Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1978, Qupperneq 32

urinn seig neðar og neðar og sjór-
inn flæddi inn. Sykurleðja gusað-
ist út um rifurnar. Skipið slitnaði í
tvennt og aftari helmingurinn
sökk. Sjórinn ólgaði og sauð líkt
og í stórsjó. Eftir andartak var allt
orðið jafn hljótt og það hafði ver-
ið.
„Kisi, þú bjargaðir lífi mínu,“
sagði Skærungur þar sem hann lá
á dekkinu og hélt sér dauðahaldi í
vatnsleiðslu, „en fórst sjálfur í
dauðann.“
Trillan fylgdi framhlutanum og
hékk í spottanum. Framhluti
skipsins stóð kyrr á boðanum.
Sjórinn flæddi inn um opna end-
ann og bræddi sykurinn hægt og
rólega, Einn og einn sekkur
hrundi í sjóinn og hvarf í blátt
djúpið. Skærungur lá í margar
klukkustundir á dekkinu, hreyf-
ingarlaus.
Hann kom ekki í land fyrr en á
miðnætti. Þá var hann illa sól-
brenndur á bakinu. Hann keyrði
bátinn upp í fjöruna án þess að
drepa á vélinni. Báturinn var full-
hlaðinn sykri. Hann ansaði eng-
um manni og gretti sig framan í
móður sína. Fólkið safnaðist í
kringum hann og þakkaði Guði
að hann væri á lífi. En móðir hans
lofaði framtakið. Gamla konan
burðaðist ein í rökkrinu með syk-
urinn á börum, upp fjöruna og
heim í kotið. Það var glampi í
augum hennar.
Upp frá þessu neitaði Skær-
ungur að vinna. Hann greitti sig
framan í fólk, fór að tala við sjálf-
an sig og ráfa um.
Nokkrum dögum seinna jagað-
ist framparturinn í sundur í of-
viðri og hvarf að mestu undir
sjávarborðið. Hluti þess stóð upp
úr í nokkur ár. Enn þann dag í dag
eru grásleppukarlarnir að festa
netin í skipsflakinu.
Ég stóð upp og tók í hönd
Skærings. Hann starði á mig þessu
djúpa augnaráði. Ég hraðaði mér
á brott með stílabókina en hann
hélt áfram að tauta.
Kóngurinn lét sjóða
kokkinn lifandi!
Nútímamenn muna Hinrik
áttunda, Bretakonung líklega
helst fyrir það, hversu margar
konur hann átti um sína daga,
en á Bretlandi er hans líka
minnst fyrir margt annað, t.d. á
hann að hafa haft sérlega góða
kímnigáfu.
Hann sýndi það a.m.k., hvern
mann hann hafði að geyma,
þegar hann var krýndur árið
1509, en þá var einn af kokkun-
um Richard Rose að nafni sek-
ur fundinn um að hafa lætt eitri
í matinn hjá tveimur gestanna.
Hinrik VIII. fannst það vera
tilhlýðileg refsing fyrir tiltækið
að láta sjóða kokkinn lifandi og
var það gert.
Gríðarstórum potti varkom-
ið fyrir í miðborg Lundúna, og
var hann fylltur af vatni og
kokkurinn settur í pottinn, síð-
an var kynt bál undir pottinum.
Það tók aumingja kokkinn 2
klukkutíma að drepast í sjóð-
andi vatninu.
DRAP 2000 MANNS Á ÁRI
Hinrik VIII er yfirleitt ekki
talinn meðal grimmdarseggj-
anna á einvaldsstóli, en samt
kom hann ótrúlega mörgum í
gálgann. Talið er að hann hafi
látið lífláta að meðaltali um
2000 manns á ári, en réttarhöld
og löglegir dómar gengu yfir
öllu þessu fólki.
En það voru fleiri duglegir
og grimmir.
Hengingar höfðu verið tekn-
ar upp á síðari hluta 11. aldar í
Bretlandi, en þær höfðu verið
aflagðar árið 1066 af Vilhjálmi
sigursæla. Nokkrum árum síð-
ar reisti sonur hans William
Rufus gálga, en aðeins einn
glæpur gat leitt menn í snör-
una, semsé að drepa dádýr í
skóginum. Það var hinsvegar
Hinrik I. sonur hans, sem hóf
hengingar aftur til vegs og
virðingar í landinu, með því að
hengja fólk fyrir ýmsar tiltekn-
ar sakir.
Á einum degi lét hann t.d.
hengja 44 þjófa í Leicestershire.
Hengingar þykja á vorum
dögum grimmilegar, jafnvel
fyrir miklar sakir, en fyrr á
öldum þóttu þær hin mesta
skemmtun, og aðsókn var nóg,
þegar einhver vesalingurinn
var tekinn af lífi.
32
VÍKINGUR