Tíminn - 29.05.1993, Síða 21

Laugardagur 29. maí 1993
Tíminn 21
Eitthvað lá á götunni ná-
lægt heimreið Georgia
Waters. Georgia stöðvaði
bílinn og starði á fýrir-
bærið, gulan fatapoka
sem lá á East Penn
stræti í Long Beach, rétt
fyrír utan New York borg.
Hún hugsaði með sér að
þetta værí einkennilegur
staður, mitt á umferðar-
götunni, en þar sem hún
var á leið til messu,
sunnudagsmorguninn,
11. febrúar 1990, hugsaði
hún ekki meir um það og
hélt áfram ferðinni.
Fatapokinn sem geymdi llk Stephanie Krut.
Hin snotra Stephanie varö aðeins 19
ára gömul.
Hið fullkomna morð
— en morðinginn lét ekki þar við sitja
Allen Gormely. Það var fátt sem benti til þess að giæpur hans yrði upplýstur en
hann lét aftur til skarar skrlða.
Þegar Georgia sneri aftur laust fyr-
ir 11.00 sá hún að pokinn lá ennþá á
götunni. Hún lagði bflnum og ákvað
að kanna málið betur. Þegar nær var
komið, fann Georgia óhugnað í loft-
inu og það setti að henni hroll. Víst
var þetta einungis gulur fatapoki en
ljós hár stóðu upp um pokaopið,
hnýtt með skóreim, auk þess sem
margir dökkbrúnir blettir voru á
pokanum.
Georgia hljóp heim til sín í skyndi
og skýrði manni sínum frá fundin-
um. Hún var gift lögreglumanni sem
hlýddi á sögu hennar en þar sem
hann var ekki á vakt hringdi hann í
höfúðstöðvamar og skömmu seinna
renndi lögreglubfll í hlaðið. Við
stutta skoðun þeirra staðfestist það
að í pokanum væri lík og morðdeild
lögreglunnar var þegar gert viðvart.
Til að spilla ekki fyrir sönnunargögn-
um var pokinn tekinn til rannsóknar
í líkhúsið án þess að líkið væri skoð-
að fyrsL
Við skoðun fingrafara kom á daginn
að líkið var af Stephanie Krut, 19 ára
gamalli ljóshærðri stúlku sem hafði
nokkrum sinnum verið ákærð fyrir
vændi. Ljóst var að hún hafði verið
látin í nokkrar klukkustundir. Engin
merki fundust um átök í nágrenni
við East Penn.
Blindgata
Daginn eftir fór krufning fram.
Skorið var á strigapokann og ná-
kvæm skoðun fór fram. Stúlkan
hafði orðið fyrir þungri barsmíð, víða
voru marblettir á líkinu, varir bólgn-
ar og glóðarauga vinstra megin. Eftir
röntgenmyndatöku var dánarorsökin
að hún hefði verið kyrkt.
Gömlum ref í morðdeildinni, Lone,
var falin rannsókn málsins. Fyrsta
verk hans var að hafa uppi á foreldr-
um hennar.
Þau höfðu ekki séð hana í þrjá daga
og sögðust reyndar sjaldan hafa séð
hana síðustu misserin. Henni var
lýst sem „götustelpu" sem hefði átt
við fíkniefnavanda að stríða og af
þeim sökum hefði hún selt sig á göt-
unni. Foreldrar hennar virtust ekki
bera miklar tilfinningar til hennar
enda voru geðhrif þeirra í lágmarki
þótt þeim væri sagt að dóttir þeirra
hefði verið myrt.
Menn voru sendir á þær slóðir sem
Stephanie var vön að selja sig, en
þótt margir könnuðust við hana, gat
enginn gefið haldbærar upplýsingar
aðrar en að staðfest var að síðast
hafði til hennar sést um miðnætti, 9
klukkustundum áður en gula fata-
pokans varð fyrst vart. Þá hafði hún
verið á einni af illræmdari knæpum
hverfisins, annað hvort til að útega
sér dóp eða kúnna.
Mánuðir liðu og sumarið kom og
Volpe var orðinn vondaufur um að
hægt yrði að leysa málið.
Svo virtist sem í þetta skiptið
hefði verið framið „hið fulkomna
morð“ og málið var dautt og grafið
hjá flestum sem höfðu tengst því á
einhvem hátt.
Annar poki,
annaó lík
Það var ekki fyrr en þriðjudaginn
30. október, kvöldið fyrir ærslavök-
una, sem eitthvað gerðist Klukkan
23.15. barst lögreglunni tilkynning
um annan poka og annað lík, aðeins
100 m frá þeim stað sem Stephanie
hafði fundist. Unglingur hafði fundið
pokann og án þess að gera sér grein
fyrir að hann væri mögulega að eyði-
leggja sönnunargögn, svipti hann
snærinu af pokanum sem reyndist
vera tjaldpoki og Iosaði innihaldið úr.
í ljós kom eitthvað sem vafið var inn
í hvíta grisju. Þegar forvitni ung-
lingsins var enn ekki svalað, losaði
hann grisjuna og kom þá í ljós smá-
gerð og lágvaxin, nakin blökkukona.
Hún var illa marin og hafði víða
áverka eins og í fyrra tilvikinu.
Volpe duldist ekki firekar en öðrum
að það hlaut að vera samhengi á milli
morðanna tveggja. Hann mætti á
staðinn ásamt aðstoðarmönnum og
eitt af því sem fylgdi rannsókninni
var gaumgæfileg skoðun á pokanum
sjálfum. Eftir að hjálparmenn hans
höfðu úrskurðað að pokinn væri full-
skoðaður og engar vísbendingar
fundist, fór Volpe sjálfur eina um-
ferð. hann snéri honum á rönguna
og fann örsmáan vasa saumaðan í
tjaldpokann sem virtist vera tómur.
Þegar hann þreifaði með fingrunum
kom hins vegar í ljós nafnspjald með
nafninu Peter Varese, og auk þess
voru tvö símanúmer á spjaldinu. Ef
nákvæmni Volpes hefði ekki verið
fyrir hendi er ólíklegt að málið hefði
nokkurn tímann upplýst.
Dánarorsök var sú sama og í fyrra
tilvikinu. Kyrking eftir að fómar-
Iambinu höfðu verið veittir áverkar
með barsmíðum.
Konan hét Mayra Eusebio, 25 ára
gömul og hafði einnig stundað
vændi samkvæmt skrám lögreglunn-
ar.
Illræmdi
frændinn
Nú hófst leitin að Peter Varese. Við
eftirgrennslan kom í Ijós að annað
símanúmeranna tveggja var hjá raf-
eindaverkstæði í grenndinni. Volpe
ályktaði sem svo að Peter væri starfs-
maður þar og ákveðið var að fara á
vinnustað hans og færa hann til yfir-
heyrslu. Það kom í ljós að Peter hafði
hætt störfum hjá fyrirtækinu fyrir
einu ári. Hins vegar gaf starfsmaður
lögreglunni upplýsingar um hvar
kæmstu Peters væri að finna en
sagðii jafnframt að ólíklegt væri að
Peter væri viðriðinn morð. Starfs-
maðurinn sagði hins vegar að hann
vissi til að Peter ætti frænda, Allen
Gormely, sem væri til alls líklegur.
Hann væri viðriðinn dópsölu og
vændi en hefði hreinan skjöld gagn-
vart lögunum þar sem aldrei hefði
upp um hann komist
Volpe fagnaði upplýsingunum þótt
enn væri óljóst hvort þær leiddu til
lausnar málsins. Hann hugðist fylgja
vitnisburði starfsmannsins strax eftir
með því að fara á fund kæmstu Pet-
ers. En enn bmgðust krosstré, hún
var flutt og ekkert hafði til hennar
Mayra Eusebio, seinna fórnarlamb
morðingjans.
spurst nýlega Talið var af nágranna
að hún hefði slitið sambandinu við
Peter Varese og Volpe fannst sem enn
ein blindgatan tæki við. En svo virt-
ist sem heilladísimar hefðu ekki al-
veg yfirgefið hann því öllum að óvör-
um hringdi Peter sjálfur og sagðist
hafa haft af því spurnir að lögreglan
leitaði hans. Hann virtist samvinnu-
þýður og mælti sér mót með Volte
klukkan 18.00 sama dag. Það kom
upp úr kafinu að Peter átti pokann en
hafði ekki séð hann í tæpt ár að sögn.
Hann var spurður hvort hann ætti
einhverja ættingja sem hefðu getað
nálgast pokann og þá minntist hann
á Allen Gormely, þann hinn sama og
lögreglan hafði fengið upplýsingar
um að væri viðriðinn glæpi. Hann
minntist þess að hafa lánað honum
pokann þegar Allen hafði skroppið í
útilegu. Hins vegar vissi Peter ekki
hvar Allen byggi um þessar mundir.
Fyrirsátin
Volpe var í tengslum við „snuðrara"
sem hafa lifibrauð af því að selja lög-
reglunni upplýsingar gegn smávægi-
legri þóknun. Eftir nokkra leit tókst
honum að hafa uppi á einum sem
þekkti vel til Allens. Ljóst var að ekk-
ert mátti gera sem vekti grunsemdir
hjá hinum grunaða og helst varð að
koma að honum að óvörum þar sem
minnstu mistök myndu klúðra mál-
inu. Þá var það eitt sem torveldaði
málið, að lögreglan hafði engar
myndir af hinum grunaða og vissi því
ekki hvemig hann leit út. Sjöunda
nóvember, átta dögum eftir að seinna
líkið fannst, stjómaði Volpe hand-
tökuaðgerð sem hófst á því að stór-
um óeinkennisbúnum sendiferðabfl
var lagt fyrir ffaman áætlað heimili
Allens. Bfllinn var vel búinn tækjum
svo sem myndbandsupptökuvél með
kröftugri aðdráttarlinsu auk þess
sem fimm óeinkennisbúnir menn
vom til taks. Volpe beindi annars
vegar sjónum sínum að rauðri Toy-
ota Corolla sem talin var vera í eign
Allens og hins vegar að útidymm
hússins. Eftir 14 klukkustunda bið
gekk lágvaxinn maður út úr íbúð-
inni, jarphærður með gleraugu.
Maðurinn sté upp í Toyota bifreiðina
og tók af stað. Volpe gerði öðmm
lögreglumönnum þegar viðvart sem
vom í viðbragðsstöðu og skipaði
þeim að veita rauða bflnum eftirför
og stöðva ökumann, undir því yfir-
skyni að um „rútínerað tékk“ væri að
ræða. Ef í ljós kæmi að maðurinn
væri Allen, fylgdi skipun um að
handtaka hann en þó var þörf á að-
gæslu því samfara. Allt gekk þetta
eftir.
Volpe blandaði sér í málin þegar bú-
ið var að kyrrsetja Allen og skilríki
hans staðfestu að hann væri sá sem
leitað var að.
Játningin
Við yfirheyrslur var Allen í fyrstu
spurður hvar hann hefði verið að-
faranótt Ærslavökunnar. Hann sagð-
ist hafa verið hjá ættingjum. Þannig
gengu yfirheýrslumar og hvorki rak
né gekk uns Volpe spurði hinn gmn-
aða hvort hann vissi af hveiju hann
væri að yfirheyra hann.
„Já, ég býst við að einhver sé að
reyna að koma morðinu á mellunni á
mig,“ svaraði Allen og hljóp þar með
á sig því Volpe hafði ekki minnst einu
orði á morð. Að fengnu samþykki, fór
Allen í lygamælispróf. Það kom ekki
á óvart að hann kolféll á því.
Volpe sá fram á langa nótt. Hann
hafði ekki nægar sannanir til að
handtaka Allen en eigi að síður hafði
hann rétt á að halda honum í allt að
24 klukkustundir og hann hugðist
nýta þær vel. Hann spurði sakbom-
inginn hvers vegna hann segði ósatt.
Hann gaf engar skýringar á því,
muldraði aðeins að tækið væri bilað.
Volpe leyfði honum að mala áfram
um hríð. Hann skáldaði hin og þessi
atriði upp en ekkert samhengi var á
milli þess sem hann sagði.
Það leið á nóttina og rétt upp úr
04.30 tókst Volpe að knýja fram játn-
ingu. Þá var hann búinn að benda
honum á að DNA sýni myndi stað-
festa að sæðið í leggöngum kvenn-
anna tveggja væri úr honum og ekki
yrði auðið undankomu.
Allen hafði svipaða sögu að segja í
báðum tilvikum. Eftir að hafa sofið
hjá vændiskonunum, þar sem kókaín
kom við sögu í öðm tilfellinu en am-
fetamín í hinu, hafði hann sagt stúlk-
unum að hann ætti ekki peninga til
að borga þeim. Þær höfðu báðar
bmgðist ókvæða við og hótað hon-
um og lagt á hann hendur, og þá
hafði hann ákveðið að „afmá“ þær.
Hann hafði farið eins að í bæði skipt-
in, þær vom báðar veikbyggðar og
því þurfti ekkert heljarafl til að
kyrkja þær og síðan hafði hann vafið
líkunum inn, sett í poka og losað sig
við á „svörtum bletti", stað í ná-
grenni heimilis hans sem var dimm-
ur og illa upplýstur að nóttu til. Ef-
laust hefði sagan endurtekið sig, ef
hrein tilviljun hefði ekki ráðið því að
Allen var svo óheppinn að nota rúm-
góðan tjaldpoka frænda síns í seinna
tilvikinu. Hann óraði ekki fyrir því að
pokinn væri merktur.
30. aprfl 1992 var Allen Gormely
fundinn sekur um tvöfalt morð af
annarri gráðu. Með tilliti til dóp-
neyslu og ólifnaðar, jafnt fómar-
lamba sem sakbomings, þótti ekki
sannað að um ásetning væri að ræða,
en eigi að síður verður Allen Gor-
mely að sitja innan fangelsisveggj-
anna í 50 ár hið minnsta. Reyndar er
ólíklegt að honum endist ævin til
þess.