Sjómannablaðið Víkingur - 01.05.1969, Side 10

unz Hafhverf opnaðist, og þá
sléttist nú undir kjölnum.
Nokkurn kipp innan við mynni
Hafhverfis hafa Danir sett upp
veðurathugunarstöð þá sem dag-
lega heyrist ranglega nefnd
Kristjánssund í íslenzka útvarp-
inu í staðinn fyrir Hafhverf, sem
er hið forna og rétta heiti.
Við sigldum nú vestur sundið,
sem er örmjótt milli himinhárra,
næstum þverhníptra hamra-
veggjá þar sem gróður festir ekki
annan en yngtór á stöllum og
meðfram fossandi lækjum. — Á
nokkrum stöðum eru þó smávilc
inn í bergvegginn og þröngar
dalskorur sem opna leið afrennsli
frá jöklinum efra, sumstaðar í
sjó niður en þó víðar aðeins hálfa
leið.
Kokknum batnaði sjóveikin
strax og slétti og tók hann nú til
við að gera mönnum úrlausn með
fæðuna; steikti egg og sló skyr
sem hann hafði verið svo forsjáll
að eyða ekki fyrr. — Gengu menn
glaðir til hvílu er lagzt hafðiverið
við akkeri í smáfirði einum fyrir
vestan sundið, en höfði mikill
sem gengur til suðurs gerir krók
á enda þess og taka þá önnur
sund við í ýmsar áttir.
Fjörður sá sem við lögðumst
á kallast Kangerdluk (-fjörður á
grænlenzku, en mun hafa heitið
Tófafjörður til forna. Er hann
einskonar áframhald af Kófsundi
(- Persussoq) sem sker sig þvert
fyrir enda Hafhverfis frá suðri
milli eyjanna Halllendu (- Sivin-
gnaneq) og Málmeyjar.
Til norðausturs frá mynni
Tófafjarðar gengur hinn forni
Skagafjörður (sem á grænlenzku
heitir Illua — innfjörður). Norð-
an við Tófafjörð gengur til norð-
vesturs úr Skagafirði fjörður að
nafni Kangikitsoq — Höfðafjörð-
ur og upp af honum Sölvadalur
hinn forni með stöðuyötnum og
daladrögum yfir að Kétilsfirði.
Nú seinkuðum við klukkunni um
þrjá tíma og settum hana jafna
grænlenzkum meðaltíma.
Með birtingu kl. 7 morguninn
eftir, sunnudaginn 23. ágúst, var
akkerum létt og haldið sem leið
144
liggur vestur með Hallendu og
Halaev (Pamiagdluk), sem báðar
liggja þarna suður af mynni
Skagafjarðar. Kipp fyrir sunnan
Tófafjörð beygir norðurströndin
til vesturs. Þar rétt fyrir vestan
gnæfa upp tvær samofnar fjall-
spírur á annað þúsund metra há-
ar, líkt og risavaxin grýlukerti
úr graníti sem reist hafa verið
upp á endann. Fjall þetta heitir
Rauöafjall (Augpalartoq qaqaq).
Austan við það er lítill vogur,
sem gríðarmikil granítklöpp
skyggir þó á. I kvos þar ofan við
er þorpið Rauðavík (Augpalar-
toq). Sáum við nokkur húsanna,
og þar á meðal kirkju upp fyrir
klöppina. Einhver skúta lá þar
inni á voginum, þegar við fórum
framhjá, og ísjaki stóð grunn
við innsiglinguna. Vestur þaðan
liggur sundið meðfram bröttum
hamrahlíðum og endar í vogi
þaðan sem mikil dalskóra gengur
vestur yfir landið allt til Ketils-
fjarðar (Tasermiut). Heitir dal-
skora þessi Itivdlerssuaq, sem ég
þýði Lágheiði á íslenzku.
En nú snerum við af leið og
stefndum til suðvesturs, niður
Mjósund (Torsukataq) í átt til
hafs, en við enda þess gnæfir
eyjan Nunarssuaq — Háey, 775
m. há og varnar hafrótinu að ber-
ast inn í sundið. Var nú haldið
út með Háey að sunnanverðu til
þess að komast á hreinar leiðir
Vesturbotns. Síðan var siglt
framhjá Frameyjum (Savssat)
vestur af Háey og haldið út fyrir
Eiríkshólma (Kitsigsut) sem eru
margar gróðurlausar klettaeyjar
um fjórar sjómílur undan landi
þar vestur af.
Þegar við sigldum vestur sund-
in um morguninn glóði allt af sól-
skini og hin stórfenglegu og mik-
ilúðlegu fjöll undir Hvarfi voru
vafin svo margvíslegri litadýrð
að ekki verður með orðum lýst.
Fjöllin eru víða sem ein hella frá
sjávarmáli upp á brún og skift-
ast á þeim ótal litbrigði líkt og
af margvíslegum gróðri sé þann-
ig að tilsýndar er sem sjái á
grænar grasbreiður með blóma-
skrúði eða gulnaða móa þar sem
er nakið bergið, máð af næðing-
um hafvindanna. Uppi yfir gnæfa
hin furðulegustu fyrirbæri
hnjúka og tinda, sem taka á sig
ótrúlegustu myndir manna og
dýra og alls konar kynjavera, sem
stigið hafi út úr heimum álfa og
trölla eins og þjóðsögum, gnæfa
sem „risar á verði við sjóndeild-
arhring“. — Ég hef að minnsta
kosti hvergi séð stórfenglegra
landslag. Það er sem það hrópi
ómótstæðilegu kalli með þögn-
inni og tignleikanum að ennþá
sé hér ólesin sagan um liðin ör-
lög og óræða framtíð.
Það væri hægt að raða upp
heitum ýmissa kennileita sem
menn með samvistum við þessa
náttúru fegurðar og feikna hafa
reynt að túlka með áhrifamagn
hennar á hugi sína og skapað með
því sögu samofna mikilúðleik
landsins. En hverju skiptir það
í stuttri grein um lítilmótlegt
ferðalag nokkurra fiskimanna á
litlu skipi til þess að draga annað
enn minna burt frá ströndum
þessa stórbrotna lands.
Sólin skein á bláum himni yfir
þessa töfrandi fegurð. Hinn mikli
Þór (Tornarseuaq) yppti áru
sinni yfir kolla granna sinna upp
móti heiðríkjunni og var sem
gullnum eldi slægi á ásjónu hans
er landið fjarlægðist smám sam-
an og þokumistrið sem lá til hafs-
ins færði sig ofar smátt og smátt
unz höfðar og fell hurfu í móð-
una. Suðurhöföi (Kangeq kujatd-
leq) Drangeyjar hvarf loks sýn-
um til suðausturs. Og loks deyfð-
ist landsýn öll sem í þokubakka
til austurs, og höfðum við ógreini-
lega landsýn úr því vegna þoku og
rigningarúða næstu daga, er við
héldum norður með landinu.
Kokkurinn hafði glímt við að
brenna uppþýtt íslenzkt lamba-
kjöt meðan stímað var gegnum
fegurð sundanna og glöddu menn
nú maga sína við bras og súpu
um það leyti, er lagt var út á
lognværar Öldur Vesturbotnsins.
Framh. í næsta blaði
dk Á
VlKINGUR