Fálkinn - 28.02.1966, Síða 34

HEILDSOluBIRGÐIR:
KRISTJÁN Ó. SKAGFJÖRÐ H.F.
SÍMI 24120
• onííiil ronn.vA
bílaleiga
ma^niísar
skipliolii 21
símar: 2II»0-2II»5
Hœukut (jubmndAAMt
HEIMASIMI 21037.
• Veiðidýrið
Framh. af bls. 32.
aðferðir refsins. Um nóttina
var hann farinn að finna til
þreytu í fótunum og hendur
hans voru skrámaðar af grein-
um trjánna. Hann vissi, að það
myndi vera brjálæði að álpast
áfram í myrkrinu, jafnvel þótt
hann hefði haft krafta til þess.
Hann þarfnaðistóhjákvæmilega
hvíldar og hugsaði með sér:
„Nú hef ég leikið hlutverk refs-
ins og verð nú að haga mér
eins og kötturinn í dæmisög-
unni“. Stórt tré með digrum
stofni var þar nærri og með
því að varast að skilja eftir
sig hin minnstu merki, kleif
hann upp í krónu þess ogteygði
úr sér á stórri grein. Þar hvíld-
ist hann, eftir því sem það var
mögulegt. Hvíldin færði honum
hugrekkið á ný og nokkra ör-
yggiskennd. Jafnvei þjálfaður
veiðimaður, eins og Zaroff
hershöfðingi, gæti ekki rakið
slóð hans hingað, taldi hann
sjálfum sér trú um. Enginn
annar en sjálfur myrkrahöfð-
inginn gæti fylgt þessari flóknu
slóð gegnum frumskóginn eftir
að dimma tók. En kannski var
hershöfðinginn djöfullinn sjálf-
ur.......
Óttaþrungin nóttin sniglaðist
hjá, eins og særð slanga og
svefn vitjaði ekki Rainsfords,
þrátt fyrir dauðaþögnina, sem
ríkti i frumskóginum. Undir
morgun, þegar daufur máninn
birtist á himninum, var athygli
Rainsfords vakin af skræk frá
hræddum fugli. Eitthvað var
að nálgast í runnunum, nálgast
hægt og varlega og fylgdi ná-
kvæmlega þeirri slóð, sem
Rainsford hafði lagt. Hann
þrýsti sér niður á greinina og
gegnum laufþykknið sá hann
að þetta var maður.
Það var Zaroff hershöfðingi.
Hann þokaðist áfram og horfði
með ýtrustu einbeitni á jörð-
ina fyrir framan sig. Hann
stanzáði, næstum alveg hjá
trénu og kraup þar á kné. Hann
rannsakaði jörðina gaumgæfi-
lega og Rainsford datt í hug
að kasta sér á hann eins og
pardusdýr, en þá sá hann að
í hægri hendi hélt hershöfð-
inginn á litlum málmhlut, sjálf-
virkri skammbyssu.
Veiðimaðurinn hristi höfuðið
nokkrum sinnum, eins og hann
væri ekki viss í sinni sök, síðan
stóð hann upp og tók eina af
þessum svörtu sígarettum úr
gullveskinu og höfgur reykjar-
eimurinn smaug upp í nasirnar
á Rainsford. Hann hélt niðri í
sér andanum. Hershöfðinginn
hafði litið af jörðinni og nú
þokaðist tillit hans upp eftir
trjástofninum, þumlung eftir
þumlung. Rainsford stirðnaði
upp og hver vöðvi í líkama
hans var viðbúinn því að
stökkva. En hið skarpa augna-
ráð veiðimannsins stöðvaðist
áður en það náði greininni, sem
Rainsford lá á. Bros færðist
yfir dökkleitt andlit hans. Hann
blés reykhring upp í loftið, síð-
an snéri hann baki við trénu
og gekk kæruleysislega burt
eftir sömu slóðinni og hann
hafði komið eftir. Kliðurinn af
veiðistígvélum hershöfðingjans
við skógarbotninn fjarlægðist
og dó út.
Loftið braust fram úr lung-
um Rainsfords. Það sem honum
datt fyrst í hug gerði hann
máttvana og fékk honum
klígju. Hershöfðinginn gat
fylgt eftir slóð að næturlagi.
Hann gat þefað uppi óskaplega
erfiða slóð. Hann hiaut að búa
yfir yfirnáttúrulegum hæfileik-
um. Það var aðeins fyrir hreina
tilviljun að hershöfðingjanum
hafði sést yfir bráð sína. Næsta
hugsun Rainsfords var jafnvel
enn hræðilegri: Honum rann
kalt vatn milli skinns og hör-
unds. Hvers vegna hafði hers-
höfðinginn brosað? Og hvers
vegna hafði hann snúið til
baka?
Rainsford vildi ekki trúa því,
sem skynsemin sagði honum að
væri rétt. En sannleikurinn Iá
eins í augum uppi og sólin,
sem nú hafði brotið geislum
sínum leið gegnum morgun-
mistrið. Hershöfðinginn var að
leika sér að honum. Hann var
að treina sér hann til næsta
dags. Kósakkinn var kötturinn,
hann sjálfur var músin. Nú
komst Rainsford fyrst í kynni
við ofsahræðslu.
— Ég skal ekki missa stjóm
á mér! Ég skal ekki.
Hann klifraði niður úr trénu
og lagði af stað inn í frumskóg-
inn. Harin var einbeittur á svip
og neyddi huga sinn til að vinna
rökrétt. Þrjú hundruð metra
frá felustað sínum kom hann
að stóru dauðu tré, sem lá laus-
lega utan í öðru lifandi. Rains-
ford fleygði frá sér nestispok-
anum, dró hnífinn úr slíðrum
og tók til starfa eins og orkan
leyfði.
Loks var verkinu lokið og
hann fleygði sér niður á bak
við fallinn fausk um það bil
hundrað metra í burtu. Hann
þurfti ekki að bíða lengi. Kött-
34 FÁLKINN