Tíminn - 06.10.1972, Blaðsíða 15

Tíminn - 06.10.1972, Blaðsíða 15
Föstudagur 6. október 1972. TÍMINN J5 Tvisvar komu hjúkrunarkonurnar inn og kölluöu á Wallace frænda í simann. I annaö skiptiö var það Hanna að spyrja, hvort hún ætti að koma til okkar. Ég var Wallace þakklát fyrir þaö, að hann sagði henni að biða heima. I hitt skiptið hringdi Harrý og spuröi, hvort hann gæti nokkuð hjálpað okkur. Ég óskaði þess, að Wallace hefði beðið hann að koma. Ég óskaði þess þó heitar, að hann hefði komið án þess að spyrja um það. Mér fannst, að ég myndi gleyma öllu nema návist hans, ef hann aðeins kæmi. Ef til vill hefði ég þó misst skynsamlegt vald á sjálfri mér og sagt honum, að ég væri að fá heyrnina aftur. Það er ómögulegt að gizka á, hvað ég hefði kunnað að segja við hann þarna í biðsal sjúkrahússins, eins og nú stóð á. En hann kom ekki, og að sfðustu var kvalræði óvissunnar létt af okkur Wallace. Þaö var búið að búa um Emmu. Þetta var mjög hættulegt beinbrot, og auk þess var hún marin innvortis. En allt hafði veriö gert, sem að gagni máttikoma. Hún var ekki vöknuð enn eftir svæfinguna, en okkur var leyft að vitja hennar morguninn eftir. „Hún var hálfáhyggjufull út af ykkur og jólunum", sagði Weeks Iæknir og brosti þreytulega. „Þið vitið, hvernig Emma er — hugsar um allt og alla, nema sjálfa sig. Hún var alltaf að hugsa um þetta jólatré ykkar, og ég hét henni þvi að tala um það við þig, Emilía. Þaö var eins og hún treysti þér bezt til að sjá um, að allt yrði haft eins og það er vant að vera". Ég kinkaði kolli. „Ég skal vera buin að skreyta það og kveikja á þvi fyrir miðnætti. Ég skal gera allt eins og á að gera—eins og hún myndihafa haft það". Weeks læknir ók okkur heim. Hann kom inn með okkur og drakk eitt glas af portvini. Hann þáði aldrei staup, nema þegar hann hafði lagt sérlega mikið á sig. Hann hafði aldrei fyrr verið kvaddur til að veita Emmu frænku læknishjálp, og ég gat mér þess til, að þetta hefði reynt meira á hann en hann vildi viðurkenna. Hann var óvenjulega þung- lamalegur og ellilegur á svip, þegar ég hjálpaði honum i frakkanum, þessi fjörmikli maður. „Merek Vance hefði þurft að vera hér i dag". Við vorum tvö ein i for- stofunni, og þessi orð voru eins og beint svar við hugsunum minum. „Stone er dugandi læknir, en þegar við vorum að búa um brotið, gat ég ekki varizt þvi að hugsa um, hver hefði getað gert það betur. Þér yrði rórra, ef þú simaðir til hans á morgun og bæðir hann að koma. Hann myndi koma, hvað svo sem i hiifi væri. Það veiztu sjálf. Og þú mátt ekki hugsa of einhliöa um það að sýna mér tiltrú". „Já", svaraði ég. „Hann myndi koma". Snöggvast datt mér i huga að samþykkja uppástungu hans. Þó hikaði ég, og svo hristi ég höfuðið. „Nei", sagði ég og lagði höndina á arm hans. „Þu hefur gert það, sem hægt er að gera fyrir Emmu. Ég er ánægð með það, og við höfum ekki heldur rétt til að krefjast þess, að Vance hverfi frá verkefnum sin- um og komi hingað. Hann myndi koma, ef við æsktum þess. Það efa ég ekki. En þær rannsóknir, sem hann hefur með höndum, eru of mikil- vægar til þess, að hann fái ekki að ljúka þeim i friði. Minnztu ekki á þetta slys, þegar þú skrifar honum eða talar við hann. Þú sást fyrr en ég, hvilikur maður hann er, en ég veit það nú orðið. Farðu nú heim og hvildu þig. Þú þarfnast áreiðanlega hvildar. Og svo kemur þú til okkar á morgun". Ég varlengstá ferli ihúsinu þetta jólakvöld. örvæntingin, sem haföi nist mig um morguninn, og geðshræringin, sem ég hafði komizt i um kvöldið, var þorrin. Sennilega var ég ekki búin að yfirvinna hugarkvöl- ina, en það var eins og friður og ró fyllti sál mina þarna i mannlausum stofunum. Gluggatjöldin voru dregin fyrir gluggana, og úti fyrir var niðamyrkur. Brennið á arninum var hætt að loga, en þó var glóðin ekki kulnuð út. Á borðí við bogagluggann stóð jólatréð, á sama stað og öll jólatré i þessu húsi höfðu staðið siðan ég mundi eftir mér. Ég sá þau öll i langri fylkingu, jólatrén, sem þarna höfðu staðið, og mér var tals- verður styrkur að þvi að hugsa um, hvernig eitt tré hefði alltaf komið I annars stað, á hverju sem annars hafði gengið. Nú skildi ég, hvers HVEU vegna Emma frænka hafði alltaf verið að hugsa um jólatréð, þrátt fyrir þjáningar slnar. Við vorum hreykin af þvi að hafa varðveitt jólaskraut, sem notað var ár eftir ár. I hverjum desembermánuði var kassinn, sem jólaskrautið var geymt I, sótt niður i kjallarann, og I hverjum janúarmánuði var hann borinn þangað aftur. Þar skyldi hann vera, unz næsta jólahátíð færi að. Aður en ég lyfti lokinu af honum sá ég fyrir mér marglitar kúlurnar og gyllta grenikönglana, vaxlikneskin og snoturlega ofin skrautböndin. Aðeins hvitu kertin og litlu kertastæðin höfðu orðið að þoka fyrir rafmagnsperum fyrir fáum árum —þvimiður. „Það hlýtur að reka að þvi, að við veröum að breyta til", hafði Emma frænka sagt og stunið þungan. ,,En ég sakna kertaylsins og vax- lyktarinnar samt, þó að ég sé að hinu leytinu fegin að mega skjótast snöggvast lit úr stofunni, sem ég hef aldrei þorað vegna kertanna. Samt segi ég það: þó að kertin séu hættuleg, getur ekkert komið fyllilega i þeirra stað, og einmitt kannske af þvf". Engu ööru hafði verið fleygt úr kassanum slöan ég komst á legg, og sumt, sem i honum var, var frá bernskuárum Emmu og Wallace og föður mins. Þar á meðal voru fagurlega skornar og litaðar Hkneskjur af Mariumey ogbarninu.sem afiminnhafði komið með heim til minja um för sina til Oberammergau. Þar voru einnig litlir rauðir berserkja- svampar með hvitum doppum máluðum á hnúðana, gerólikir öllum svömpum, sem uxu i skógunum kringum Blairsborg. Þá hafði afi minn átt til minningar um gönguför, sem hann fór i æsku með skólabræðrum sinum um Svörtuskóga. Þar var ofurlltið hreindýr, skorið i bein, og sleði frá Lapplandi og tveir undurfallegir vaxenglar með gyllta vængi og gult hár, sem minnti mig á Hönnu i englagervinu. A öðrum hafði andlitið skaddazt dálitið, af hinum var annar vængurinn brotinn, en samt sem áður hafði alltaf eitthvað þótt vanta á jólatreö okkar, unz þeir höfðu verið hengdir á greinarnar. Sumt af englahárinu var farið að upplitast, en samt stirndi á það, þegar ég hafði vafið því utan um græn- ar greinarnar, og það var miklu viðkunnanlegra heldur en drifhvit baðmull og nýtt, glitrandi skart. Ég varð að standa uppi á stól til þess að geta látið stóru stjörnuna á toppinn á trénu. Ég hefði getað frestað þvi til næsta dags og beðið Harrý að gera það, en ég hafði einsétt mér að skreyta tréð þetta kvöld og ganga frá þvi eins og það á.tti að vera. Og þessi stjarna var einmitt mikilvægust af öllu skrautinu af þvi að faðir minn hafði sjálfur teiknað hana og skorið hana og málað logagyllta í vinnustofu í Brussel og gefið mér hana á fyrsta jólatréð mitt. Hún hafði alltaf verið geymd i baðmull I litlum stokki, og i hvert skipti, sem ég tók hana upp, sveif að mér undarleg kennd: hvernig gat á þvi staðið, að þessi litli, viðkvæmi hlutur skyldi lengur endast en hendurnar, sem bjuggu hann til? I»c •;::••,§ -;;;prs llliill lliiill liiuil '<"' Jlliilh'.iliiiiliiiH "i! 5 1225 Lárétt 1) Byggingarefni. — 5) Matur. — 7) Rot. — 9) Fljót. — 11) Gubbað. — 13) Hamingjusöm. — 14) Flækingur. — 16) Eins. — 17) Svæfil. — 19) Eldar. — Lóðrétt 1) Hamla á móti. — 2) Bónda- býli. — 3) Borða. — 4) Efni. — 6) tlát. — 8) Fiskur. — 10) Festa með nælu. — 12) Nema. — 15) Eldiviður. — 18) 550. — Ráðning á gátu no. 1224 Lárétt 1) Holland. — 6) Let. — 7) SA. — 9) VU. — 10) Austrið. — 11) VM. — 12) LI. - 13) Eða. - 15) Kleinan. — Lóðrétt 1. Hiisavik. — 2) LL. Lestaði. — 4) At. — 5) inn.—8) Aum. —9) Vil. EE. — 14) An. — — 3) Dauð- -13) FÖSTUDAGUR 6. október 7.00 Morgunútvarp Veður- fregnir kl. 7.00, 8.15 og 10.10 Fréttir kl. 7.00, 8.15 ( og forustugr. dagbl.), 9.00 og 10.10. Morgunbænkl. 7.45. Morgunleikfimi kl. 7.50. Morgunstund barnanna kl. 7.45. kl. 8.45: Guðrún Guð- laugsdóttir heldur áfram aö lesa „Vetrarundrin í Múmindal" eftir Tove Janson (11) Tilkynningar kl. 9.30. Létt lö'g milli liða Spjallaö við bændur kl. 10.05 Popphornið kl. 10.25: Byrdmaniax og Spencer Davis og Peter Jameson syngja og leika Fréttir kl. 11.00 Gömul tónlist. 12.00 Dagskráin. Tónleikar. Tilkynningar. 12.25 Fréttir og veðurfregnir. Tilkynningar. 13.00 Eftir hádegið Jón B. Gunnlaugsson leikur létt lög og spjallar við hlustendur 14.30 „Llfið og ég". Eggert ' Stefánsson söngvari segir fráPéturPéturssonles (14) 15.00 Fréttir. Tilkynningar. Lesin dagskrá næstu viku. 15.30 Miðdegistónleikar: Sönglög Irmgard Seefried syngur lög eftir Johannes Bramhs: ErikWerba leikur á planó. Hans Hotter syngur lög eftir Schubert og Hugo Wolf: Hermann von Nordberg og Gerald Moore Ieika undir. 16.15. Veðurfregnir. Létt lög. 17.00 Fréttir. Tónleikar. 17.30 Ferðabókarlestur: „Grænlandsför 1897" eftir Helga Pjeturss Baldur Pálmason les (5). 18.00 Frettir á ensku 18.00 Tónleikar. Tilkynningar. 18.45 Veðurfregnir. Dagskrá kvöldsins. 19.30 Frettir Tilkynningar. 19.30 Fréttaspegill . 19.45 Bókmenntagetraun 20.00 Fyrstu vetrartónleikar Sinfóníuhljómsveitar tslands i Háskólabíói kvöldið áður. Stjórnandi: Karsten Andersen. Einleikari: Eva Knardahl. a. Canzóna fyrir hljómsveit eftir Nordheim b. Pianókon- sert I a-moll op. 16 eftir Grieg c. Sinfónia nr. 5 i Es- dúr op. 82 eftir Sibelius. 21.20 Í.U- ljóðaþýðingum Magnúsar Asgeirssonar Ingibjörg Stephensen les. 21.35 „Minkapelsinn", smásaga eftir Roald Dahl örn Snorrason les siðari hluta sögunnar I eigin þýð- ingu 22.00 Fréttir 22.15 Veðurfregnir Endur- minningar Jóngeirs Jónas Arnason les úr bók sinni „Tekið i blökkina" (10) 22.35 Danslög i 300 ár Jón Gröndal kynnir 23.05 A tólfta tfmanum. létt lög úr ýmsum áttum 23.35 Fréttirf stuttu máli. Dag- skrárlok. FÖSTUDAGUR 6. október 20.00 Fréttir 20.25 Veður og auglýsingar 20.30 Fóstbræður (Persuaders) Brezkur sakamálaflokkur. Aðalhlut- verk Tony Curtis og Roger Moore. A elleftu stundu Þýðandi Kristmann Eiðs- son. 21.25. Töfrakarfan Skemmti- þáttur frá sænska sjónvarp- inu. Höfundarnir, -Andy Stuwer og Lasse Aberg, fara einnig með stærstu hlutverkin. (Nordvision — Sænska sjónvarpið) 21.45. Sjónaukinn Nýr um- ræðu- og fréttaskýringa- þáttur, gerður að tilhlutan fréttastofu Sjónvarpsins, um inn\end og erlend mál- efni, sem ofarlega eru á baugi hverju sinni. 22.50 Dagskrárlok

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.