Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1956, Qupperneq 21

dagsins. Stundum var þó farið í gÖnguferðir,
sem stóðu allan liðlangan daginn. Þá var far-
ið með allt hafurtaskið á bakinu, fatnað, rúm-
fatnað, mataráhöld o. fl. Yar það allþung
byrði. Þetta var gert til að venja menn við að
,,pakka sekkinn“ og æfa í mönnum þolrifin.
Stundum var æfð skotfimi með marghleyp-
um. Allir liðsmenn herdeildarinnar voru vopn-
aðir langskeftum, hlaupvíðum marghleypum,
sem bornar voru'í belti við hægri mjöðmina.
Þegar skotfimi var æfð var stórt spjald reist
upp og voru á það dregnir hringir, sem fóru
minnkandi, en á miðju spjaldinu var depill.
Síðan var mæld ákveðin fjarlægð frá spjald-
inu og þar dregið strik. Hermennirnir voru
látnir koma hlaupandi í áttina til spjaldsins,
rétt áður en kom að strikinu var marghleyp-
an þrifin úr hylkinu með hægri hendi, við
strikið var byssunni stefnt á markið fríhendis
og reynt að hitta miðdepilinn. Menn voru ákaf-
lega misjafnir á þessari íþrótt, sumir hittu
jafnvel ekki sjálft spjaldið. Fyrir að hitta
depilinn voru veitt verðlaun. Aldrei kom ég
skoti í depilinn, enda hlaut ég engin verðlaun
fyrir skotfimi. Loks voru svo æfingar á hest-
baki. Aðalvopn herdeildarinnar voru litlar
fallbyssur. Þeim var komið fyrir á vögnum,
sem dregnir voru af hestum. Hverjum tveim-
ur hestum stjórnaði ökumaður, en sex hestar
gengu fyrir hverri byssu, tveir samsíða og síð-
an hver fram af öðrum. Við vorum í hesthús-
unum eftir röð og hirtum þau og hestana að
öllu leyth Ég kunni mæta vel við mig á hest-
baki og í hesthúsunum kunni ég allvel til
verka. Liðþjálfarnir voru yfirleitt ekki meiri
hestamenn en ég.
Hestar hersins voru af miðlungsstærð, tals-
vert stærri en íslenzku hestarnir, en mikið
minni en hinir stórvöxnu dráttarjálkar, sem
ég hafði séð í hafnarborgum Vestur-Evrópu
og Ameríku. Þeir voru allir tamdir að kalla,
en sumir voru baldnir og hrekkjóttir. Einn
var sá hestur, sem nýliðunum var lítið um
gefið og enda liðþjálfum líka. Þetta var
stólpagripur, sótrauður að lit. Hann gerði
oæði að bíta og slá, og hafði það til að krafsa
í mann með framfótunum. Undirforinginn við
herdeildina spurði, hvor„ ég treysti mér til að
fást við hann. Ekki var mér um það gefið, en
kvaðst þó skyldi reyna. Ég þóttist sjá, að ég
myndi vaxa í augum undirforingjans, ef vel
tækist til. Ég sá, að yfirleitt var ekkert hægt
að gera nema mér tækist að blíðka Sóta. Að
aftan var hann hreint og beint hættulegur,
þeim megin varð að vara sig á honum. Að
framan var öðru máli að gegna, en ekki var
þó þægilegt að fá annan hvorn framfótinn í
fangið eða kjaftinn í lærið, þegar farið vat
á bak honum. Ég byrjaði með því að vefjast
í kringum hann öllum stundum, þegar ég hafði
tíma til. Þetta var nauðsynlegur undirbúning-
ur til þess að hann vendist mér og lærði að
þekkja mig betur en aðra. Fyrst í stað stóð ég
í skjóli við slár og stoðir, þegar ég kembdi
honum um skrokkinn. Síðan færði ég mig upp
á skaftið. Ég leitaði að stöðum á honum, þar
sem honum þætti gott að láta klóra sér. Ég
gaf honum brauð og skorpur. Hann var lengi
erfiður og varasamur, en svo fóru leikar, að
hann blíðkaðist í minn garð og gerðist full-
kominn vinur minn.
„Hvernig fórstu að þessu?“ spurði undir-
foringinn. Ég sagði honum sem var. „Það
borgar sig að fara vel að dýrunum", sagði
undirforinginn þá. Hann var mikill dýravinur
og hestamaður. Oft var hann á hestbaki, þeg-
ar ég sá hann. Hann fylgdist með því, sem
gerðist í hesthúsunum. „Þú ert frá Islandi,
Grímur“, sagði hann við mig, ,,en ég er af
hollenzkum ættum“, bætti hann við.
„Einmitt það“, svaraði ég.
„Hollendingar og íslendingar eru skyldir“.
Ég jánkaði því. „Hollendingar og íslending-
ar eru hvítir menn, en ekkert rusl“, sagði
undirforinginn. Hann var auðsjáanlega stolt-
ur af þjóðernislegum uppruna sínum. „íslend-
ingar kunna allir að lesa og skrifa“, sagði
undirforinginn, „og moka hesthús sé ég er“,
bætti hann við.
Ég var þessu samþykkur. Hann spurði,
hvort ég hefði komið til Hollands. Ég hafði
komið þangað. Hann spurði, hvort ég kynni
eitthvað í hollenzku. Ég lét lítið yfir því. Hann
vildi fá að heyra eitthvað. „Rotterdam",
sagði ég.
„Kanntu meiri hollenzku?" spurði undir-
foringinn.
„Amsterdam", sagði ég.
Þá hló undirforinginn og reið í burtu á
harða skokki. Hin vinsamlega framkoma
undirforingjans verkaði eins og töfradrykk-
ur á mig. Ég gleymdi öllum leiðindum og
ófrelsi í hernum. Hin suðræna sól hellti geisl-
um sínum yfir hesthúsin. Hitinn var eins og í
bakaraofni. Ég skeytti því engu, en hamaðist
í hesthúsinu hálfu meira en fyrr. Ég skyldi
reyna að standa mig í herþjónustunni. Allt
annað væri til skammar. Eftir sex mánaða
þjónustu var ég hækkaður í tign um hálfa
gráðu. Ég var gerður að fyrsta flokks her-
manni — kauphækkun fylgdi.
Skömmu eftir þetta fór sá orðrómur um
herbúðirnar, að fækka ætti liðsmönnum í
Bandaríkjaher. Friðvænlegt var talið í heim-
V í K 1 N □ U R
21
L