Fálkinn - 20.06.1962, Page 33

Það var komið vor. Konan mín tók
fyrst eftir því og hófst þá vorhreingern-
ingin. Ekki leið á löngu, unz hún tók
eftir því að málningin á gluggunum
var farin að springa. Það var nú reynd-
ar engin furða, því að þeir höfðu verið
málaðir síðast fyrir 10 árum og þá af
málara. Ég fór í bæinn og keypti Hörpu-
silki og kom heldur glaðhlakkalegur
með dósina heim. Hvernig ætlarðu eig-
inlega að mála gluggana? var ég þeg-
ar í stað spurður. Ætlarðu að mála þá
að utan eða innan? Að innan auðvitað,
svaraði ég. Til hvers heldurðu að mað-
ur noti Hörpusilki? Við þennan vísdóm
var hún ekki sein á sér og hringdi í
mömmu sína. Mamma hennar vissi allt.
Svo kom romsan, ég átti að skafa burt
allt laust, taka upp úr sprungunum,
pússa síðan gluggana með sandpappír,
og guð veit hvað.
Ég byrjaði auðvitað eins og tengda-
mamma hafði fyrir mælt, fékk mér spor-
járn og kíttisspaða og skóf og skóf. Ég
hafði einhvern tíma heyr.t, að gott væri
að bera salmíak á lakkmálningu, en
um leið og ég opnaði flöskuna gafst
ég upp á því fyrirtæki. Það var lykt af
því og síður en svo þægileg. Þá var
ekki annað að gera en að pússa og slípa.
Svitinn bogaði af mér, ég vann í sveita
míns andlitis eins og þar stendur, en
dóttir mín segir, að það þýði að vinna
þangað til maður verður sveittur. Næst
var að sópa rykið burtu, en þá tók ekki
betra við. Konan heimtaði að ég fjar-
lægði húsgögnin yfir í næsta herbergi,
svo að ryk settist ekki á þau. Því næst
átti ég að breiða dagblöð á gólfið, svo
að málningarsletturnar sætu ekki á
dúknum. Það eitt kostaði ferð í bæinn,
því að venjulega hendi ég alltaf dag-
blöðum jafnóðum og ég kaupi þau, ekki
er kosningar eru í nánd. Það er mikill
sparnaður að því, vegna þess að þá
senda þeir manni blöðin frítt. Þegar ég
var búinn að breiða blöðin á gólfið
og tekinn til að mála, gat ég ekki stillt
mig um að sletta á fésin á Geir og
Gunnari og Einari. Þeir tóku sig svo
ljómandi vel út með málningarslettum
í framan. Það er ekki að spyrja að því,
það er sómi að þessum mönnum, hvern-
ig svo sem þeir líta út og hvar í stétt
sem þeir standa, enda sagði mér maður
fyrir kosningar, að það væri sín heit-
asta ósk að sjá Geir borgarstjóra á
loftbor.
Grunnmálningin var lengi að þorna.
Mig minnir að það hafi tekið tvo daga.
Feginn var ég og svo heppilega vildi
til, að ég þurfti að bregða mér út á
land í nokkra daga, svo ég var þá laus
við þetta allt saman á meðan. En kvabb-
ið byrjaði strax og ég kom heim aftur.
Ætlarðu ekki að ljúka við þessa glugga-
boru þarna? Hve lengi eiga húsgögnin
að vera inni í svefnherbergi. Ég er alveg
að drepast úr málningarlykt. Ég get
ekki boðið nokkrum manni inn, það er
allt í drasli. Nágrannarnir eru farnir
að tala um slóðaskapinn hér á þessu
heimili. Þú reynir alltaf að koma þér
undan öllu, sem þú átt að gera.
MALUN
Það var ekki hægt að fresta aðgerð-
unum lengur. Kaupa varð spartl og
byrjaði ég að bera það á. Það gekk al-
veg ljómandi vel. Ég bar svona senti-
meters lag á allan gluggann, setti vel í
öll horn og rifur. Að því loknu kallaði
ég á alla fjölskylduna til þess að horfa
á meistaraverkið.
— Pabbi, þú átt að bera eins þunnt
lag á eins og hægt er, sagði dóttir mín,
— annars verður svo erfitt að pússa.
— Uss það þarf ekkert að pússa, sagði
ég hreykinn, það er svo slétt og jafnt
GLUGGA
borið á, að það má mála bara beint á
spartlið.
Morguninn eftir var glugginn allur í
sprungum, smá andskotans rifum.
Þannig er það, þegar verkamaðurinn
með hvíta flibbann tekur að sér hand-
verk. Ég tók hið bráðasta til fótanna,
læsti herberginu, svo að enginn gæti
séð meistaraverkið í fyllingu síns tíma
og flýtti mér á skrifstofuna. Þar leitaði
ég á náðir vinnufélaga minna og sagði
mínar farir ekki sléttar. Það komu fram
Framh. á bls. 39.