Fálkinn - 20.06.1962, Blaðsíða 37

□TTD - BARDABINN UM ARNARKASTALA
Bændurnir þyrptust utan um Ottó til þess að sjá mann-
inn, sem hafði farið í gegnum skóginn og komið óskadd-
aður til baka. Ottó fór af baki. „Hlýðið á mál mitt, menn,“
sagði hann, „ég held, að við getum hjálpað hvorum öðr-
um. Þið eruð ofurseldir ræningjaflokki, vegna þess að þið
hafi engan landsdrottinn til þess að vernda ykkur. Aftur
á móti eru í Arnarkastala ekki nógu margir menn til
þess að yerjast vopnaðri árás. Ef þið viljið koma og
gerast hermenn á meðan á vörninni stendur, munuð þið
hljóta jarðir í kringum kastalann að launum. Og þá hafið
þið rétt til að leita til kastalans, þegar hættu ber að hönd-
um.“ Er Ottó hafði þetta mælt, varð kliður mikill meðal
bænda. Loks þagnaði allt, en þá rauf sá þrekni þögnina
og sagði: „Vilduð þér koma með okkur til þings, lá-
varður?"
Þingstaður bændanna var á stað, sem eitt sinn hafði
staðið glæsilegur kastali. Stefán, foringi bændanna, tók
til máls. Hann minnti bændur á, hvað þeir höfðu orðið
að þola af ræningjaflokki Fáfnis. „Nú býður Ottó lávarð-
ur okkur býli, sem við getum ræktað i friði, og þar sem
við eigum landsdrottinn, sem verndar okkur í stríði. Þá
verðum við að verja kastalann. Þið hafið séð, að Ottó
lávarður er óvenjulega hraustur riddari. Eigum við að
veita honum stuðning á þessari hættustund, þegar honum
er ógnað af óvini okkar allra?“ „Já, já,“ hrópuðu bænd-
urnir. „Verjum Arnarkastala. Drepum ræningjaflokk Fáfn-
is!“ Ottó var hrærður. Hann vissi vel, hverjar voru skyld-
ur landsdrottins og hann skammaðist sín fyrir föður sinn,
sem hafði vanrækt þessar skyldur. „Ég þakka ykkur öll-
um. Og nú mun Stefán koma með mér. Við munum sjá
ykkur fyrir hestum og vögnum.“
Ottó var ákafur i að komast sem fyrst til Arnarkastala.
Stefán þurfti að gefa mönnum þeim, sem voru i felum í
rústunum frekari fyrirmæli. Ottó var bjartsýnn; hann
hafði áreiðanlega eignazt þarna trausta bandamenn. Það
jók ánægju hans, að innan fárra stunda mundi hann þrýsta
illgresi Satans í hendur föður síns. Loksins riðu þeir af
stað. „Þetta mun verða harður bardagi," sagði Ottó. „Ég
vona, að félagar þínir geri sér grein fyrir, að það er ekki
sá sterki, sem þeir ganga í lið með.“ Stefán kinkaði kolli.
„Þér hafið lofað okkur góðu, lávarður. Við þekkjum líka
ræningjaflokk Fáfnis. Við hefðum lagt í bardaga við menn
Fáfnis, ef við hefðum nokkra von um að sigra. Nú höf-
um við valið þetta. Teningunum er kastað."
FÁLKINN
37