Sjómannablaðið Víkingur - 01.05.1969, Qupperneq 43

oZ/brí j^rá 1930 e^tir ^Jn^ótein
LEITAÐ TIL HAFNAR.
Vitjaði jarðar vindurinn
veturinn settist á f jallatinda.
Þá kom af hafi skipstjórinn
og skipaði fyrir að binda, binda,
bæði með keðju, kaðli og vír
svo kuggurinn skuli nú verða kyrr.
Svo fékk hann skipun, meistarinn
að mætti nú hann stoppa í hinzta sinn
helvízkan spólurokkinn sinn.
Því hér mun ég þrauka þorrann af
þótt þrítugir klettar fari í kaf
eins þótt að sólin sýni sig
og sunnanvindurinn vermi mig.
Því fari það bölvað ég fer eitt fet,
fyrr en það stigur mitt barómet.
í HÖFN.
Ég á kvöldið í kvöld,
ég á konungsins völd
ræð mínum ferðum og gerðum
get allt sem ég vil
veit á öllu skil
hef enga ábyrgð á herðum
Geri lífið að leik
kveiki á nautnanna kveik,
kem þar sem kunnugir búa.
Gef mig gleðinni á vald
nú skortir ei gjald
á sig sjálfan er sælast að trúa
Fyrir líðandi stund
læt ég allt mitt pund
lífið og æruna að veði
allt mitt ævinnar strit.
Reynslu og vit
fyrir augnablik gef ég með gleði.
Þú hlærð kannske að mér
því þú veizt hvernig fer
það fæst ekki allt fyrir borgun
stundin sem er, hún er allt fyrir mér,
jeg gef dauðann í daginn á morgun.
UR HOFN.
Það er laugardagur, lokað öllum búðum
logn og birta breiðist yfir bæinn,
burtu fer í bílum, litaprúðum
fólkið sem býr í borginni við sæinn.
í ungum augum gleði lífsins ljómar
litfögur fjöllin, laða menn og hugga.
Niður í bænum eru báðar kirkjur tómar
og blessun prestsins fer út um opinn glugga.
Svo eru sjómenn, sem sigla burt frá landi
og senda kveðju, með andvaranum heim
þar ríkir enn sú hefð, sá þrældómsandi
að helgi hvíldardagsins sé ekki handa þeim.
Við skulum ekki vera öfundssjúkir
og alla byrgja beiskju og rétta reiði,
þótt bræður vorir, fínir fingramjúkir,
fái sinn hlut úr helgidagsins veiði.
Látum oss dreyma löngu liðna daga,
lífsins helgi í ljósum sumarskrúða,
glitrandi daggir ilmi þrungin úða.
í fáum greinum hinna fyrstu laga
finnst ekki neitt um lokun sölubúða,
við skulum fara langt í burtu, og flú, það.
VÍKINGUR
177