Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1956, Page 22

Nokkrar hugleiðingar um öryggi vélbáta.
Á hverri vertíð eru dregnir að landi fjölda
margir bátar með bilaðar vélar, og oftast er
það ekki það versta. Það, sem verra er oft á
tíðum, er það hvar eigi að festa dráttartauginni
í bátinn svo vel fari.
Að mínu áliti þarf að vera í hverjum bát sér-
staklega útbúnir pollortar til að festa í, svo að
öruggt sé að draga bátinn í vondum veðrum,
eða þá 3” vír, þræddur í gegnum bæði klussin,
lásaður saman. Væri þetta til mikils hægðar-
auka fyrir þá, sem á bátnum eru, ef um það er
að ræða að draga þarf bátinn að landi.
Nú fyrir nokkrum dögum var ég með því að
draga einn mótorbát að landi í ofsaveðri og
stórsjó. Var veðrið svo slæmt, að dæla þurfti
olíu í sjóinn frá varðskipinu í fleiri klukkutíma
vegna brotsjóa. Á þessum bát var hvergi hægt
að festa dráttartauginni svo að öruggt þætti.
nema utan um lestaropið, og eins og öllum er
ljóst er erfitt að eiga við það í ofsaveðri, stór-
sjó og frosti, og munaði líka minnstu, að bátur-
inn rækist í varðskipið meðan á festingunni
stóð, og hefði þá ekki þurft að hugsa um björg-
un á mönnum og bát eftir það. I svona veðri
þarf snör handtök, en þó er það stundum ekki
nóg, ef útbúnaður er ekki fyrir hendi til að
festa í dráttartauginni.
Ólíkt þægilegra hefði verið að geta fest á
pollorta, sem óhætt hefði verið að treysta, eða
í vír (lykkju), eins og áður er getið um.
Svo er annað atriði, sem ég tel að ekki síður
þurfi að vera í lagi, og það eru rafmagnsgeym-
arnir í bátunum, sem ætlaðir eru fyrir talstöðv-
ar. Þeir ættu ekki að notast fyrir annað, en ein-
göngu fyrir talstöðina, því að það hefur sýnt
sig, að góð talstöð hefur bjargað mörgum
mannslífum, og ætti að ganga ríkt eftir þessu
í bátunum, að rafmagnsgeymarnir séu ekki not-
aðir fyrir annað.
Þriðja atriðið, sem mér hefur komið til hug-
ar að benda á varðandi öryggi vélanna í bátun-
um, eru eftirlits- og öryggismælitæki við gæzlu
á þrýstingi í kælivatns- og smurningsolíuleiðsl-
um. Þessi tæki vernda vélarnar gegn hverskon-
ar áhrifum, sem orsakast af hitagangi og þar af
leiðandi úrbræðslu vélanna, en flestallir, sem
eitthvað hafa fengizt við vélar, vita hvaða
óþægindi það hefur í för með sér, þegar um
úrbræðslu er að ræða, fyrir utan allan þann
kostnað og hættur, sem stafa af því.
Það, sem að ofan er sagt, er aðeins ábend-
ing, ef það gæti orðið til þess að létta störfin
og auka öryggi okkar, sem á sjónum eru.
Kristján Sigurjónsson, yfirvélstjóri v/s „Þór".
inum. Þingið og stjórnin í Washington sam-
þykkti stórfellda fækkun í hernum. Þeir, sem
vildu losna úr herþjónustu, áttu að senda inn
umsókn. Herforingjarnir áttu að ráða, hverjir
fengju að fara og hverjir ekki.
Þegar ég frétti hvað á seiði var fylltist ég
af óróa og vildi fyrir hvern mun losna. Ég fór
beint til undirforingjans og bað hann um að
hjálpa mér. Hann tók því vel, sagðist vel geta
skilið mig og lofaði liðveizlu sinni.
Þegar ég var búinn að vera átta mánuði í
hernum og átti eftir tvö ár og fjóra mánuði,
fékk ég skipun um að mæta á aðalstöðvum
herdeildarinnar. Þegar þangað kom sátu þar
nokkrir foringjar við borð, en enginn liðþjálfi.
Nafn mitt var lesið upp. Umsókn mín var tek-
in til greina. Ég var leystur út með banda-
rísku borgarabréfi og einnig með skjali, þar
sem á var skráður þjónustutimi minn í hern-
um. Tekið var fram, að ég hafði ekki náð full-
komnun í skotfimi. Að öðru leyti var vitnis-
burðurinn hinn bezti og allt tínt til, sem verða
mátti mér til framdráttar. Ég var leystur út
með stórri peningaupphæð (bónus) og einnig
með farseðli, sem gilti til New-Yorkborgar.
Mér hafði leiðzt í hernum, einkum fyrst, en
ég hafði hlotið góða meðferð. Yfir engu var
að kvarta. Þessu hafði ég ekki búizt við —
Bandaríkjastjórn var góð stjórn. Ég varð orð-
laus. Einn foringjanna við borðið veifaði með
hendinni og sagði: „Taktu plögg þín, dreng-
ur minn, þú ert laus, þú átt þetta skilið. Við
náum í þig aftur, ef það verður stríð. Þú mátt
fara“.
Ég fór út og síðan með fyrstu lest til borg-
arinnar miklu við ósa Hudsonsfljótsins. Ég
vissi, að þar kæmist ég fljótlega á skip, hvert
sem ég vildi fara á hnettinum, því að verk-
fallinu var lokið fyrir langa löngu. Ég var
frjáls sem fuglinn.
Bandaríkjamenn kalla land sitt stundum
„Guðs eigið land“. Þetta má til sanns vegar
færa, því að Guð á allar eigur eins og kunn-
ugt er, en það, sem þeir meina, er að land
þeirra sé bezta land í heiminum. Bandaríki
Norður-Ameríku eru mikill undraheimur og
fólkið, sem ég kynntist þar, var gott.
Grímur Þorkelsson.
22
VIKlN □ U R