Sjómannablaðið Víkingur - 01.05.1969, Side 17

sér stað í Egeahafinu gríðarmikil
eldgos. Á eyjum Egeahafs bjó þá
margt manna, sem tilheyrði hinni
svokölluðu mínóísku menningu.
Saga þessarar menningar og þá
einkum orsakir þær er ollu allt í
einu hvarfi hennar er mikil ráð-
gáta. En hvað kemur þetta máli
Atlantis við?
Nokkrar eyjar ekki langt frá
Krít virðast hafa orðið til við gos
úr eldgýgnum Théra oft nefndur
Santorin. I upphafi 6. tugs þessar-
ar aldar setti gríski jarðskjálfta-
fræðingurinn Agelos Galanopou-
los fram þá kenningu að eftir öll-
um sólarmerkjum að dæma þá
liefði munnmælasaga Platons um
Atlantis orðið til, er mjög gömul
minorisk borg hefði farizt á eyj-
unni Théra, sem nú er að miklu
leyti á hafsbotni.
Sanla Manra var
sein eycVilagíVist í jarðskjálfta uni nýársleytiiV áriiV
1870.
Leysist gátan um Atlantis
Rannsóknir hafa leitt í ljós að
kenningar prófessors Galanopou-
los geti verið réttar, því að á
gömlu eyjunni Théra, sem sökk í
sæ við eldsumbrot, hafa fundist
minjar eftir all stórra minóiska
borg, sem þar hefur verið stað-
sett.
Platon lýsir Atlantis sem stóru
landi úti í sjónum. íbúar þess
hafi verið sjómenn. Á landi voru
stórar hjarðir nauta, sem ráfuðu
fram og aftur. Menn mínoísku
menningarinnar höfðu í raun yf-
ir stórum skipaflotum að ráða og
nautið hafði mikið trúarlegt gildi
í trúarbrögðum þeirra.
Théra og hinar eyjarnar í þess-
um egypzka hópi eru ekkert nema
leifar af geysistóru hrauni, sem
einu sinni sökk á stóru svæði í
hafdýpið. Síðan hafa mörg gos
átt sér stað á þessum slóðum.
Samkvæmt frásögn Platons var
veigamesta borg Atlantis staðsett
á geysistórri klöpp og umhverfis
borgina henni til varnar voru
9 9 9 9
• • • •
Gipsafstcypa af holrúmi eftir inannslíkaina í öskuhergi frá fjallinu Vesúvíus, sem gaus
áric\ 79 e. Kr., en ]>á fórst inargt nianna.
VÍKINGUR
151