsakan-
legir.
Í mínum huga var Gunni stór á
marga vegu. Hann var mjög hár vexti
og einstaklega glæsilegur maður.
Elstur var hann af okkur systkinum
og því stóri bróðir okkar. Nú og síðast
en ekki síst hafði hann stórt hjarta.
Af nógu er að taka þar sem stóra
hjartað átti í hlut en það sem stendur
upp úr í mínum huga er þegar sonur
minn lést ungur að árum. Gunni beið
heima eftir fréttum af veikindum
hans einum eða tveimur dögum fyrir
andlát hans. Þá berast honum þær
fréttir að hann hafi unnið vinning í
happdrætti. Þessi mismunur á hlut-
skipti okkar systkina hafði mikil áhrif
á hann, svo mikil að hann og hún
Helga hans, sem ávallt stóð eins og
klettur við hlið hans, ákváðu í samein-
ingu að ánafna stórum hluta vinnings-
ins í nafni sonar míns. Þessi hugul-
semi gerði okkur fjölskyldunni kleift
að sjá til þess að minningu sonar okk-
ar, sem var okkur svo kær, yrði ávallt
haldið á lofti með stofnun minning-
arsjóðs Greiningar- og Ráðgjafar-
stöðvar ríkisins til minningar um Þor-
stein Helga Ásgeirsson.
Fyrir þetta höfum við aldrei getað
þakkað nægilega fyrir. Vil ég því gera
það enn og aftur svo allir viti, því ekki
var hann Gunni minn mikið fyrir að
gorta sig af því sem hann gerði.
Alveg frá því við vorum börn bar ég
mikla virðingu fyrir honum, hjartalag
hans og útgeislun var þannig.
Þegar við vorum unglingar var ég
ákaflega stolt af því þegar vinir hans
sögðu við mig „þú ert nú örugglega
systir hans Gunna, þið eruð svo lík“.
Síðast nú í vetur var þetta sagt við
mig og alltaf fannst mér jafn vænt um
þetta.
Ekki skipti það mig máli þegar við
vorum í barnaskóla og ég fékk hann
til að vera dansherrann minn einn
vetur í dansskóla þó að í eitt skipti
þegar hann næstum gleymdi tíman-
um og mætti aðeins of seint og kom í
hnéháum gúmmístígvélum. Ég var
bara svo stolt af honum stóra bróður
mínum.
Guð blessi minningu Gunna.
Styrkir það okkur í sorg okkar að
kvalir hans eru nú að baki.
Elsku Helga, Nökkvi, Steinn Baug-
ur, Helga Sunna, Ellen og Júlla.
Minningin um góðan dreng mun varð-
veitast í hjörtum okkar um ókomna
tíð.
Bið ég algóðan Guð að styrkja okk-
ur öll í sorg okkar.
Með þessum fáu orðum vil ég
þakka honum stóra bróður mínum
fyrir allt það sem hann gaf mér.
Þangað til að við hittumst við him-
ins hlið.
Þín
systir.
Litli vinur, viltu finna mig?
Vera má ég fái skilið þig,
þótt ég sé annars undarlega gerður
og því síður góðra kosta verður.
Sestu hérna, segðu hvað það er
sem þú vilt, en ég mun fylgja þér
og veita hvað í valdi mínu stendur.
Þú varst sem góður engill til mín sendur.
Vertu hjá mér. Ég er annars einn.
Aldrei framar heimsækir mig neinn.
Þeir forðast mig er eitt sinn virtust vera
vinir mínir. Hvað á ég að gera?
Þú brosir og það birtir yfir mér.
Blika tregans víkur fyrir þér.
Unaðsljóð frá æskudögum mínum
ómar blítt í skærum hlátri þínum.
Ég vildi ég væri ungur eins og þú
– ekkert líkur því sem ég er nú, –
mömmudrengur, fölskvalaus og fríður,
fagureygður, draumlyndur og blíður.
En æskan hefur yfirgefið mig.
Á ég samt að leika mér við þig
stundarkorn og gleyma tregans gígju?
Get ég kannski orðið barn að nýju?
(Haraldur Stígsson.)
Þetta ljóð var samið þegar Gunnar
var lítill drengur. En nú er Gunni dá-
inn, eftir erfiða baráttu við vægðar-
lausan sjúkdóm. Nú er hann laus við
þjáningar og líður vel á öðrum stað.
Við bræðurnir lærðum smíðar hjá
Hans Guðmundi Hilaríussyni og unn-
um saman í mörg ár. Allt sem hann
tók sér fyrir hendur leysti hann vel.
Hann hafði mikinn áhuga á félagsmál-
um og vann mörg ár við ýmis störf
fyrir Trésmiðafélag Reykjavíkur.
Hann var einn af hvatamönnum þess
að félagið keypti jörðina Stórahof í
Gnúpverjahreppi. Þar reisti hann sér
lítinn bústað fyrir nokkrum árum.
Gunnar fór til náms í Danmörku ár-
ið 1998 í byggingarfræði og lauk því
með glæsibrag. En því miður fengum
við ekki að njóta hæfileika hans nema
í stuttan tíma, en þessir hæfileikar
nýtast annars staðar.
Ég votta Helgu, Nökkva, Steina,
Helgu Sunnu og Ellen mína dýpstu
samúð.
Takk fyrir allt, Gunni minn.
Blessuð sé minning þín.
Sveinn Elías Hansson.
Elsku Gunni frændi.
Nú ert þú dáinn og kominn til Guðs.
Ég hjálpaði þér að smíða pall á
Stóra Hofi núna í júní og þú varst
ánægður með það og kallaðir mig
„stórsmið“ eftir það. Það fannst mér
gaman.
Deginum áður fórum við og pabbi
minn á Stóra Hof og steyptum tein-
ana fyrir pallinn. Þú kenndir mér að
negla naglana á réttan stað.
Þú manst þegar við vorum að hjóla
saman í skóginum í Danmörku þegar
þú áttir heima þar og ég heimsótti
þig. Og fórum í Legoland og til
Þýskalands.
Það var svo gaman að heimsækja
þig þangað að ég kom fjórum sinnum
til þín.
Mér þykir leiðinlegt að þú ert dá-
inn.
Þinn guðsonur,
Helgi Freyr.
Ég sest niður til að minnast náins
frænda og vinar, Gunnars Alberts
bróðursonar míns.
Orð fá ekki lýst þeirri sorg, sem
fylgja fregn um ótímabært andlát ná-
ins ættingja á besta aldri. Særindin
mikil að sjá svo skjótt eftir dugmikl-
um hæfileikamanni.
Á fyrstu árum Gunnars Alberts
höfðu fjölskyldur okkar bræðra náin
og farsæl samskipti. Eiginkonur okk-
ar bræðra voru miklar vinkonur og
mjög samrýndar og störfuðu saman
innan kaþólsku kirkjunnar.
Fjölskyldurnar hittust oft og elstu
börnin gengu í sama skóla. Það var
mikið áfall fyrir Gunnar, systkini
hans og föður þeirra, þegar móðir
þeirra Helga féll frá aðeins 38 ára
gömul.
Þegar maður hugsar um lífið og til-
gang þess vakna hjá manni margar
spurningar og gjarnan vill maður fá
svör. Hugurinn leitar vítt og breitt.
Fátt verður um svör, en trúin á Guð
vísar okkur veginn. Við vitum að vegir
Guðs eru órannsakanlegir og allt hef-
ur sinn tilgang.
Það var fljótlega ljóst að Gunnar
Albert væri gæddur miklum mann-
kostum. Hann var einstaklega vinnu-
samur, ósérhlífinn og ávallt lét hann
velferð annarra ganga fyrir sinni eig-
in.
Það var gott að vera í návist Gunn-
ars. Hann kunni þá list að gera lítið úr
vandamálum hversdagsins og reyndi
ávallt að sjá björtu hliðarnar á tilver-
unni.
Það fylgdi honum ferskur andblær,
hlýja og glaðværð. Gunnar Albert var
ljóðelskur og orti sjálfur fögur og
innihaldsrík ljóð. Félagshyggjumað-
ur og trúr hugsjónum jafnaðarstefn-
unnar.
Eftir að Gunnar Albert lauk námi í
trésmíði starfaði hann við þá iðn. Fyr-
ir fáum árum flutti fjölskyldan til
Danmerkur og stundaði Gunnar Al-
bert nám í byggingafræði í þrjú ár. Að
námi loknu kom fjölskyldan heim til
Íslands. Gunnar Albert hóf störf í
sínu fagi og einnig stundaði hann
kennslu við fjölbrautaskóla.
Allt virtist leika í lyndi og björt
framtíð blasti við samhentri fjöl-
skyldu.
Ég og fjölskylda mín höfum hugsað
hlýtt til Gunnars Alberts í þessari
hörðu baráttu sem hann og fjölskylda
hans hafa staðið í síðustu mánuðina.
Þessa baráttu háði Gunnar Albert
af miklum hetjuskap og eldmóði, með
frábærum stuðningi Helgu konu sinn-
ar.
Óvenjulegt eðlislægt þrek og óbug-
andi lífsvilji ásamt því að leita hugg-
unar í bæninni og guðstrú, gerði það
að Gunnar Albert tók sínu hlutskipti
svo vel, að fáir geta ímyndað sér að
nokkur geti verið svona jákvæður við
slíkar kringumstæður.
Með trega og þökk kveðjum við
Gunnar Albert og biðjum góðan Guð
að umvefja fjölskyldu hans birtu og
Guðsblessunar.
Sigurjón frændi og fjölskylda.
Kveðja frá Trésmiðafélagi
Reykjavíkur
Í félagasamtökum veljast ávallt
einhverjir til forystu, eðli málsins
samkvæmt. Sumir gefa sig fram en
aðrir eru kallaðir til af félögunum.
Gunnar Albert Hansson fyllti síðari
hópinn. Þegar þessi stóri og mynd-
arlegi stráklingur lauk sveinsprófi í
húsasmíði kölluðu félagarnir hann til
starfa fyrir Trésmiðafélagið. Ekki
skemmdi að vera sonur Hansa
Hilaríussonar sem hafði verið einn af
forystumönnum félagsins á árum áð-
ur. Gunnar sat í stjórn félagsins um
tíma og einnig var hann virkur í trún-
aðarmannaráði og ýmsum starfs-
nefndum félagsins um langt árabil.
Gunnar var ritstjóri TR frétta, frétta-
blaðs Trésmiðafélagsins í 10 ár. Þar
naut hann sín vel þar sem hann var
góður penni og hafði gaman af að
koma sínum beittu skoðunum á fram-
færi. Einnig var hann naskur á að sjá
það fréttnæma úr umhverfinu og gat
komið aðalatriðunum fram í knöppum
texta. Árið 1998 ákvað Gunnar að fara
til Danmerkur í framhaldsnám í
byggingafræði. Þann tíma sem hann
var við nám gerði hann hlé á störfum
sínum fyrir félagið að mestu en sendi
þó af og til pistla um hugrenningar
sínar og veru í Danaveldi. Er hann
lauk námi sínu kom hann aftur til
starfa í félagsmálunum fyrir Tré-
smiðafélagið.
Það liggja mörg handtökin eftir
Gunnar í þágu félagsins. Það sem
hann tók sér fyrir hendur kláraði
hann af stakri prýði. Hann hafði
sterkar skoðanir í félags- og þjóð-
félagsmálum og lá ekki á þeim en var
jafnframt alltaf tilbúinn að hlusta á
skoðanir annarra. Gunnar var atorku-
samur og skemmtilegur félagi sem
gaman var að vinna með og lagði
ávallt gott til málanna með hagsmuni
heildarinnar að leiðarljósi.
Stjórn, starfsfólk og félagsmenn
Trésmiðafélagsins þakka Gunnari
fyrir mikið og óeigingjarnt starf í
þágu félagsins og trésmiðastéttarinn-
ar á liðnum árum. Við sendum Helgu
og öllum aðstandendum Gunnars
okkar innilegustu samúðarkveðjur og
óskum að almættið styrki þau á þess-
ari erfiðu kveðjustund sem og í fram-
tíðinni.
Finnbjörn A. Hermannsson,
formaður.
Einstakur maður hefur kvatt þetta
tilverustig langt fyrir aldur fram. Það
er sárt að horfast í augu við þessa
staðreynd. Gunnar var einn minna
bestu vina. Hann var skemmtilegur,
hugsuður, ræðinn, næmur og kíminn.
Það var gott að vera í návist hans.
Gunnar var góður smiður. Hann
smíðaði t.d. glugga í hús mitt á Eyr-
arbakka eftir innbrot þar. Að verki
loknu sagði hann: „Láttu svo ekki
brjótast hér inn aftur.“ Hann lagði
einnig nýtt gólfefni í eldhús í sama
hús ásamt öðrum góðum perluvini.
Græna Golfinn minn keypti ég af
Gunnari og Helgu, þegar þau fóru til
Danmerkur. Gengið var frá kaupun-
um í síma. Það var ekki þörf á að líta á
bílinn. Gunnar og Helga fóru vel með
alla hluti, toppheiðarlegt fólk og vinir
mínir. Ég gerði góð kaup.
Gunnar var vel ritfær. Er hann var
í Danmörku við nám í byggingafræði
fól hann mér að flytja afmælisræðu til
elskaðrar systur sinnar Magneu á
fertugsafmæli hennar. Það var mér
mikill heiður. Ræðan til systurinnar
var bæði vel skrifuð og sagði svo
margt um samband systkinanna, sem
misstu svo ung móður sína.
Kynni okkar Gunnars hófust í
gegnum hans góðu konu Helgu Guð-
mundsdóttur en við kenndum við
sama skóla, sérskóla fyrir fatlaða, til
fjölda ára. Við Helga bundumst sterk-
um vináttuböndum, sem aldrei hafa
rofnað og þau Gunnar bæði hafa
reynst mér ómetanlegir vinir bæði á
gleði- og raunastundum lífsins. Fyrir
tæpu ári síðan sátum við saman á
hlýju ágústkvöldi í garðinum á Há-
teigsveginum og nutum stundarinn-
ar. Ekki óraði mig fyrir að Gunnar
yrði allur að ári liðnu.
Minningarnar eru margar og allar
góðar. Þegar ég stóð frammi fyrir erf-
iðum flutningum árið 2002 sagði
Helga: „Gerir þú þetta ekki, Gunni
minn?“ Og hann gerði það, hann
Gunni minn. Með hjálp Gunnars tókst
það. Þakklæti er mér efst í huga.
Gunnar fór of fljótt en skilur eftir sig
ekkert nema gott. Hann var trúaður
maður, hafði sterka réttlætiskennd
og vildi jöfnuð í þjóðfélaginu. Hann
unni fjölskyldu sinni og sinnti uppeld-
ishlutverkinu af kostgæfni. Ég sendi
þeim mínar innilegustu samúðar-
kveðjur og kveð góðan dreng.
Sigríður Eyþórsdóttir.
Ágústmánuður er nýgenginn í
garð, svo fagur sem aldrei fyrr. Samt
er eitthvað ekki eins og það á að vera,
það er einhver lífskraftur sem er horf-
inn.
Mér bárust þær sorgarfregnir að
Gunni frændi væri dáinn.
Í hugann koma upp margar spurn-
ingar, spurningar sem fást ekki svör
við eða allavega ekki í þessu lífi.
En svona er víst gangur lífsins,
einn fæðist og annar deyr og ekkert
sem við getum gert til að breyta því.
Það er svo skrítið að sitja hér fyrir
framan tölvuna og vera að skrifa loka-
orð um Gunna frænda, hann sem
gerði allt svo vel sem hann tók sér fyr-
ir hendur.
Ef hann hafði penna í hönd komu
hinir fallegustu textar, ljóð og ræður
sem ég hef séð, ef hann hafði hamar í
hönd komu hin glæsilegustu tréverk
og þegar hann ákvað að setjast á
skólabekk í Danaveldi náði hann próf-
unum með toppeinkunnum.
Það hrannast upp minningar um
Gunna, allt frá því að ég man eftir
mér.
Eitt sinn fór ég á Stórahof með
honum og fjölskyldunni. Fengum við
krakkarnir sitthvorn 500 krónaseðil-
inn, nema að ég hafði svo óheppilega
týnt mínum og var því mjög sár og
reið út í sjálfa mig. Gunni sér hvernig
ég er og kemur að tala við mig.
„Helga mín, þetta gæti nú verið miklu
verra, þú gætir hafa týnt sjálfri þér.“
Alltaf hafði hann góð svör við öllu.
Það er svo erfitt að hugsa sér lífið
án hans, hann sem var alltaf svo mikill
orkubolti. Hress og kátur.
Fyrir á að giska ári voru hann,
pabbi og Nökkvi að labba upp á Esj-
una. Ekki hvarflaði að manni að hann
væri að fara svo fljótt.
En minningarnar um hann hjálpa
okkur að komast yfir þessa erfiðleika.
Það koma brátt betri og bjartari
tímar.
Elsku Gunni. Takk fyrir allt sem þú
hefur gefið mér og kennt mér í lífinu.
Ég vona að þú hafir það betra núna,
því ég veit að þú ert hjá góðu fólki.
Alltaf þegar ég heyri málsháttinn
„Hver er sinnar gæfu smiður,“ hugsa
ég um þig og fjölskylduna þína.
Elsku Helga, Steini, Sunna,
Nökkvi og Ellen.
Megi englar Guðs vera með ykkur
og styrkja.
Við eigum svo margar góðar minn-
ingar um hann Gunna sem geta gefið
okkur styrk til að komast yfir þessa
erfiðu tíma.
Svo höfum við líka hvert annað.
Takk fyrir allt.
Ég vil enda þessa litlu kveðju til
Gunna frænda á broti úr Söknuði eftir
Vilhjálm Vilhjálmsson.
Eitt sinn verða allir menn að deyja.
Eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það en samt ég verð að segja,
að sumarið líður allt of fljótt.
Ég gái út um gluggann minn
hvort gangir þú um hliðið inn.
Mér alltaf sýnist ég sjái þig.
Ég rýni út um rifurnar.
Ég reyndar sé þig alls staðar.
Þá napurt er, það næðir hér
og nístir mig.
Kveðja,
Helga Sveinsdóttir.
GUNNAR ALBERT
HANSSON
 Fleiri minningargreinar
um Gunnar Albert Hansson bíða
birtingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga. Höfundar þeirra eru:
Kristján, Sverrir Ólafsson, Þór-
arinn Haraldsson, Úlfar Stein-
dórsson, Jarþrúður og Ásgeir,
Hildigunnur og Guðlaugur, Sigrún
Stefánsdóttir.