Tíminn - 06.10.1972, Blaðsíða 15

Tíminn - 06.10.1972, Blaðsíða 15
Föstudagur 6. október 1972.. TÍMINN 15 Tvisvar komu hjúkrunarkonurnar inn og kölluöu á Wallace frænda i simann. i annaö skiptiö var þaö Hanna aö spyrja, hvort hún ætti að koma til okkar. Ég var Wallace þakklát fyrir þaö, aö hann sagöi henni aö biöa heima. i hitt skiptið hringdi Harrý og spuröi, hvort hann gæti nokkuð hjálpað okkur. Ég óskaöi þess, að Wallace hefði beöið hann aö koma. Ég óskaöi þess þó heitar, aö hann heföi komiö án þess aö spyrja um þaö. Mér fannst, að ég myndi gleyma öllu nema návist hans, ef hann aðeins kæmi. Ef til vill heföi ég þó misst skynsamlegt vald á sjálfri mér og sagt honum, að ég væri að fá heyrnina aftur. Það er ómögulegt aö gizka á, hvaö ég heföi kunnaö aö segja viö hann þarna í biösal sjúkrahússins, eins og nú stóð á. En hann kom ekki, og aö síöustu var kvalræöi óvissunnar létt af okkur Wallace. Þaö var búiö aö búa um Emmu. Þetta var mjög hættulegt beinbrot, og auk þess var hún marin innvortis. En allt haföi veriö gert, sem aö gagni mátti koma. Hún var ekki vöknuð enn eftir svæfinguna, en okkur var leyft aö vitja hennar morguninn eftir. „Hún var hálfáhyggjufull út af ykkur og jólunum”, sagöi Weeks læknir og brosti þreytulega. „Þið vitið, hvernig Emma er — hugsar um allt og alla, nema sjálfa sig. Hún var alltaf að hugsa um þetta jólatré ykkar, og ég hét henni þvi að tala um það viö þig, Emilia. Þaö var eins og hún treysti þér bezt til að sjá um, að allt yröi haft eins og það er vant að vera”. Ég kinkaöi kolli. „Ég skal vera búin að skreyta það og kveikja á þvi fyrir miðnætti. Ég skal gera allt eins og á aö gera*—eins og hún myndi hafa haft þaö”. Weeks læknir ók okkur heim. Hann kom inn meö okkur og drakk eitt glas af portvini. Hann þáði aldrei staup, nema þegar hann haföi lagt sérlega mikiö á sig. Hann haföi aldrei fyrr verið kvaddur til aö veita Emmu frænku læknishjálp, og ég gat mér þess til, að þetta heföi reynt meira á hann en hann vildi viðurkenna. Hann var óvenjulega þung- lamalegur og ellilegur á svip, þegar ég hjálpaöi honum i frakkanum, þessi fjörmikli maður. „Merek Vancehefði þurft að vera hér i dag”. Við vorum tvö ein i for- stofunni, og þessi orð voru eins og beint svar við hugsunum mlnum. „Stone er dugandi læknir, en þegar viö vorum að búa um brotið, gat ég ekki varizt þvi að hugsa um, hver heföi getað gert það betur. Þér yröi rórra, ef þú simaðir til hans á morgun og bæðir hann að koma. Hann myndi koma, hvað svo sem i húfi væri. Það veiztu sjálf. Og þú mátt ekki hugsa of einhliða um það að sýna mér tiltrú”. „Já”, svaraði ég. „Hann myndi koma”. Snöggvast datt mér i huga að samþykkja uppástungu hans. Þó hikaði ég, og svo hristi ég höfuðið. „Nei”, sagði ég og lagði höndina á arm hans. „Þú hefur gert það, sem hægt er að gera fyrir Emmu. Ég er ánægð með það, og við höfum ekki heldur rétt til að krefjast þess, að Vance hverfi frá verkefnum sin- um og komi hingaö. Hann myndi koma, ef við æsktum þess. Það efa ég ekki. En þær rannsóknir, sem hann hefur með höndum, eru of mikil- vægar til þess, að hann fái ekki að ljúka þeim i friði. Minnztu ekki á þetta slys, þegar þú skrifar honum eða talar við hann. Þú sást fyrr en ég, hvilikur maður hann er, en ég veit það nú orðið. Farðu nú heim og hvildu þig. Þú þarfnast áreiðanlega hvildar. Og svo kemur þú til okkar á morgun”. Ég var lengst á ferli i húsinu þetta jólakvöld. örvæntingin, sem haföi nist mig um morguninn, og geðshræringin, sem ég hafði komizt i um kvöldið, var þorrin. Sennilega var ég ekki búin að yfirvinna hugarkvöl- ina, en það var eins og friður og ró fyllti sál mina þarna i mannlausum stofunum. Gluggatjöldin voru dregin fyrir gluggana, og úti fyrir var niðamyrkur. Brennið á arninum var hætt að loga, en þó var glóðin ekki kulnuð út. A borði við bogagluggann stóð jólatréð, á sama stað og öll jólatré i þessu húsi höfðu staðið siðan ég mundi eftir mér. Ég sá þau öll i langri fylkingu, jólatrén, sem þarna höfðu staðið, og mér var tals- verður styrkur að þvi að hugsa um, hvernig eitt tré hefði alltaf komið i annars stað, á hverju sem annars hafði gengið. Nú skildi ég, hvers vegna Emma frænka hafði alltaf verið aö hugsa um jólatréð, þrátt fyrir þjáningar sinar. Við vorum hreykin af þvi að hafa varðveitt jólaskraut, sem notað var ár eftir ár. I hverjum desembermánuði var kassinn, sem jólaskrautið var geymt I, sótt niður i kjallarann, og i hverjum janúarmánuði var hann borinn þangað aftur. Þar skyldi hann vera, unz næsta jólahátið færi að. Áður en ég lyfti lokinu af honum sá ég fyrir mér marglitar kúlurnar og gyllta grenikönglana, vaxlikneskin og snoturlega ofin skrautböndin. Aöeins hvitu kertin og litlu kertastæðin höfðu orðiö að þoka fyrir rafmagnsperum fyrir fáum árum — þvi miður. „Það hlýtur að reka aö þvi, að við veröum að breyta til”, hafði Emma frænka sagt og stunið þungan. „En ég sakna kertaylsins og vax- lyktarinnar samt, þó að ég sé að hinu leytinu fegin að mega skjótast snöggvast út úr stofunni, sem ég hef aldrei þorað vegna kertanna. Samt segi ég það: þó að kertin séu hættuleg, getur ekkert komið fyllilega i þeirra staö, og einmitt kannske af þvi”. Engu öðru haföi veriö fleygt úr kassanum siðan ég komst á legg, og sumt, sem 1 honum var, var frá bernskuárum Emmu og Wallace og fööur mins. Þar á meöal voru fagurlega skornar og litaðar likneskjur af Mariu mey og barninu, sem afi minn hafði komið með heim til minja um för sina til Oberammergau. Þar voru einnig litlir rauðir berserkja- svampar með hvitum doppum máluöum á hnúðana, gerólikir öllum svömpum, sem uxu i skógunum kringum Blairsborg. Þá haföi afi minn átt til minningar um gönguför, sem hann fór i æsku meb skólabræðrum sinum um Svörtuskóga. Þar var ofurlitiö hreindýr, skorið i bein, og sleði frá Lapplandi og tveir undurfallegir vaxenglar með gyllta vængi og gult hár, sem minnti mig á Hönnu I englagervinu. A öðrum hafði andlitið skaddazt dálitið, af hinum var annar vængurinn brotinn, en samt sem áður hafði alltaf eitthvaö þótt vanta á jólatréð okkar, unz þeir höfðu verið hengdir á greinarnar. Sumt af englahárinu var fariö aö upplitast, en samt stirndi á það, þegar ég hafði vafið þvi utan um græn- ar greinarnar, og það var miklu viðkunnanlegra heldur en drifhvit baðmull og nýtt, glitrandi skart. Ég varð aö standa uppi á stól til þess aö geta látið stóru stjörnuna á toppinn á trénu. Ég heföi getað frestaö þvi til næsta dags og beðið Harrý að gera það, en ég hafði einsett mér að skreyta tréð þetta kvöld og ganga frá þvi eins og þaö átti að vera. Og þessi stjarna var einmitt mikilvægust af öllu skrautinu af þvi að faðir minn hafði sjálfur teiknað hana og skorið hana og málað logagyllta i vinnustofu i Brussel og gefið mér hana á fyrsta jólatréö mitt. Hún haföi alltaf verið geymd i baðmull i litlum stokki, og i hvert skipti, sem ég tók hana upp, sveif að mér undarleg kennd: hvernig gat á þvi staðiö, að þessi litli, viökvæmi hlutur skyldi lengur endast en hendurnar, sem bjuggu hann til? Lárétt 1) Byggingarefni. — 5) Matur. — 7) Rot. — 9) Fljót. — 11) Gubbað. — 13) Hamingjusöm. — 14) Flækingur. — 16) Eins. — 17) Svæfil. — 19) Eldar. — Lóörétt 1. Húsavik. — 2) LL. — 3) Lestaði. — 4) At. — 5) Dauð- inn. —8) Aum. —9) Vil. — 13) EE. — 14) An. — Lóðrétt 1) Hamla á móti. — 2) Bónda- býli. — 3) Borða. — 4) Efni. — 6) ílát. — 8) Fiskur. — 10) Festa með nælu. — 12) Nema. — 15) Eldiviður. — 18) 550. — Ráðning á gátu no. 1224 Lárétt 1) Holland. — 6) Let. — 7) SA. — 9) VU. — 10) Austrið. — 11) VM. — 12) LI. — 13) Eða. — 15) Kleinan. — HVEU G E I R I D R E K I FÖSTUDAGUR 6. október 7.00 Morgunútvarp Veöur- fregnir kl. 7.00, 8.15 og 10.10 Fréttir kl. 7.00, 8.15 ( og forustugr. dagbl.), 9.00 og 10.10. Morgunbæn kl. 7.45. Morgunleikfimi kl. 7.50. Morgunstund barnanna kl. 7.45. kl. 8.45: Guörún Guð- laugsdóttir heldur áfram að lesa „Vetrarundrin I Múmindal” eftir Tove Janson (11) Tilkynningar kl. 9.30. Létt lö'g milli liöa Spjallað viö bændur kl. 10.05 Popphornið kl. 10.25: Byrdmaniax og Spencer Davis og Peter Jameson syngja og leika Fréttir kl. 11.00 Gömul tónlist 12.00 Dagskráin. Tónleikar. Tilkynningar. 12.25 Fréttir og veöurfregnir. Tilkynningar. 13.00 Eftir hádegið Jón B. Gunnlaugsson leikur létt lög og spjallar viö hlustendur 14.30 „Lifið og ég”, Eggert Stefánsson söngvari segir fráPéturPétursson les (14) 15.00 Fréttir. Tilkynningar. Lesin dagskrá næstu viku. 15.30 Miðdegistónleikar: Söngiög Irmgard Seefried syngur iög eftir Johannes Bramhs: ErikWerba leikur á pianó. Hans Hotter syngur lög eftir Schubert og Hugo Wolf: Hermann von Nordberg og Gerald Moore ieika undir. 16.15. Veðurfregnir. Létt lög. 17.00 Fréttir. Tónieikar. 17.30 Ferðabókarlestur: „Grænlandsför 1897” eftir Helga Pjeturss Baldur Pálmason les (5). 18.00 Frettir á ensku 18.00 Tónleikar. Tilkynningar. 18.45 Veöurfregnir. Dagskrá kvöldsins. 19.30 Frettir Tilkynningar. 19.30 Fréttaspegill . 19.45 Bókmenntagetraun 20.00 Fyrstu vetrartónleikar Sinfóniuhijómsveitar islands i Háskólabiói kvöldið áður. Stjórnandi: Karsten Andersen. Einleikari: Eva Knardahl. a. Canzóna fyrir hljómsveit eftir Nordheim b. Pianókon- sert i a-moll op. 16 eftir Grieg c. Sinfónia nr. 5 i Es- dúr op. 82 eftir Sibelius. 21.20 Úr ljóðaþýðingum Magnúsar Asgeirssonar Ingibjörg Stephensen les. 21.35 „Minkapelsinn”, smásaga eftir Roald Dahl Orn Snorrason les siðari hluta sögunnar i eigin þýö- ingu 22.00 Fréttir 22.15 Veðurfregnir Endur- minningar Jóngeirs Jónas Arnason les úr bók sinni „Tekið i blökkina” (10) 22.35 Danslög i 300 ár Jón Gröndal kynnir 23.05 A tólfta timanum. létt lög úr ýmsum áttum 23.35 Fréttiri stuttu máli. Dag- skrárlok. 6. október 20.00 Fréttir 20.25 Veður og auglýsingar 20.30 Fósibræður (Persuaders) Brezkur sakamálaflokkur. Aðalhlut- verk Tony Curtis og Roger Moore. A elleftu stundu Þýðandi Kristmann Eiðs- son. 21.25. Töfrakarfan Skemmti- þáttur frá sænska sjónvarp- inu. Höfundarnir, ftAndy Stuwer og Lasse Aberg, fara einnig með stærstu hlutverkin. (Nordvision — Sænska sjónvarpið) 21.45. Sjónaukinn Nýr um- ræðu- og fréttaskýringa- þáttur, gerður að tilhlutan fréttastofu Sjónvarpsins, um innjend og erlend mál- efni, sem ofarlega eru á baugi hverju sinni. 22.50 Dagskrárlok

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.