Náttúrufræðingurinn - 1948, Qupperneq 5

NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN
99
safninu frá Ströndum, til Steindórs Steindórssonar, samkvæmt óskum
lians í „Náttúrufræðingnum" í grein um gróðurríki íslands. Hann
notaði þann lista að nokkru leyti við samningu rits síns um gróður
Vestljarða, sem út kom árið 1946. Þótt honum Idyti að liafa verið
ljóst, að listinn var í ófullkomnasta lagi og ekki öruggur, þar eð
hann var gerður af sextán ára skóíapilti, notaði liann hann í þetta
sinn án þess að spyrja nánar um innihald lians. Hefði það þó legið
beint við, þar eð höfundur listans Iiafði þá lokið doktorsprófi í
grasafræði nokkrum árum áður og gat hæglega athugað safnið allt
nánar. Hefði Steindór látið mig vita um, að hann væri að semja rit
um gróður Vestfjarða, myndi listi hans í því hafa getað orðið mnn
fullkomnari og þá ekki aðeins vegna ógreindra eintaka sjaldgæfra
jurta frá Hornströndum.
Safn mitt frá Ströndum lá óhreyft árum saman. Á ísafirði og ná-
grenni safnaði ég dálitlu, þótt oft væri erfitt að komast til þess frá
erfiðisvinnu og vegna skorts á aðstæðum til ferðalaga. Þegar ég
fór utan haustið 1937, skildi ég mestallt safnið eftir í kössnm heima,
og þar lá það, þar til ég fékk fastan samastað vorið 1946.
Haustið 1946 fór ég að róta dálítið í safninu, og ég hafði ekki
litið nánar á margar ættkvíslir, þegar mér varð ljóst, að það hafði
að geyma töluverðan fróðleik, sem vert væri að vinna úr. Þess vegna
ákvað ég að eyða tíma í að fara ylir safnið allt sem nákvæmlegast
og ákvarða allar tegundirnar að nýju. Fyrsta árangri þessarar yfir-
ferðar hefur verið lýst'áður í sambandi við uppgötvun tveggja nýrra
tegunda, sem áður höfðu ekki fundizt hér á landi, en það eru heim-
skautasveifgras (Poa arclica ssp. depaiiperata) (lýst í „Náttúrufræð-
ingnum" 1947, 1. hefti) og rauðfífa (Eriophorum russeolum) (lýst
í „Botaniska Notiser" 1948, 1. hefti). En yfirlit yfir athuganirnar
allar er gefið í þessari grein.
í sambandi við útbreiðslu hinna ýmsu tegunda skal þess getið,
að þær tegundir eru taldar algengar, sem ég hef séð eða tekið á tveim
stöðum hið fæsta í hverri vík eða nágrenni þeirra frá Hælavík að
vestan til Barðsvíkur austast. Viða tel ég þær tegundir vaxa, sem
getið er um eða teknar liafa verið að minnsta kosti í allflestum vík-
unum eða nágrenni þeirra. Samt geng ég þess ekki dulinn, að marg-
ar þeirra tegunda, sem ekki eru taldar algengar, geta hæglega vaxið
á hverri þúfu, þótt ég hafi ekki veitt þeim athygli, og eins getur
vel verið, að ég liafi stundum beinlínis leitað hin fátt eintök uppi
í hverri vík, svo að meira sé af þeim í safninu en vænta mætti. Og