Vikan


Vikan - 13.11.1958, Blaðsíða 14

Vikan - 13.11.1958, Blaðsíða 14
timfnenn - sjoppurangl - lukkupil LITLA Eg gekk frá einni sjoppunni til annarar . .. hvergi gat ég orðið mér úti um vír. Hér hefst frásögn ungs manns, sem gerðist brotleg- ur við landslög og lýsir hann hér ástæðum þeim sem urðu til þess að hann gerðist af- brotamaður. Hann var dæmdur í f ang- elsi fyrir afbrot sitt, var lokaður inni á Litla-Hrauni og hélt þar dagbók, sem ein- stæð má teljast á sínu sviði. Vikan hefur fengið leyfi höfundar til að birta þessar dagbækur og munu þær koma fyrir augu lesanda í næstu tölublöðum. Höfundurinn skellir hvorki skuldinniáþjóðfélag- ið né veitist að vaidhöfun- um, hann biðst ekki vægðar en horfist í augu við stað- reyndir. Saga hans öll cr rit- uð á einföldu og Ijósu máU, hann lýsir tilfinningum sín- um, hugsunum og gerðum hispurslaust og dregur efck- ert undan. Jafnvægið í stíln- um veldur því að Iesandan- um f innst örlög þessa manns enn átakanlegri en ella. Frásögnin varpar skýiu ljósi á vandamál, sem marg- ir hafa átt við að stríða og mætt skilningsleysi og and- úð í baráttu sinni. Við birt- um hér dagbókina og grein- ina í þeirri von að það mætti verða til þess að fólk endur- skoði afstöðu sína til þeirra mála, sem hér um ræðir og einnig væntum við þess að lýsingin á þessum hörmu- legu örlögum verði til þess að ýmsir sem gengið hafa fyrstu skrefin á óheilla- brautinni, staidri við og í- hugi hvert leiðin liggur . . . Að sjálfsögðu hef ur öllum mannanöfnum verið sleppt úr frásögninná og dap;bók- inni og einstaka setningar eru felldar undan, sem ekki snerta megmmálið. Að öðru leyti er dagbókin birt heil og óstytt og engu orði vikið við. Lesendur góðir'. Mér finnst að ekki væri úr yegi að þið fengjuð vitneskju um tiikomu þessarar dagbókar og þá fyrst og fremst orsök þess að ég lenti út á þess- ari óheillabraut, braut L.Minar dýpstu niðurlægingar. Því ég h;. gg að fátt sé meiri raun og erfiðari reynsla en ein- mitt það að lenda í íangelsi. Því þótt menn játi sekt sína og skynji nauðsyn þess að vera einangraður frá hinu frjálsa samfélagi, þá er það nú eitt sinn svo að öllu-1 ir okkur í blóð borin þrá til þes ; " iifi frjálsu og óháðu lífi sem la ; ;t er við fastbundnar regl- ur og str; gan aga. Saga ,.i r, er vaíalaust mjög áþekk því sem íisstir ísicnzkir afbrotamenn hafa o! jið að þola. Hér í landi er sem be'.nr fer fa_t um það sem við get- um refrt .stórglæpamenn" því íslenzk fangei.-íL eru að verulegu 'leyti setin ungurn itiontmm, sem flestir ef ekki all- ir ge'o <v.ráð ógæfu sína á reikning Bakc ;p r. Ég er ungur maður og þjón- aCi ...ikusi konungi ríkulega. Oft vill br'.jipT! við hjá slikum mönnum að skorL'jr sé á fé til þess að unnt sé að halda svallinu áfram. Það var einmitt þ-Mta sem kom mér á kaldan klaka. I g hafði verið við drykkju í langan 1. r.ia, ég var veglaus og illa haldinn, raí'aði um bæinn leitandi að einhverj- um, er hresst gæti upp á mína hrelldu sál, Ofsalegir timburmenn þjáðu mig bæöi andlega og líkamlega, þannig að mér fannst að ég mundi hreinlega far- ast ef ekki yrði vín á vegi mínum. Ég var svangur, kaldur og hafði ekki sofið nema lítið eitt og þá við hinar verstu aðstæður þar sem skjól gafst í það og það skiptið. Þetta var ömurlegur dagur, það var eins og ég forðaðist að líta framan í nokkurn mann því mér fannst sem allra augu mændu á mig, enda var ég illa til hafður svo ekki var að undra þótt menn litu á mig með nokkurri vanþóknun. Ég gekk frá einni sjopp- unni til annarar en' allt án árangurs, hvergi gat ég orðið mér úti um vín. Þetta var óvenju erfitt, því venjuleg- ast rakst maður fljótlega á einhvern er bætt gat úr þessu ömurlega samfélagi við illa þokkaða timburmenn. Enda þótt oft hafi mig skort áfengi og annað af þessa heims gæðum, hafði mér aldrei komið til hugar að fara út í neitt það er braut í bága við lög og rétt. Og enn kom mér það ekki til hugar, heldur hélt ég áfram þessu vonlitlá ráfi. Ég gat hvergi tyllt mér inn, til þess skorti mig peninga. Þannig leið tíminn og nú var komið frám um hádegi, og sjaldan hafði mér liðið ver. Allskonar hugsanir ásóttu mig, og ég hugsaði um tilgangs- leysi þessa lífs míns. Samvizkan nag- aði mig, er ég hugsaði um hvernig ég var sjálfur að leggja líf mitt í rúst með þessum taumlausa drykkjuskap. Mér kom til hugar að sennilega væri heppilegasta lausnin til þess að losna frá þessu öllu, sú að svipta mig lífinu, en slík hugsun varð fljótt að víkja fyrir annari er snerist um vín og aftur vín, áframhaldandi svall án minnsta tilgangs. Mitt í þessum þönkum mínum var kallað í mig frá bíl er renndi upp að mig fyrir alla muni að koma með sér, og þaO þurfti sannarlega ekki að hvetja mig til þess. Ég settist inn í bilinn 01 hans og óstyrkum höndum tók ég við brennivinsflösku sem hann rétti að Við tókum okkur borð úti í horni sal arins og pöntuðum okkur smurt brauS og öl svo sem háttur er heldri manna. hlið mér. Þarna var þá kominn gamall drykkjufélagi og- var hann vel við skál og bar sig mjög ríkmannlega og það undraðist ég stórlega því ég vissi ekki annað en að hann væri gjörsnauður og af sama sauðahúsi og ég. Hann bað mér. Eg reyndi að drekka sem mest, til þess að losna sem fyrst við ömur- legar hugsanir og líkamlega vanliðan. Félagi minn hafði orð á slæmu ásig- komulagi mínu og sagði að ég yrði að fá mér nýtt „dress" og ég væri INÆSTA BLADIHEFST DAGBÚK FANGANS A LITLA-HRADNI!

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.