Morgunblaðið - 28.10.2006, Blaðsíða 52

52 LAUGARDAGUR 28. OKTÓBER 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Gunnlaugur JónÓlafur Axelsson
fæddist á Kirkju-
vegi 67 í Vest-
mannaeyjum 31.
maí 1940. Hann lést
af slysförum mánu-
daginn 16. október
síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
Axel Valdemar
Halldórsson kaup-
maður, f. 1911, d.
1990, og Sigurbjörg
Magnúsdóttir, f.
1916, d. 2000.
Systkini Gunnlaugs eru: Anna
Dóra, f. 1937, lést aðeins fimm-
tán ára; Hildur, f. 1944, maki
Kristján Finnsson, f. 1944; Krist-
rún, f. 1944, maki Sigmar Pálma-
son, f. 1943; Magnús Ólafur
Helgi, f. 1948, maki Guðrún Árný
Arnarsdóttir, f. 1955; Halldór, f.
1952, maki Anna Sólveig Ósk-
arsdóttir, f. 1950.
Gunnlaugur kvæntist 1960
Fríðu Dóru Jóhannsdóttur, f. 18.
mars 1939. Foreldrar hennar
voru Jóhann Stígur Þor-
steinsson, f. 1897, d. 1970, og
Kristín Filippía Guðmundsdóttir,
f. 1903, d. 1990. Börn Gunnlaugs
eru: 1) Axel Valdemar, f. 1958,
kvæntur Fríðu Sigurðardóttur, f.
1960, þau eiga þrjú börn, Önnu
Dóru, f. 1982, Andra Frey, f.
1988, og Anítu Guðlaugu, f. 1990.
2) Anna Dóra, f.
1960, lést á sjötta
aldursári. 3) Jó-
hanna Kristín, f.
1964, gift Guðjóni
Erni Guðjónssyni, f.
1961, þau eiga þrjú
börn, Dóru Krist-
ínu, f. 1993, Gunn-
laug Örn, f. 1993,
og Jón Þór, f. 1994.
4) Halldór, f. 1973,
unnusta Lovisa
Guðbjörg Ásgeirs-
dóttir, dóttir hans
er Eva Huld, f.
2001, og fósturdóttir Sara Lin-
neth, f. 1994.
Gunnlaugur bjó alla sína tíð
við Kirkjuveginn, fyrst í Kirkju-
hvoli en síðar á Kirkjuvegi 67.
Þótt Gunnlaugur væri menntað-
ur húsgagnasmiður gerðist hann
ungur framkvæmdastjóri Vél-
smiðjunnar Völundar og síðar
Skipalyftunnar í Vestmanna-
eyjum. Hann var mjög virkur í
félagsstarfi og var meðal annars
félagi í Karlakór Vestmannaeyja
þegar hann starfaði. Hann var
einnig einn af stofnfélögum Kiw-
anisklúbbsins Helgafells í Vest-
mannaeyjum og félagi í golf-
klúbbi.
Gunnlaugur verður jarðsung-
inn frá Landakirkju í Vest-
mannaeyjum í dag og hefst at-
höfnin klukkan 14.
Liðlega 30 ár eru liðin frá því ég
hitti Gulla tengdaföður minn fyrst.
Þessi fyrstu kynni reyndust mér, 16
ára unglingi, einstaklega auðveld þeg-
ar ég fann hve opnum örmum mér var
tekið á heimili þeirra hjóna. Allar göt-
ur síðan hefur hann reynst mér vel
sem best er lýst þannig að þarna eign-
aðist ég minn annan föður. Gulli var
hjartahlýr og blíður maður og ég
minnist þess hvernig hann lagði oft
áherslu á orð sín með faðmlagi eða
klappi á bakið.
Ekkert skipti Gulla meira máli en
fjölskyldan og leið honum alltaf best
með börnin, barnabörnin og aðra ætt-
ingja í kringum sig. Gulli var klett-
urinn sem alltaf var hægt að treysta á
með hlýtt faðmlag og stórt hjarta.
Við tengdapabbi vorum ekki alltaf
sammála um menn og málefni en við
höfðum svipaðan húmor og tísti oft í
honum hláturinn þegar honum fannst
ég æsa mig einum of mikið í samræð-
um okkar. Jákvæðnin og húmorinn
voru aldrei langt undan og oftast hans
aðferð til að koma hlutum til skila
hvort sem hann vildi leiðbeina eða
koma skoðunum áleiðis. Hann hefði
líklega orðið frábær kennari og í raun
var hann það í augum fjölskyldunnar.
Andri Freyr sonur minn telur sig til
dæmis fullnuma í þeim fræðum að
grilla kótilettur að hætti afa Gulla og
þverneitar að einhver annar en hann
sjái um þá athöfn á heimili okkar í
Hafnarfirði. Aníta dóttir okkar heldur
enn að afi sinn hafi bara átt eina rauða
peysu. Þannig lifir hann í hennar
minningu á meðan Anna Dóra elsta
dóttir okkar minnist heimsóknanna á
Kirkjuveginn þegar hún var eina
barnabarnið og lét dekra við sig á alla
kanta. Þegar afi var settur í að svæfa
hana þá gaf hann henni sleikjó, sem
auðvitað bara besti afi í heimi gerir.
Góður eiginmaður, faðir, tengda-
faðir og afi er horfinn á braut, ótíma-
bært og allt of snögglega. Þegar lífi
okkar sem þekktum Gulla er koll-
steypt svo sviplega getum við ekki
annað en verið þakklát fyrir þá góðu
tíma, gleðistundir og minningar sem
mótuðu hann tengdaföður minn.
Blessuð sé minning hans.
Fríða Sigurðardóttir.
Elsku hjartans tengdapabbi. Það
var mér mikill harmur að heyra að
okkar æðri máttur hefði tekið þig frá
okkur svona alltof, alltof senmma.
Mér finnst lífið vera okkur grimmt en
verð að horfa á lífið með þá hugsun í
fyrirrúmi að þín hefur greinilega beð-
ið fallegt hlutverk á meðal englanna
okkar á himnum. Ég trúi því að hún
Anna Dóra dóttir þín verði sú fyrsta
til að knúsa þig og kyssa. Ég trúi því
að þú sért búinn að segja Önnu Dóru
fullt af skemmtilegum sögum af fjöl-
skyldunni. Sögum úr sumarbústaðn-
um í Kjósinni og golfferðunum til
Flórida. Ég trúi því að þú sért byrj-
aður að kenna Önnu Dóru og hinum
fallegu englunum réttu handtökin í
golfinu og veit fyrir víst að þú hefur
gefið þeim fullt af góðum ráðum, þú
varst með eindæmum ráðagóður
maður. Þú varst flottasti afinn á golf-
vellinum og með golfárangur sem
kom þér á fremsta bekk meðal jafn-
ingja. Ég veit fyrir víst að það er mik-
ið hlegið og brosað á þeim fallega stað
sem okkar æðri máttur fól þér.
Það má með sanni segja að þú varst
hrókur alls fagnaðar. Ég trúi því að
okkur öllum sé ætlað hlutverk í lífinu
og þú fékkst dásamlega fallegt hlut-
verk sem þú skilaðir af þér 100%. Öll
fjölskyldan, börnin og barnabörn bera
það með sér. Ég er hamingjusöm að
hafa hitt Halldór, ástina mína, á lífs-
leið minni og verða þeirrar lukku að-
njótandi að kynnast fjölskyldunni
þinni. Ég hef alltaf fundið hversu mik-
ið traust, styrk og góðan hug öll fjöl-
skyldan ber með sér.
Ég kveð þig með sárum söknuði og
trúi því að við eigum eftir að hittast
seinna. Hlæja saman, brosa og klár-
lega skiptast á góðum ráðum. Tóma-
rúmið í fjölskyldunni er mikið, kæri
tengdapabbi, en minningar um þig
lifa og styrkja okkur á þessum erfiða
tíma.
Ég vil að lokum þakka þér fyrir all-
ar þær yndislegu samverustundir
sem þú hefur gefið fjölskyldu minni
og stelpunum okkar Söru Linneth og
Evu Huld.
Við elskum þig endalaust.
Þín tengdadóttir
Lovisa G. Ásgeirsdóttir.
Elsku besti afi minn. Ég veit að þú
ert núna uppi á himnum hjá Guði og
ég veit líka að Guð er góður og passar
allt fólkið sem býr hjá honum. Mig
langar svo mikið að þú finnir Týru
mína og leikir við hana og að þið pass-
ið hvort annað. Þið getið kannski verið
vinir eins og ég á fullt af vinum í leik-
skólanum mínum.
Mér er búið að vera svolítið illt í
hjartanu mínu því mér finnst svo leið-
inlegt að geta ekki knúsað þig og
kysst þegar mig langar til. Ég var svo
heppin að eiga svona góðan afa eins
og þig og ég á aldrei eftir að gleyma
þér. Ég á heldur aldrei eftir að hætta
að elska þig því ég get alveg elskað
þig áfram þó svo að þú sért ekki leng-
ur hjá mér. Amma er búin að senda
mér mynd af okkur saman og á kvöld-
in hjálpar mamma mér að kveikja á
kertinu sem er hjá myndinni. Alltaf
þegar ég hugsa til þín þá get ég horft
á myndina og séð okkur saman, þá líð-
ur mér miklu betur. Á kvöldin þegar
ég fer með faðirvorið þá sendi ég þér
fingurkoss áður en ég loka augunum
og fer að sofa.
Elska þig alla leið til tunglsins og til
baka, afi minn. Ég skal passa ömmu
fyrir þig.
Þín
Eva Huld.
Elsku Gulli bróðir, mágur og
frændi. Söknuðurinn er sár. Svo svip-
legur missir. Þú elsku Gulli, trausti
kletturinn í fjölskyldunni sem alltaf
varst til staðar hvort sem var í gleði
eða sorg. Svo yfirvegaður, rólegur,
þolinmóður og fallega brosið þitt allt-
af til staðar. Börnin okkar elskuðu þig
og virtu og þegar von var á ykkur
Dóru í bústaðinn urðu þau og við alltaf
svo spennt. Við munum alltaf varð-
veita minninguna um innilegt og hlýtt
faðmlag þitt sem þú varst svo óspar á.
Glettnin og stríðnin var alltaf skammt
undan, ásamt umhyggjunni fyrir öll-
um í stórfjölskyldunni.
Gulli og Dóra voru sérstaklega
samrýnd hjón og alltaf talað um þau í
sama orðinu. Ástin, væntumþykjan og
virðingin einkenndi þau, saman deildu
þau öllu bæði í leik og starfi. Þau
byggðu sér sumarhús hjá okkur á
Grjóteyri sem varð þeirra sælureitur,
þaðan á fjölskyldan og vinir margar
minningar um notalegar og skemmti-
legar stundir.
Aldrei hallmælti Gulli nokkrum
manni, hann var hjálpsamur með af-
brigðum og greiðvikinn, hann var
viskubrunnur heim að sækja á flest-
um sviðum og aldrei skipti hann skapi
en var þó ákveðinn þegar svo bar und-
ir.
Elsku Dóra, Bóbó, Jóhanna, Hall-
dór, makar og barnabörn, guð gefi
ykkur styrk og kraft á þessari sorg-
arstundu.
Elsku Gulli, þér er víst ætlað mik-
ilvægara verkefni á öðrum stað, minn-
ingarnar munu ylja okkur og styrkja í
sorginni.
Okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Hildur, Kristján og fjölskylda.
Þá er elsku bróðir minn og mágur
búinn að kveðja. Svo snögglega að við
erum enn að reyna að skilja það og
meðtaka.Við vorum ekki tilbúin, við
héldum að við ættum miklu meiri tíma
saman, mörg jólaboð, fleiri áramót og
marga góða daga og ár. Það átti ekki
fyrir okkur að liggja, besti bróðir og
kletturinn okkar allra hrifsaður burt á
svipstundu. Gulli var sá sem við gát-
um alltaf leitað til, svo einlægur og yf-
irvegaður. Hann var alltaf til staðar,
tilbúinn til þess að opna sinn stóra
góða faðm. Gulli var einstaklega barn-
góður og börnin elskuðu hann. Þau
fundu strax að hann fylgdist með
þeim og hvað þau tóku sér fyrir hend-
ur.
Elsku bróðir, við þökkum þér allt
það góða og alla þá hjálp sem þú veitt-
ir okkur. Þegar það komu stundir sem
ekki var alltaf auðvelt að kljúfa, þá
voru Gulli og Dóra alltaf til staðar til
að styðja okkur á allan hátt. Við þökk-
um þér, elsku bróðir, fyrir ánægju-
legar samverustundir í gegnum lífið.
Elsku Dóra, Bóbó, Jóhanna, Hall-
dór og fjölskyldur, Guð veri með ykk-
ur og gefi ykkur styrk á þessum erf-
iðu tímum
Kristrún og Sigmar.
Gunnlaugur frændi okkar var ein-
staklega sterkur en jafnframt ljúfur
persónuleiki. Einmitt þess vegna er
svo undarlegt og óraunverulegt að
tala um hann í þátíð. Hinn 16. október
síðastliðinn barst okkur sú harma-
fregn að þessi sterki persónuleiki
hefði á skammri stundu verið frá okk-
ur hrifinn, á brott úr þessum heimi.
Það var erfitt fyrir skilningarvitin að
meðtaka þessa fregn og útilokað að
geta skilið þetta, ekki síst þegar síð-
ustu samverustundir okkar standa
okkur svo ljóslifandi fyrir hugskots-
sjónum.
Á æskuárunum var líf okkar allra
mjög samtvinnað. Heimilin þrjú,
Kirkjuvegur 67, Kirkjuhvoll, heimili
ömmu og Ellu og heimili okkar í Mið-
stræti 14 virtust mynda eina órjúfan-
lega kærleikskeðju. En þá hittumst
við bræðrabörnin sem bjuggum í
Vestmannaeyjum svo til daglega og á
þeim árum mynduðust sterk tengsl,
sem haldist hafa til þessa dags.
Ég og fjölskylda mín fluttum frá
Eyjum þegar ég var 12 ára og eftir
það hittumst við sjaldan en það virtist
engu skipta. Sá kærleiksgrundvöllur
sem myndaðist á æskuárunum stóð
sterkur og óhaggaður. Svo það var
fyrirhafnarlaust, þrátt fyrir stopult
samband, að taka upp þráðinn að nýju
þegar að því kom að við hittumst oft-
ar. Á síðastliðnu ári lá leið okkar til
Eyja við kveðjustund Ellu föðursyst-
ur okkar. Þá opnuðu ættingjar okkar
Gulli frændi, Dóra hans, Kristrún
frænka, Bói og fjölskyldur þeirra,
hjörtu sín og heimili fyrir okkur á
ógleymanlegan hátt.
Í ársbyrjun á þessu ári var haldið
fyrsta niðjamót Önnu og Halldórs
Gunnlaugssonar. Segja má að Krist-
rún frænka hafi stuðlað að þessu og
ættingjarnir fyrir sunnan unnu að því
að það yrði að veruleika, að sameina
sem flest okkar á einum stað. Gunn-
laugur frændi, þessi mikli fjölskyldu-
maður, fór síðan létt með að halda ut-
an um þennan stóra hóp, með
myndugleika sínum, hjartahlýju og
skopskyni sem fylgdi honum alla tíð.
Ekki skrýtið þótt afabörnin hans
settu upp sólskinsbros þegar þau
komu auga á hann.
Elsku frændi, við minnumst þín
með virðingu og þökk. Við höfðum
vonað að við myndum hittast úti í Eyj-
um fljótlega á ný en vorum þess í stað
minnt á hve lífið er hverfult, við-
kvæmt og dýrmætt.
Elsku Dóra mín, börnin og fjöl-
skyldur ykkar og aðrir ástvinir. Guð
styrki ykkur í þessari miklu sorg.
Ljúfi frændi, minningin um hlýju
faðmlögin þín og brosin munu fylgja
okkur öllum um ókomna tíð. Minning
þín lifir.
Ella Dóra Ólafsdóttir
og fjölskylda.
Látinn er langt um aldur fram ná-
frændi minn og vinur Gunnlaugur Ax-
elsson. Við ólumst upp í stórum hópi
frændsystkina á sömu þúfunni við
Kirkjuveginn. Lítill aldursmunur og
dagleg samvist við leik og í skóla
myndar einlægt samband sem aldrei
rofnar þótt leiðir skilji snemma í líf-
inu. Þannig var það um okkur Gulla
og systkini hans. Einnig kom þar til
mikil vinátta foreldra okkar, en Sig-
urbjörg móðir Gulla og Sigurður faðir
minn voru systkini.
Margt var brallað saman á upp-
vaxtarárunum en að því kom að ég
fluttist til Reykjavíkur. Síðar á lífs-
leiðinni komum við ekki svo til Eyja
að ekki væri litið inn hjá Gulla og
Fríðu. Þar var tekinn upp þráðurinn
frá unglingsárunum eins og verið
hefði í gær þótt áratugir væru liðnir.
Gestrisni var í hávegum höfð á því
heimili og þar ríkti glaðværð og sam-
heldni þeirra hjóna var einstök. Þang-
að var gott að koma og var Gulli jafn-
an hrókur alls fagnaðar við slík
tækifæri og Fríða frábær kokkur og
fyrirmyndar húsmóðir.
Það mun taka langan tíma að átta
sig á því að Gulli sé ekki lengur meðal
okkar svo lifandi sem hann lifði lífinu.
Einlæg sorg og söknuður fyllir nú hug
okkar og mun tíminn einn geta lækn-
að þau sár. Skyndilegt slys og andlát
Gulla er öllum óskiljanlegt. Við Finn-
ur og fjölskylda okkar biðjum algóðan
Guð að blessa þig, Fríða mín, fjöl-
skyldur ykkar og afkomendur alla.
Minningin um góðan dreng, hann
Gulla, lifir um ókomna tíð.
Þórunn.
Það voru ömurlegar fréttir sem við
fengum mánudaginn 16. október s.l.
þegar mamma sagði okkur frá skelfi-
legu bílslysi sem Gulli og Dóra lentu í.
Öll eigum við systkinin yndislegar
minningar um hann frænda okkar.
Þar ber hæst frábæru áramótaveisl-
urnar á heimili þeirra á Kirkjuveg-
inum þar sem Dóra töfraði fram
veisluhlaðborð og Gulli kveikti í
sprengjunum með vindlinum sínum.
Þessi samkoma var hátindur ársins
og stóð alltaf undir væntingum ár eft-
ir ár. Það var viðmót þeirra Gulla og
Dóru sem gerði þetta allt ógleyman-
legt því þau lögðu alltaf mikið uppúr
því að gera þetta kvöld einstakt fyrir
okkur krakkana. Við fengum fín glös
eins og fullorðna fólkið, oft var sér-
staklega lagt á borð fyrir okkur
krakkana og krakkaveisluborðið
gerði þetta enn glæsilegra. Gulli var
einstakur maður með sitt glaðværa
bros, sitt stóra hjarta og hlýja faðm.
Hann var handlaginn, úrræðagóður
og sérstaklega skynsamur og yfirveg-
aður þegar erfiðleikar komu upp. Með
þessa kosti var hann í hugum okkar
höfuð fjölskyldunnar.
Það er mjög erfitt að kveðja svo
fljótt en minningin um góðan mann
mun ylja okkur á erfiðri stundu.
Elsku frændi, þakka þér fyrir allt
sem þú hefur kennt okkur og veitt í
gegnum tíðina.
Elsku Dóra, Bóbó, Jóhanna, Hall-
dór og fjölskyldur, Guð veri með ykk-
ur.
Berglind, Unnur, Pálmi
og Hildur.
Gunnlaugur Axelsson er látinn,
hann lést í hörmulegu bílslysi langt
um aldur fram.
Sem ungur drengur fór ég oft einn
til Vestmannaeyja í heimsókn til
ömmu og Ellu að Kirkjuhvoli. Gunn-
laugur frændi minn, en við vorum
bræðrasynir, bjó í næsta húsi við
Kirkjuhvol með foreldrum sínum og
systkinum, en hann bjó síðar fjöl-
skyldu sinni heimili í þessu sama húsi.
Ég naut þessara ferða og hændist
strax mjög að frænda mínum, sem
alltaf gaf sér tíma til að leika við mig,
kenndi mér m.a. að spranga. Við fór-
um saman í bíó og notuðum til þess
aðgangsmiðana hennar ömmu okkar,
en hún rak verslun í Eyjum og fékk
fría miða í bíó vegna þess að hún aug-
lýsti bíómyndirnar í verslunarglugg-
um sínum. Ein ferðin er mér sérlega
minnisstæð en þá fór ég sem sérlegur
sendiherra foreldra minna til að vera
viðstaddur fermingu Gunnlaugs og
þótti mér þetta ábyrgð mikil.
Frændi minn var hvers manns hug-
ljúfi, var sérlega laglegur drengur
sem síðar óx og þroskaðist og varð
glæsimenni mikið svo eftir var tekið.
Tíminn leið og Gunnlaugur festi ráð
sitt. Hann eignaðist Dóru sína og eftir
það voru þau alltaf nefnd í sömu and-
ránni. Svo komu börnin og barna-
börnin eins og lögmál lífsins kveður á
um.
Á lífsleiðinni höfum við alltaf hist af
og til og okkur þótti gaman að spjalla
um gamla daga. Það var sannarlega
gaman að njóta gestrisni þeirra hjóna,
þau voru höfðingjar heim að sækja.
Eldgosið í Helgafelli eða Eldfelli
breytti mörgu. Gunnlaugur var þá
forstjóri fyrir Völundi og slóst ég í
hópinn nokkrum sinnum til Eyja til að
flytja tól og tæki fyrirtækisins upp á
land. Aldrei kom annað til greina í
huga frænda míns en að flytja aftur út
í Eyjar ef þar yrði á annað borð bú-
andi. Það lýsir honum best að varla
var lokið við að tengja síðustu vélina á
fastalandinu þegar farið var að vinna
að því að flytja fyrirtækið aftur út í
Eyjar.
Ég ætla mér ekki að tíunda frekar
hvað Gunnlaugur afrekaði í sínu lífi,
það munu aðrir mér færari gera, en
eitt er víst að þeir eru margir sem
sakna hans. Fjölskyldu sinni og vin-
um hefur hann reynst sá klettur í lífs-
rótinu sem gott er að minnast.
Við Inga Lóa biðjum almættið að
styrkja þig, elsku Dóra, og fjölskyld-
una alla.
Guð blessi minningu Gunnlaugs
Axelssonar.
Jón Gunnar Gunnlaugsson.
Enginn veit sína ævina fyrr en öll
er. Erum við einungis sem blaktandi
strá í vindi þar sem tilviljun ein ræður
líftíma okkar eða eru okkur öllum ætl-
uð fyrirfram mótuð örlög sem enginn
fær breytt? Ekki datt mér það í hug
þegar við Gunnlaugur kvöddumst eft-
ir fund sem við sátum saman, að það
yrði okkar síðasta samverustund í
þessu lífi. Það lá vel á Gulla, enda var
Gunnlaugur Jón
Ólafur Axelsson