Ljósberinn - 01.02.1946, Blaðsíða 9

Ljósberinn - 01.02.1946, Blaðsíða 9
LJÓSBERINN 29 hverntíma falla fyrir mennskum manni. En ég býst við, að sá sem á að f ella hann, sé ekki fæddur enn". „Ekki er að vita nema hann sé fædd- ur", sagði Haraldur, og fékk sterka löng- un til að reyna að fella þursann. „Hvar get ég fundið hann?" „Þú skalt bara halda áfram í sömu átt, bara beint áfram. En varaðu þig á dýrunum, sem þú sérð á leið þinni. Það eru dýr, sem enginn núlifandi maður þekkir". Ungi maðurinn gekk lengra og lengra, og þegar hann hafði gengið Ianga leið, fóru að mæta honum dýr, eða öllu held- ur ófreskjur, sem ekki líktust neinum dýrum, sem Haraldur hafði séð. Þau voru Öll með tvo hausa, og á hverjum haus voru fjögur horn. Þau voru hræðileg, og Haraldur varð svo hræddur, að hann hljóp svo hart sem hann gat, til að forð- as't dýrin. Þau voru stirð, og seinni að hlaupa en Haraldur. Þegar hann hafði hlaupið lengi, sá hann höll mikla fram undan, og porthurðin stóð opin upp á gátt. Hann fór þar inn, og þar sá hann gamla konu, sem var að verma sig við svarðareld. Hann gekk til hennar og spyr hvort hann geti fengið næturgistingu, hann sé ákaflega þreyttur, því hann hafi gengið svo langa leið. Konan leit á hann og drap titlinga og segir: „Gistingu geturðu fengið, en hér er ekki heppilegur griðastaður, því höllina á risi, sem er bæði risi og dýr. Hann hef- ur þrjá hausa, og hann hlífir engum rnennskum manni, sem kemur í hans nálægð". Nú varð Haraldur svo hræddur, að hann hafði mesta Ibngun til að hlaupa sína leið, en þá mundi hann eftir hræði- legu dýrunum á leiðinni, og hann þorði ekki að eiga það á hættu, hvort hann gæti hlaupið á undan þeim, eins og hann var nú þreyttur. Hann bað nú gömlu kon- una að fela sig á góðum stað. Hann von- aði, að með morgninum, þegar birti af degi, gæti hann fundið ráð til að forða sér. En nú, þegar myrkur væri, gæti hann ekki forðast dýrin. Og konan faldi hann. Hann var ekki búinn að vera lengi á þessum felustað, þegar hann heyrði, að risinn kom heim. Hann heyrði að hann þefaði í allar áttir, og svo hrópaði hann með voðalegri raust: Mannaþefur, maður í nauð, af beinum hans bý ég til brauð. Ef bann lifir, skal hann deyja. Gott er að fá bein hans í brauð. gjT-'í „Þétta segir hann ævinlega, þegar hann finnur mannaþef. Ekki get ég gert að því, þó hann vanti beinamjöl í brauð", sagði konan og grét. „Hvað segir þú, gamla norn?" öskr- aði risinn. „Ég var bara að tala við sjálfa mig, strangi herra". „Þú átt að tala við mig en ekki við sjálfa þig. Hvar er maðurinn?" Skjálfandi af hræðslu benti hún á felu- staðinn, og risinn dró unga manninn fram. „Það er ákveðið, að ég eti þig", sagði risinn. En fyrst verð ég að leggja fyrir þig þrjár spurningar. Ef þú getur svar- að þeim öllum rétt, verð ég að gefa þér líf, hvort sem mér er það ljúft eða leitt". „Spurðu", sagði Haraldur, og þetta gaf honum ofurlitla von um líf. Þá spurði fyrsta höfuð risans:

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.