Morgunblaðið - 03.05.2008, Blaðsíða 37

MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 3. MAÍ 2008 37
✝ Lilja Ólafsdóttirvar fædd í Skála-
koti í Vestur-
Eyjafjallahreppi 21.
apríl 1915. Hún lést
að dvalarheimilinu
Kirkjuhvoli á Hvols-
velli 28. apríl sl. Lilja
var dóttir hjónanna
Ólafs Eiríkssonar, f.
28. mars 1892, d. 16.
okt. 1972, og Guð-
rúnar Nikólínu
Snorradóttur, f. 21.
nóvember 1883, d. 8.
maí 1933. Þau
bjuggu í Skálakoti undir Eyjafjöll-
um. Lilja var næstelst 7 systkina
sem öll eru nú látin ásamt mökum.
Elstur var Bjarni Marinó, kvæntur
Katrínu Mörtu Magnúsdóttur.
Þriðji í röðinni var Kjartan,
ókvæntur, þá Áslaug Fanney, gift
Guðmundi Óskari Jónssyni, þá Ól-
ína, gift Ólafi Guðmundssyni.
Næstur í röðinni var Sveinjón,
ókvæntur og yngst Steinunn Lauf-
ey, gift Árna Guðmundssyni.
Lilja giftist sumarið 1946 Árna
Sæmundssyni hreppstjóra í Stóru-
Mörk, f. 30. nóvember 1909, d. 28.
sept. 1986. Hann var sonur
hjónanna Sæmundar Einarssonar,
hreppstjóra í Stóru-Mörk, f. 19.
júní 1872, d. 16. ágúst 1951, og
Guðbjargar Maríu Jónsdóttur, hús-
freyju í Stóru-Mörk, f. 30. desem-
ber 1889, d. 30. júní 1961.
Þau Árni og Lilja eignuðust sam-
an 8 börn en fyrir átti hún Alfreð
Ragnhildur og Ólafur Árni.
Lilja ólst upp í Skálakoti og vann
að bústörfum bæði úti sem inni.
Átján ára gömul missti hún móður
sína og tók þá við heimilishaldi og
annaðist um yngri systkini sín auk
þess að sjá um öldruð skyldmenni
sem á bænum bjuggu. Eitthvað
hafði hún áður verið í vist, sem
kallað var, einkum í Vest-
mannaeyjum og víðar. Seinna, eftir
að Bjarni bróðir hennar tók við búi
í Skálakoti, vann hún sem matráðs-
kona fyrir vinnuflokka bæði í vega-
vinnu og smíðum. Annars var Lilja
fyrst og fremst ræktunarkona og
ræktaði garðinn sinn auk þess sem
hún var húsmóðir og móðir sem
aldrei féll verk úr hendi. Árni var
mikill félagsmálamaður þar sem
skyldur kölluðu hann oft af bæ auk
þess sem hann til tekjuöflunar
vann sem sláturhússtjóri í Djúpa-
dal í 40 haust. Á meðan hvíldi búið
á herðum Lilju til viðbótar við hús-
móður- og uppeldisstörfin með sín
9 börn. Það þurfti sterk bein til að
standast það álag enda urðu vinnu-
dagarnir oft langir. Lilja starfaði
lengi í Kvenfélaginu Eygló og var
einn af heiðursfélögum félagsins.
Þá söng hún í áratugi með kirkju-
kór Eyfellinga. Síðustu árin starf-
aði hún með félagi eldri borgara í
Rangárþingi og hafði af því starfi
mikla ánægju. Seinustu ár ævinnar
dvaldi hún á dvalarheimilinu
Kirkjuhvoli á Hvolsvelli og naut
þar umönnunar starfsfólks þó hug-
ur hennar dveldi ávallt heima í
sveitinni hennar.
Útför Lilju fer fram í dag, laug-
ardag, frá Stóradalskirkju undir
Eyjafjöllum kl. 13.
Heiðar, f. 11. júní
1938, sem flutti með
móður sinni að Stóru-
Mörk og gekk Árni
honum í föðurstað.
Hann er kvæntur
Margréti Stef-
ánsdóttur og eiga þau
Stefán, Árna og Eið.
Fyrst barna Árna og
Lilju er 1) Sæmundur,
f. 24. október 1946.
Hann er kvæntur
Önnu Sigurveigu Sæ-
mundsdóttur og eign-
uðust þau Árna og
óskírðan son, látinn. 2) Ólafur, f.
22. maí 1948, í sambúð með Jónu
Kristjánsdóttur og eiga þau Árna.
3) Guðjón, f. 5. júlí 1949, kvæntur
Guðbjörgu Gunnlaugsdóttur og
eignuðust þau Sigurð Einar, Árna
látinn, Árna Þór og Ævar Örn. 4)
Einar Þór, f. 23. október 1950,
kvæntur Elínu Kristínu Sæmunds-
dóttur og eiga þau Guðlaugu, Lilju,
Sæmund og Önnu Rún. 5) Rúnar, f.
29. apríl 1952, kvæntur Guðrúnu
Hrönn Gissurardóttur og eign-
uðust þau Sólrúnu, Árna Rafn,
Klöru, látin, og Gissur Þór. 6) Guð-
björg María, f. 9. nóvember 1954, í
sambúð með Kristjáni Mikkelsen
og eiga þau Lilju Björk. 7) Ásgeir,
f. 24. apríl 1956, kvæntur Rögnu
Baldvinu Aðalbjörnsdóttur en þau
eiga Aðalbjörgu Rún, Árna, Aldísi
Stellu og Lilju Rut, en fyrir átti Ás-
geir Hafdísi. 8) Sigrún Erla, f. 22.
september 1957. Hennar börn eru
Amma mín Lilja Ólafsdóttir frá
Stóru-Mörk er dáin. Ég var í sveit hjá
ömmu og afa í Stóru-Mörk undir
Eyjafjöllum í mörg sumur þegar ég
var barn og fram á unglingsárin.
Margar minningar á ég frá þessum
tíma. Í sveitinni voru allajafna margir
í heimili, bæði fjölskyldan og oft ann-
að vinnufólk og var auðvitað mikið
verk að sjá um svo stórt heimili og
mæddi þar mest á ömmu. Auk þess
var mikill og stöðugur gestagangur á
bænum. Það var því oft mikið líf og
fjör í Stóru-Mörk á þeim árum. Lífið
hjá ömmu og afa snerist um það að
vinna og frí og tómstundagaman
þekktist varla. Reyndar töldu þau
slíkt almennt vera hinn mesta óþarfa.
Þetta átti ég oft erfitt með að skilja.
Maður var látinn vinna hin ýmsu
störf og vinnudagurinn varð oft lang-
ur og strangur. Aðalstarfið var í upp-
hafi að reka kýrnar og að hjálpa til í
fjósinu. Síðan var það aðallega hey-
skapurinn og svo auðvitað smala-
mennskan auk alls kyns annarra
starfa er sinna þurfti. Þegar ég hafði
aldur til fékk ég svo að vinna á drátt-
arvélunum og það þótti mér mikil
upphefð. Mér er sérstaklega minnis-
stætt að við krakkarnir vorum látin
raka mikið með hrífu jafnhliða því að
vélar voru notaðar við heyskapinn og
varð ég nú oft ansi þreyttur á því og
ræddi þau mál gjarnan við ömmu.
Eitt sumarið varð ég svo leiður að ég
strauk úr vistinni og fór fótgangandi
nokkra kílómetra eftir veginum og
gekk upp á Litla-Dímon. Eftir að
hafa setið þar alllengi í þungum þönk-
um var ég orðinn glorhungraður og
ákvað því að snúa aftur og hætta við
allt saman en bjóst við því að fá
skammir fyrir. Amma tók hins vegar
vel á móti skömmustulegum strákn-
um með dýrindis kræsingum þegar
hann kom til baka og allt féll í samt
lag aftur. Þrátt fyrir allt var nú oftast
gaman í sveitinni. Var amma stöðugt
að frá morgni til kvölds og hugsaði
um að öllum, jafnt mönnum sem dýr-
um, liði vel en hugsaði minna um
sjálfa sig. Alltaf var nóg af mat fyrir
alla og gestir gátu treyst því að born-
ar væru í þá kökur og annað góðgæti
þegar þá bar að garði. Þrátt fyrir
miklar annir gaf amma sér samt
ávallt tíma til að dunda sér í litla mat-
jurtagarðinum sínum sem hún lagði
einstaka natni við og þar held ég að
hún hafi oft átt kyrrðarstund frá
amstri dagsins.Var amma mikið nátt-
úrubarn og lýsti gjarnan andstöðu
sinni við notkun tilbúins áburðar og
fáraðist oft yfir allri þessari tækj-
anotkun við bústörfin. Amma átti
stundum erfitt enda gjarnan undir
miklu álagi en aldrei bar hún tilfinn-
ingar sínar eða líðan á torg. Þó að
amma hafi aldrei leyft sér neinn mun-
að og sjaldan farið í frí átti hún mik-
inn fjársjóð í öllum börnunum, barna-
börnunum og barnabarnabörnunum
sínum sem voru líf hennar og yndi
alla tíð. Síðast þegar ég heimsótti
ömmu á Kirkjuhvol ásamt fjölskyldu
minni var hún mjög hress og ræddum
við hin ýmsu mál enda mundi hún svo
margt frá því ég var í sveitinni. Eitt af
því sem hún mundi sérstaklega eftir
var strok mitt frá Stóru-Mörk og átt-
um við skemmtilegt samtal um það.
Ég kveð þig, elsku amma, sem hefur
gefið mér svo margt og minnist þín
sem einstakrar ömmu.
Stefán Alfreðsson.
Við urðum þeirrar gæfu aðnjótandi
að alast upp með ömmu á næsta bæ.
Amma sá alltaf til þess að öllum liði
vel í kringum sig og vorum við ávallt
velkomin til hennar. Aldrei var komið
að tómum kofunum hjá henni og gát-
um við alltaf gengið að því vísu að hún
ætti kleinur, flatkökur og mjólk
handa okkur.
Amma hafði unun af allri ræktun
og var stóri matjurtagarðurinn henn-
ar í miklu uppáhaldi hjá okkur krökk-
unum því að allt sumarið gátum við
nælt okkur í radísur, gulrætur, rófur
og rabarbara til að narta í.
Við höfðum mikið gagn og gaman
af því að hlusta á sögurnar hennar.
Sögur frá því hún var ung og hvernig
sveitastörfin hafa verið unnin í gegn-
um tíðina. Þá voru þær ófár vísurnar
og ljóðin sem hún fór með fyrir okkur
á góðum stundum, mörg hver hafði
hún lært í barnaskóla og kunni enn.
Alltaf þótti okkur einnig vænt um
gjafir frá henni, yndislegir ömmu-
sokkar, vettlingar, spil og nammi og
iðulega leyndist smá aur, eins og hún
kallaði það, í tánni á sokkunum. Það
hafa ófáir fætur hlýjað sér í sokkum
frá henni ömmu og sá hún alltaf til
þess að öll fjölskyldan og fleiri til
fengju hlýja sokka.
Amma bjó yfir ómældri ást og um-
hyggju gagnvart öllum mönnum og
málleysingjum. Vellíðan dýranna var
henni hjartans mál og höfum við öll
tekið hana til fyrirmyndar í því.
Henni var sérstaklega umhugað um
smáfuglana á köldum vetrum og gaf
þeim alltaf fyrir utan eldhúsgluggann
hjá sér. Þar gátum við setið lengi
saman og horft á þá kroppa.
Við erum þakklát fyrir alla þá
visku og umhyggju sem amma veitti
okkur á lífsleiðinni og minnumst
hennar með gleði í hjarta og látum
fylgja með eitt af hennar eftirlætisl-
jóðum.
Smávinir fagrir, foldarskart,
fífill í haga, rauð og blá
brekkusóley, við mættum margt
muna hvort öðru að segja frá.
Prýðið þér lengi landið það,
sem lifandi guð hefur fundið stað
ástarsælan, því ástin hans
allstaðar fyllir þarfir manns.
Faðir og vinur alls, sem er,
annastu þennan græna reit.
Blessaðu, faðir, blómin hér,
blessaðu þau í hverri sveit.
Vesalings sóley, sérðu mig?
Sofðu nú vært og byrgðu þig.
Hægur er dúr á daggarnótt.
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt!
(Jónas Hallgrímsson.)
Hafdís, Ragnhildur, Aðalbjörg
Rún, Árni, Ólafur Árni, Aldís
Stella og Lilja Rut.
Elsku Lilja.
Lífi þínu á þessari jörð er lokið, þú
ert farin til starfa í öðru lífi. Þú varst
ein af þessum sérstöku konum, unnir
þinni sveit og þar leið þér best. Þú
hafðir tölu á öllum barna- og barna-
barnaskaranum, sem mér fannst allt-
af merkilegt. Þér var annt um að þeir
sem sóttu þig heim í sveitina færu frá
þér saddir og sælir í mat og drykk.
Þegar ég kom fyrst í sveitina til þín
með Stefáni þá tókstu mér vel, mér
finnst ég heppin að fá að hafa kynnst
þér og við gátum oft rætt saman þeg-
ar við hittumst, sem var alltof sjald-
an. Síðustu árin var þitt heimili á
dvalarheimili aldraðra á Hvolsvelli og
þar heimsótti ég þig síðast og við
spjölluðum um heima og geima. Lífið
er oft svo undarlegt, maður reiknar
með að hver og einn muni alltaf verða
til staðar en svo einn daginn verður
breyting, einhver hverfur burt úr líf-
inu, hverfur á vit annarra starfa í
öðru lífi, lífi þar sem ég er sannfærð
um að allt lúti öðrum lögmálum en
hér á jörð. Þeir sem horfnir eru af
þessari jörð endurnýja kynnin og ást-
vinir sem farnir eru á undan, hittast
að nýju. Það er engin þjáning, engir
verkir, bara sæla. Það útaf fyrir sig er
gleðilegt.
Elsku Lilja, takk fyrir allar sam-
verustundirnar í þessu lífi, þær mun
ég geyma í minni mínu. Far þú í friði.
Björk Jónsdóttir.
Í dag, 3. maí, flutti ég austur að
Stóru-Mörk. Í dag, 23 árum seinna
kveð ég tengdamóðir mína hinstu
kveðju.
Hún var húsmóðir og bóndi af
gamla skólanum, ósérhlífin, dugleg,
nýtin og nægjusöm og mátti helst
ekkert aumt sjá hvort sem það voru
menn eða dýr. Hún var vel gefin og
hefði átt mjög auðvelt með að ganga
menntaveginn en á þeim árum gekk
vinnan fyrir. Ung að árum tók hún að
sér heimilið í Skálakoti þegar móðir
hennar lést, og mótaði sú lífsreynsla
hana alla tíð. Henni féll sjaldan verk
úr hendi.
Hver í fjölskyldunni hefur ekki ylj-
að sér með góðum ömmusokkum?
Eða litlir puttar fengið að opna jóla-
og afmælispakka með fallegum vett-
lingum og sokkum frá henni Ömmu í
Mörk.
Fjölskyldan var hennar fjársjóður,
börnin hennar, tengdabörnin og
barnabörnin.
Þegar komið er að leiðarlokum og
löngum vinnudegi lýkur, eftir 93 ár
skal engan undra að þreyta sækir að
vinnulúnum höndum sem hafa um
dagana mörgum kinnum strokið, leitt
litlar hendur um hlað og tún, séð til
þess að ætíð væri allt nýtt til hins ýtr-
asta, að ekkert færi til spillis, hvorki
af mat né vinnutíma.
Margar samverustundir höfum við
átt saman á þessum árum hvort sem
það var við útiverkin, við að sinna
skepnunum, eða heima við og sé ég
þá hana fyrir mér sitjandi með prjóna
sína, því hver stund dagsins var nýtt
til hins ýtrasta.
Vorið og sumarið var hennar árs-
tími, fuglasöngur, litlu lömbin að fæð-
ast, kýrnar að fara út og öll vorverkin
sem þurfti að gera helst í gær.
Þannig var hún tengdamamma og
þannig munum við hana.
Elsku Lilja, takk fyrir samfylgd-
ina, takk fyrir að taka mér vel, stelp-
unni úr sjávarþorpinu sem ekkert
kunni í sveitarstörfum.
Minning um hana mun lengi lifa í
hjörtum okkar.
Þín tengdadóttir,
Ragna.
Elsku langamma, takk fyrir allt.
Nú ertu búin að kveðja okkur og farin
til að hitta langafa. Okkur fannst gott
að koma til þín í sveitina og síðast
þegar við hittum þig á Hvolsvelli
varstu að segja okkur frá því þegar
pabbi reyndi að strjúka úr sveitinni
þegar hann var lítill. Þá hlóstu dátt,
þér fannst fyndið að hann skyldi
reyna að strjúka frá ykkur.
En takk fyrir að segja okkur frá
þessu. Íris Harpa var nú heppin að fá
að vera í sveitinni hjá þér að sumri til.
Þú bakaðir heimsins besta flatbrauð
og þú vildir alltaf að allir færu frá þér
saddir.
Þú sendir okkur alltaf prjónaða
sokka eða vettlinga í jólagjöf og það
kom sér alltaf vel.
Elsku langamma, nú getur þú
prjónað á litlu englana og gefið þeim
flatbrauð með osti.
Við þökkum þér allar góðar stund-
ir, elsku langamma, far þú í friði.
Eva Sóley Stefánsdóttir og
Íris Harpa Stefánsdóttir.
Lilja Ólafsdóttir
✝
Okkar ástkæri
JÓSEF HALLDÓRSSON
byggingameistari,
til heimilis á
Dvalarheimilinu Sunnuhlíð,
Kópavogi,
sem andaðist mánudaginn 28. apríl, verður
jarðsunginn frá Kópavogskirkju þriðjudaginn
6. maí kl. 15.00.
Börn, stjúpbörn, tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og
hlýhug við andlát og útför elskulegs eiginmanns
míns, föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
EINARS A. EVENSEN,
Heilbrigðisstofnuninni
Blönduósi,
áður til heimilis á
Árbraut 5, Blönduósi,
sem lést föstudaginn 18. apríl.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki sjúkradeildar á Heilbrigðisstofn-
uninni fyrir frábæra umönnun.
Anne Jóhannsdóttir,
Erla B. Evensen, Guðmundur Haraldsson,
Þorvaldur I. Evensen, Charlotta Evensen,
Jóhann K. Evensen, Elísabet Jónsdóttir,
afabörn og langafabörn.
✝
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
ANDRÉS GUÐNASON,
Langholtsvegi 23,
Reykjavík,
verður jarðsunginn frá Áskirkju þriðjudaginn 6. maí
kl. 13.00.
Örn Úlfar Andrésson, Jóhanna Stefánsdóttir,
Kristín Rós Andrésdóttir, Björn Ástvaldsson,
Gunnar Már Andrésson, Bjargey Stefánsdóttir,
Sigrún Andrésdóttir, Þorleifur Sigurjónsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Morgunblaðið birtir minning-
argreinar alla útgáfudagana.
Skil | Greinarnar skal senda í gegn-
um vefsíðu Morgunblaðsins: mbl.is –
smella á reitinn Senda efni til Morg-
unblaðsins – þá birtist valkosturinn
Minningargreinar ásamt frekari upp-
lýsingum.
Skilafrestur | Ef birta á minning-
argrein á útfarardegi verður hún að
berast fyrir hádegi tveimur virkum
dögum fyrr (á föstudegi ef útför er á
mánudegi eða þriðjudegi). Ef útför
hefur farið fram eða grein berst ekki
innan hins tiltekna skilafrests er ekki
unnt að lofa ákveðnum birtingardegi.
Þar sem pláss er takmarkað getur
birting dregist, enda þótt grein berist
áður en skilafrestur rennur út.
Minningargreinar