Morgunblaðið - 03.05.2008, Page 39

MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 3. MAÍ 2008 39
Það var þó allt umborið af góðvilja
og húmor.
Það er ekki heiglum hent að reka
hefðbundinn búskap á tímum nið-
urskurðar og samdráttar í landbún-
aði. Til marks um það má nefna að
þegar Óli og Nanna byrjuðu búskap
var búið á 13 jörðum í Haukadal, en
nú er þar einungis rekinn búskapur
á fimm jörðum. En hjónin á Leik-
skálum voru samhent og þrautseig
og sigruðust á hverjum vanda uns
þau hættu búskap árið 2004, en
bjuggu áfram á Leikskálum og
stunduðu vinnu utan heimilis. Óli og
Nanna eignuðust tvö myndarbörn,
Kristínu Guðrúnu og Viðar Þór. Á
heimilinu ólst einnig upp að miklu
leyti Sædís Birna, dóttir Kristínar
og sambýlismanns hennar Sæ-
mundar Björnssonar, sem féll frá af
slysförum ungur maður.
Nú er komið að minni síðustu
færslu í lífsbókina hennar Nönnu
og að leiðarlokum þakka ég hjart-
anlega fyrir einkar ánægjulega
samfylgd. Þegar ég rita þessi fá-
tæklegu orð þá er sól úti og bráðum
sumar, en ég sakna hlýjunnar. En
minningin um Nönnu verður þó í
mínum huga ávallt umvafin sól og
hlýju.
Elsku Óli, Kristín, Sædís, Viðar,
Fanney, Sigurvin Þórður og Gróa
Margrét. Ég sendi ykkur mínar
innilegustu samúðarkveðjur og bið
Guð að milda ykkar mikla missi og
styrkja ykkur í sorginni.
Benedikt Jónsson.
Það eru vordagar – og enn leng-
ist dagurinn og við væntum hlýju
og sumarsólar – því sumarið er
komið og í gleði okkar og fögnuði
óskum við hvert öðru gleðilegs
sumars og þannig hefur það verið á
þessu landi um aldir.
En dagarnir koma og fara – hver
dagur á sína sögu, það skiptast á
skin og skúrir, gleði og sorg. Á
þessum fyrstu sumardögum hefur
sorgin komið óvænt. Ung kona er
fallin frá og allt virðist nema staðar.
Okkur er orðvant, þannig er það
með okkur flest. Snögg breyting
þegar samferðafólk okkar hverfur
fljótlega – þá eru flestir óviðbúnir.
Nanna Hjaltadóttir var ung kona
rúmlega 50 ára. Hún var glöð og
hress og það geislaði af henni góð-
vild og vinsemd alla daga hvar sem
hún fór.
Hún var falleg kona, klæddi sig
smekklega, og bar sig ávallt vel –
án nokkurs tildurs eða tilgerðar.
Það var bændahátíð í Dölum.
Búnaðarsamband Dalamanna stóð
fyrir henni. Hátíðin var haldin í
Búðardal og var vel sótt ekki síður
af ungu fólki en hinum eldri. Unga
fólkið klæddist ekki allt sparifötum
– það var tíska þá. Í þessum fjöl-
menna hópi kom eitt par sem skar
sig úr fjöldanum – svo eftir var tek-
ið. Þetta voru þau Nanna og Óli á
Leikskálum. Þannig var það þá og
jafnan síðan.
Nanna var listræn kona, hún var
leiðbeinandi við „föndur“ eldri
borgara í Búðardal (Silfurtúni)
Eftir að þau hjónin hættu búskap
var hún við heimilisþjónustu hjá
eldra fólki og fór þá út um sveitir
og í Búðardal með þessa þjónustu.
Þannig kynntumst við best er hún
var að aðstoða og hjálpa til á heim-
ili okkar í Hundadal. Það var lán
okkar að kynnast henni og verkum
hennar og hjálpsemi, það birti yfir
þegar hún var komin með bros sitt
og gleði. Hún var ljósgeisli í okkar
byggð og munu margir undir það
taka.
Við söknum hennar mjög og það
gera margir. Við sendum okkar
dýpstu samúðarkveðjur eiginmanni,
börnum, barnabörnum, foreldrum
og systkinum, sem og tengdafor-
eldrum svo og öðrum vinum
Blessuð sé minning þessarar
elskulegu konu.
Lilja og Hjörtur.
Þegar fréttin barst um að hún
Nanna okkar væri dáin þá fannst
okkur eitthvað hrynja inni í okkur.
Hún var ein af okkur hér í Silf-
urtúni, hún sá um handavinnuna
hér og las fyrir heimilisfólkið. Allir
elskuðu hana, hún var yndisleg á
allan hátt, hláturinn hennar var svo
smitandi að allir komust í gott skap
nálægt henni. Hún gaf svo mikið af
sér til okkar allra. Það verður erfitt
að fylla skarðið sem hún lætur eftir
sig bæði hér og annars staðar. Með
þessum fátæklegu orðum langar
okkur til að þakka fyrir yndisleg
kynni og allar góðu samverustund-
irnar hér og í ferðalögunum okkar
á sumrin. Við biðjum guð að styrkja
fjölskyldu, foreldra og tengdafor-
eldra hennar á þessum erfiðu tím-
um.
Okkar dýpstu samúðarkveðjur.
Minningin lifir hér á meðal okk-
ar, elsku Nanna.
Heimilis- og starfsfólk í
Silfurtúni.
„Lækkar lífdaga sól“ kom upp í
hugan þegar ég frétti að Nanna
skólasystir mín væri dáinn, hún
sem var á besta aldri. Við vorum
skólasystur frá Laugaskóla í Sæ-
lingsdal, þar var heimavist og
kynntust krakkarnir mjög vel þar
og urðu vinir. Eftir skólagönguna
höfðum við oft hist eins og gengur
og gerist svona í gegnum árin og
alltaf var Nanna brosmild og kát,
það var hennar sér einkenni. Við
höfðum hist fyrir nokkrum árum,
árgangurinn okkar frá Laugum, og
var það mjög gaman og var Nanna
í nefndinni sem stóð í þeim und-
irbúningi. Alltaf stóð til að koma
saman aftur og ræddum við það
þegar við hittumst fyrir um það bil
ári síðan, en það varð ekkert af því,
vegna þess að manni finnst alltaf
vera nægur tími til að gera hlutina.
Ég vil kveðja þessa skólasystur
mína með ljóði.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum í trú
á að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni
veki þig með sól að morgni.
Drottinn minn faðir lífsins ljós
lát náð þína skína svo blíða.
Minn styrkur þú ert mín lífsins rós
tak burt minn myrka kvíða.
Þú vekur hann með sól að morgni.
Þú vekur hann með sól að morgni.
Farðu í friði vinur minn kær
faðirinn mun þig geyma.
Um aldur og ævi þú verður mér nær
aldrei ég skal þér gleyma.
Svo vöknum við með sól að morgni
svo vöknum við með sól að morgni.
(Bubbi Morthens.)
Hvíl í friði.
Ingunn Sigurðardóttir.
Mig langar að minnast hennar
Nönnu Hjaltadóttur með örfáum
orðum. Hún var tekin frá okkur allt
of fljótt.. Ég var svo lánsöm að fá
að verða henni samferða um skeið.
Við unnum saman við að leiðbeina
öldruðum Dalamönnum á Silfurtúni
í Búðardal. Það var alltaf stutt í
brosið og hláturinn hjá henni
Nönnu og hún var einstaklega ljúf
og góð kona með notalega nærveru,
auk þess að vera afbragðs hand-
verkskona frá náttúrunnar hendi.
Ég fékk hana til að ganga í FAG
félag leiðbeinenda, og eru í því kon-
ur alls staðar að af landinu sem
vinna við að leiðbeina öldruðum. Í
fyrra héldum við námsstefnu eins
og félagið gerir annað hvert ár og
var hún haldin í Borgarnesi. Þá var
Nanna búin að vera eitt ár í félag-
inu og var á báðum áttum með að
mæta en ég hvatti hana til þess sem
hún gerði og var mjög ánægð með
helgina sem við eyddum saman
ásamt 40 öðrum konum við handa-
vinnu og aðra skemmtun. Nanna
féll strax í hópinn og var vel tekið
enda ekki erfitt að láta sér líka vel
við þessa ljúfu og skemmtilegu
konu. Þar sem svona margar hand-
verkskonur eru saman komnar ríkir
alveg sérstakur andi, léttur og góð-
ur. Mikið var talað og var helgin
fljót að líða. Fyrir hönd félagsins
okkar, FAG, sendi ég fjölskyldu
hennar ættingjum og vinum, okkar
innilegustu samúðarkveðjur. Bless-
uð sé minning hennar.
Álfheiður Erla
Sigurðardóttir.
Það er skrítið hvað
tilveran breytist og
að það sem alltaf hef-
ur verið til staðar
hverfur á braut. Við
systkinin höfðum haft afa og ömmu
á Kópavogsbraut sem fastan punkt
í lífi okkar. Þótt aðrir í stórfjöl-
skyldunni væru á farandsfæti var
alltaf hægt að ganga að því vísu að
þau væru heima og tilbúin að taka
á móti okkur og spjalla. Okkur
langar til að minnast afa Sverris
sem við erum nú að kveðja.
Hann afi okkar var einstök
manngerð. Hann var víðlesinn og
klár maður og við gátum alltaf
treyst á að fá svör við öllu sem við
spurðum hann að, ef ekki strax þá
var hann búinn að fletta því upp
fyrir næstu heimsókn. Hann hafði
mikinn áhuga á að hjálpa okkur
þegar við vorum í skóla og þær eru
ófáar og ómetanlegar stundirnar
sem við eyddum við skrifborðið hjá
honum. Hann var alltaf glaður að
sjá okkur og tók alltaf vel á móti
okkur þegar við kíktum í heim-
sókn. Afi var alltaf snyrtilegur,
alltaf nýrakaður með góðan ilm, í
skyrtu og með axlabönd og hann
var alltaf með bindi, meira að
segja þegar hann var að vinna í
garðinum.
Sverrir Arngrímsson
✝ Sverrir Arn-grímsson fædd-
ist á Akureyri 30.
júní 1918. Hann lést
á heimili sínu mið-
vikudaginn 9. apríl
síðastliðinn og fór
fór útför hans
fram frá Digra-
neskirkju 17. apríl.
Garðurinn hans afa
er stór og flottur og
var afi mjög duglegur
að dytta að honum.
Þegar við vorum lítil
fannst okkur gaman
að leika okkur í þess-
um risastóra garði og
ekki þótti okkur leið-
inlegt þegar afi lán-
aði okkur stækkunar-
gler til að beina í
sólina og brenna blað
eða lauf. Þegar strák-
arnir á fótboltavellin-
um hinum megin við
götuna spörkuðu óvart boltanum
yfir í garðinn lét hann það ekkert
fara í taugarnar á sér heldur lag-
færði hann girðinguna svo að þeir
meiddu sig ekki þegar þeir klifr-
uðu yfir.
Afi hugsaði líka vel um fuglana í
garðinum sínum, hann smíðaði fyr-
ir þá hús og bjó til baðlaug þar
sem þeir busluðu eins og lítil börn.
Það var mjög gaman að sitja í
gróðurhúsinu og fylgjast með þeim
gera hreiður og koma ungunum
sínum á legg. Fuglarnir voru nán-
ast eins og gæludýrin hans, hann
gaf þeim á hverjum degi, ekki bara
venjulegt fuglafóður heldur sér-
blandaðan veislumat. Einu sinni
þegar hann fór í smáferðalag fékk
hann meira að segja Hreiðar til að
koma við á Kópavogsbrautinni til
að fóðra þá.
Með söknuð í hjarta kveðjum við
hann afa Sverri.
Jóelsbörn.
Elsku tegndapabbi.
Ég vil byrja á að þakka þér fyrir
öll árin og allar samverustundirnar
sem við áttum. Við vitum öll sem til
þekkjum að það var ávallt ánægju-
legt að koma til ykkar í heimsókn á
Kópavogsbrautina. Svo ekki sé
minnst á allar samræðustundirnar
með þér, þú varst mikill visku-
brunnur og hafðir ávallt eitthvað til
málanna að leggja. Mér og syni
þínum þótti ekki leiðinlegt þegar
þú komst í heimsókn til okkar í
sumarbústaðinn fyrir austan fjall
og fylgdist með framgangi í skóg-
ræktinni, þú hafðir mikinn áhuga á
þessu öllu, enda vel að þér í þeim
málum. Seinustu mánuði höfum við
átt okkar stundir þegar ég kom og
klippti þig af og til. Mér er of-
arlega í minni síðasta skiptið sem
ég klippti þig og snyrti augabrún-
irnar. Þú sagðir við mig í einlægni
að nú ættirðu ekki langt eftir og
brostir til mín, og lést þau orð falla
að ég yrði nú fjörgömul kona. Að
þeim orðum töluðum kom hún
tengdamamma inn í samræðurnar
og spurði hvort ég gæti ekki litað
augabrúnirnar á karlinum og hló.
Þarna sá ég hvernig ástin og virð-
ingin skein á milli ykkar. Enda
fannst þér Áslaug vera fallegasta
og besta kona í heimi. Ég ætla að
kveðja og þakka þér fyrir allan hlý-
huginn og ástina sem þú gafst
dætrum mínum þremur, þær lifa á
því alla ævi. Með þessum orðum
kveð ég þig kæri vinur.
Ég þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfinn úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð.
Þín minning er ljós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Þín tengdadóttir,
Steinþóra.
Elsku amma mín,
ég sit hér og rifja upp
allt um þig er ég
Hulda Kristinsdóttir
✝ Hulda Krist-insdóttir fæddist
í Samkomugerði í
Eyjafirði 28. mars
1926. Hún lést á
Fjórðungssjúkrahús-
inu á Akureyri 19.
mars síðastliðinn og
var útför hennar
gerð frá Akureyr-
arkirkju 4. apríl.
skrifa þetta, minn-
ist þín og alls sem
þú sagðir mér. Sög-
urnar úr Sam-
komugerði, og þeg-
ar þið fluttuð í
bæinn og hvernig
lífið hefði aldeilis
breyst í gegnum
árin. Ég mun aldr-
ei gleyma því hvað
þú varst góð við
mig þó að þú hafir
getað verið stríðin
líka en þú gekkst
alltaf við því. Hvað skal segja
meira?
Það er af alltof mörgu að taka
og ennþá erfitt að trúa að þú
hringir ekki oftar í mig til þess að
spjalla líkt og þú gerðir, að eiga
ekki eftir að sjá nafnið þitt á sím-
anum. Það er svo erfitt að við-
urkenna þetta allt saman eftir öll
þessi ár sem þú hefur fylgst með
og passað mann og stutt við.
Það er sárt að þú sért farin og
það er sem það vanti eina stoð
undir mann, svo mikill er miss-
irinn. En núna ertu komin til afa
og þið eruð loksins aftur saman
eftir langan tíma í sundur. Ég bið
að heilsa.
Ásgeir.
Þá hefur hún Dísa
frænka föðursystir
mín kvatt þennan
heim, en hún andaðist
12. mars síðastliðinn
hátt á 95. aldursári. Þetta er hár ald-
ur, enda er ættin hennar skráð hjá
Kára Stefánssyni sem langlíf ætt.
Vigdís var næstyngst 8 systkina
og eru þau öll látin nema yngsti
bróðirinn Gestur Mosdal, f. 1919.
Það fyrsta sem ég man eftir Dísu
var þegar hún átti heima á Sólbakka
ásamt Þórði eiginmanni sínum og
börnum þeirra Jóni og Rannveigu
sem var 1 ári yngri en ég. Það var
mikill samgangur á milli heimilanna
á Sólbakka og Forsætis þar sem ég
var fædd og uppalin. Sólbakki var í
túnjaðri Forsætis og amma okkar
María var til heimilis hjá mínum for-
eldrum til dauðadags.
Minningarnar frá þessum árum
eru mjög góðar og mér er sérstak-
lega minnisstætt hvað garðurinn við
Vigdís Kristjánsdóttir
✝ Vigdís Kristjáns-dóttir fæddist á
Minna-Mosfelli 23.
júní 1913. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurlands 12. mars
síðastliðinn og var
útför hennar gerð
frá Selfosskirkju 19.
mars.
Sólbakka var alltaf
fallegur og snyrtileg-
ur. Það var því mikil
breyting fyrir mig
þegar þau fluttu á
Selfoss, þá var ég 7
ára, en áfram héldust
góð sambönd, því
Dísa og fjölskylda
voru dugleg að koma
að Forsæti og heim-
sækja ömmu og mað-
ur naut góðs af, fékk
oft pakka með ein-
hverju góðgæti og
fékk að fara með þeim
og vera orlofsnætur á Selfossi sem
þótti nú ekki lítið sport.
Árið sem amma dó í Forsæti 1964
fór ég um haustið í Gagnfræðaskól-
ann á Selfossi og var þar í 2 vetur.
Þá fékk ég að vera á heimili Dísu og
Þórðar að Smáratúni 20b og var þar
tekið eins og ég væri dóttir þeirra
og verð ég ævilangt þakklát þeim
fyrir þennan tíma.
Það heyrðist aldrei annað en það
væri sjálfsagður hlutur að systkina-
börnin væru þar til heimilis hvert af
öðru. Hún hjálpaði mér líka að
sauma marga flíkina, t.d. fyrir
árshátíðirnar í skólanum o.fl. Eftir
að ég fór að búa á Selfossi var hún
alltaf til staðar að passa o.fl.
Dísa var ein af þessum listakon-
um síns tíma, sem fór lítið fyrir. Hún
var sjálfmenntuð á flestum sviðum,
hún spilaði á orgel, málaði, saumaði,
smíðaði og það lék allt í höndunum á
henni, hún bæði hannaði og fram-
kvæmdi.
Hún hafði ákveðnar og sterkar
skoðanir en var jafnframt réttsýn
og með góðan húmor og sá oft
spaugilegu hliðarnar á málum og
það var gaman að spjalla við hana og
hennar aðalstarf var að þjónusta
aðra og láta öllum líða vel í kringum
sig.
Það var mikill harmur kveðinn að
fjölskyldunni þegar Jonni varð
bráðkvaddur árið 1988, 46 ára að
aldri, og sex árum seinna deyr Þórð-
ur. Dísa hélt áfram að búa ein í íbúð
þeirra í Smáratúni 20b. Hún naut
góðrar aðstoðar Rannveigar dóttur
sinnar og hennar fjölskyldu og
aðdáunarvert var að sjá hvað kært
var alla tíð með þeim mæðgum. Árið
2005 fékk hún heilablóðfall og síð-
ustu ár ævi sinnar var hún máttvana
í hægri handlegg og sjón og heyrn
mjög farin að daprast og var það
þessari dugnaðarkonu erfitt að geta
ekkert gert til gagns og dægrastytt-
ingar en hún hélt fullri hugsun til
dauðadags og lést á Hjúkrunar-
deildinni Ljósheimum þar sem hún
hafði dvalið síðustu 3 árin.
Elsku Dísa mín: Ég og mín fjöl-
skylda kveðjum þig með söknuði og
þökkum þér fyrir allt.
Elsku Rannveig og fjölskylda og
aðrir ættingjar, innilegar samúar-
kveðjur.
Guðbjörg Þ. Gestsdóttir