Fálkinn - 20.06.1962, Blaðsíða 20

Eins og gefur að skilja voru Reykja-
víkurstúlkurnar, sem gerðu sér dælt við
dátana, heldur bágbornar í kunnáttu
sinni í enskri tungu og veltu menn því
íyrir sér hvaða mál þær töluðu við þá.
Þá var það sem einhver gárunginn
komst að þeirri niðurstöðu að sennilega
mundu þær notast við rúm-enskuna!
Hér er önnur ofurlítil saga um mála-
kunnáttuna á ástandsárunum. tlún fær-
ir okkur heim sanninn um það, að kven-
fólkið hefur ekki þurft að leggja á sig
langskólanám í enskunni til þess að
geta verið með í „bransanum":
„Á dansleik, sem haldinn var í sam-
komuhúsi í Reykjavík snemma á her-
námstímabilinu var þröng mikil, þegar
líða tók á kvöldið. Dátar höfðu aðgang
að dansleik þessum. í þrengslunum
gerðist það atvik, að dáti steig í óvar-
færni á tá einnar stúlkunnar. Hann laut
fljótlega að stúlkunni og sagði afsak-
andi:
— Sorry!
Stúlkan leit þrosandi augum á dát-
ann og svaraði samstundis:
— Rósa!
★
Nú eru fyrir nokkru afstaðnar bæj-
arstjórnarkosningar með öllu sínu
brauki og bramli og' þess vegna væri
ekki úr vegi að birta eftirfarandi kosn-
ingaástandssögu frá stríðsárunum:
— Þegar lýðveldiskjörið fór fram í
maímánuði 1944, var almennur áhugi
að gera kosninguna sem glæsilegasta
fyrir íselenzkan málstað, en til voru
þó manneskjur, er létu sig einu gilda
og vissu naumast hverju fram f ór.
Fyrri kjördaginn komu sendimenn í
bifreið til konu nokkurrar í Skerjafirði,
sem sagt var að hefði hermenn að heim-
ilisvinum, — og spurðu þeir hana hvort i
hún vildi ekki koma og greiða atkvæði.
Hún kvað nei við, — sér væri sama
um þetta allt saman.
Daginn eftir voru aðrir menn sendir *
til hennar, en allt fór á sömu leið. Hún
kvaðst ekki anza þessu og bað þá að
hypja sig burtu.
Þá var það að maður nokkur, sem
þekkti hátterni konunnar, bauðst til
að gera tilraun til þess að fá kvensuna
á kjörstað. Það var tekið að halla að
kveldi þegar hann kom á fund hinnar
þvermóðsku. Þegar hún sá hann í dyr-
unum, datt henni í hug erindið og sagði
strax:
— Það þýðir ekki að tala við mig,
ég anza ykkur ekki, — hvorki einum
né neinum.
— Jæja, segir maðurinn. — Þú hefur
kannski ekki kynnt þér málavexti. Það
gæti vel verið, að þú vildir taka þátt í
kosningunum, ef þú vissir hvernig
raunverulega liggur í málinu.
— Nú? segir konan og hleypir þá
manninum inn.
-— Já, það er nú svoleiðis, segir mað-
urinn, — að kommúnistar vaða nú uppi
með ólátum og ógnunum og kenna *
hernum um, að fólk vill ekki kjósa.
Þeir segja, að fólk þori ekki að gera
þetta, af því að vopnavaldið sé í land-
inu og nú verði að láta til skarar skríða
og hart mæta hörðu. Þeir eru að búa
sig undir það versta og hafa í hótun-
um að ráðast á setuliðið og hrinda
hverjum einasta hermanni í sjóinn.
Konan tók nú að leggja hlustir við
þessum athyglisverðu fregnum, og
komumaður sá, að sagan tók að verka
á réttan hátt.
— Heldurðu, að það sé efnilegt fyrir
hermannagreyin að mæta þeim í þess-
um ofsa? Það má þakka fyrir, ef þeir
eru ekki byrjaðir að brytja niður.
Nú þurfti konan ekki meira. Hún
greip í handlegg mannsins og sagði af
miklum móði:
— Heyrðu, ertu með bíl? Það er þá
bezt að ég komi og hjálpi ykkur ....