Vikan


Vikan - 13.11.1958, Blaðsíða 18

Vikan - 13.11.1958, Blaðsíða 18
'iM:'¦" 4. VERÐLAUNAKROSSGÁTA VIKUNNAR. Eins og lesendum er kunnugt hef- ur Vikan tekið upp þá nýbreytni að veita verðlaun fyrir rétta ráðn- ingu krossgatunnar í hvert sinn. Berist fleiri réttar ráðningar en ein, verður að sjálfsögðu dregið um það hver vinninginn hlýtur. Verðlaunin eru 100 krónur. Vegna lesenda okkar i sveitum Iándsins héfur verið ákveðið að veita þriggja vikna frest til að skila ráðningum. Lausnin sendist blaðinu í iokuðu umslagi, merkt „Krossgáta" í pósthólf 149. 1 sama blaði og lausnin er birt, verður skýrt frá nafni þess sem vinning hlýtur. AJlmargar ráðningar bárust & verðlaunakrossgátu Vikunnar, sem birtist í afmælisblaðinu fræga. Nú hefur verið dregið úr réttum ráðningum og getum við frætt lesendur biaðsins á því að K. BÖGN VAI/rfSDÓTnR, Kleppsveg 58, Reykjavík hlaut verðlaunin, 100 krónur. Vinnandinn ma vitja verðlaun- anna á ritstjórnarskrifstofu Vik- unnar, Tjamargötu 4. 5K/lO>-S4G/l l r«é PKu*t- FL61 S/<Mt-/H-íóftl AFKom-e<vi>uR. VÓ'RU-61-f. SK.ST. Hi.T/.ft $k sr. TAP-- -/(Mfti//? F'hmh-6ífL\ (.ÖVufi-.flo<?Q- vn írflrtF-/teift_ ru/vt>A To«- RtG/v ÍTó £nt>irsC »s snexn 'ftvrvHb- |*ICA IíRoYi/-*/3«l/R. 1//V6-ViB' 1 , rVu>(' ÍDÍ a< i AFAI btA\\ 6/.1S-/»1T /?yK /Vf/Vl/V nurÓD rexTA ei/vj FtuiC- ftfwút't Tfluí-ÍAft fiuFu SvAfc SAM-ST7f0» -j »7AXK 1/vG e«L'm- FoR.-S£TW. lAt>~ 'b/viK £yj/i iir-reKij Afí.o<í K£/**i-/H6IÍKI r«ý/vi CríRÞ | , M'ALB9[ Sf>>- K/'Ki l gl/VP 5/Vw-ST£9ifl SAM- Jft/vS íKAfei /Vert-i.d/vP>-/tu/Tl Tvi'-h-U'ÓBl W FyRsT-IR fíiiA /veF/vP ÓTÍO AlE l*»L| v5«u-£i*. T/H.Í *-*? l/T-r£K|i. H/tF/l/VPl tKiri HzJÓB /M*RK, iK.íT. »/V/»UB-Uto Ko/Y* /Ví?V,ilil M*T Bo&aih fft«»i Vi/vvu-S£m\ HANN BORGAR . . . geta hans allir að Fóðu einu. Við reyndum mikið til pess að finna einhvern, sem eitthvað hefði út á hann að sctia, annaðhvort sem f jár- Framhald af bls. 5. mikia lukku. Þá er hann um þessar mundir að undirbúa nýja veitinga- stofu, sem sennilega stendur Kjall- aranum lítt að baki. Auk alls þessa, sem upp hefur rerið talið má geta um pylsusöluna >. Austurstræti, þar sem gamla af- greiðslan var hjá Bifreiðastöð Reykjavíkur. Þorvaldur flutti einnig hingað til lands að, því er fróður maður hefur sagt fyrstu kjötsögina og ofbauð mönnum slík bífræfni, en þá var allt kjöt höggvið, en nú er slík- ur óþrifnaður bannaður með lögum. Á yngri árum, meðan hann vann hjá Sláturfélaginu fór hann oft út í erlend ferðamannaskip, sem stödd voru á höfninni og bauð þeim kost til sölu. Þá er hann einnig lærður kjötiðnaðarmeistari og fleira mætti telja. Um manninn sjálfan mætti margt segja og allt gott. Furðulegt má teljast, að sama er, hvar viurnar eru bornar niður, bæði hjá starfsfólki, vandalausum húsmæðrum, stamm- gestum kjallarans, opinberum em- bættismönnum og yfirleitt öllum, sem eitthvað hafa átt við hann saman að sælda, ber saman um fágæti manns- ins og ágæti, sérstakan sjarma, sem ómögulegt er að standast. Hann er með eihdæmum skjótur til fram- kværhda. Til dæmis var hann eitt sinn staddur á móti veitingamanna í Kaupmannahöfn. Extrablaðið hélt, að Þorvaldur væri framámaður í gistihúsamálum, en ekki veitinga. Þegar Þorvaldur las blaðið Jaginn eftir sagði hann að bragði, a^i hann yrði þá bara að snúa sér að því líka. Hver veit, nema Reykvikingar vakni við það einn góðan veðurdag, að far- ið er að grafa fyrir grunninum að hóteli Þorvaldar? Pái hann skemmti- legar hugmyndir hjá einhverjum kunningja sinna um eitthvað, sem vert væri að reyna, einhverja nýj- ung eða þess háttar, á hann þaö til að hringja daginn eftir og segja, að nú sé hann búinn að koma þessu af stað. Ekkert er Þorvaldi fjarr skapi en trana sér fram á nokkurn hátt Samt er það einhvern veginn svo, að hvar sem hann er, t. d. á mótum veitmga- manna erlendis, er hann undir eins orðinn miðdepill samkundunnar. Þorvaldur á mörg og falleg mál- verk á heimili sínu. 'Leggrur hann þó fyrst og fremst áherzlu á að þau geymi annaðhvort gamlar endur- minningar, eins og málverkið eftir Jón biskup Helgason, af fæðingar- stað hans, Holti undir Eyjafjölhun, eða veiti honum fróun á hvíldarstund- um, 1 kunningjahópi hefur hann oft spaugsyrði á vörum og kann mikið at léttum kýmnikveðskap. Hann seg- ir mönnum ávallt meiningu sina í hverju máli og hefur sjálfstæðar skoðanir og er i rauninni ákaflega ópólitískur maður, þótt hann fylgi ákveðnum flokki að málum. Má það teljast einsdæmi á Islandi, að jafn- vel andstæðingar hans í þeim efnum, Þorvaldur Guðmundsson og frú á leið á alþjóðaveitingamannamót í Vínar- borg. málamann eða prívatmann, en sú leit hefur orðið vita árangurslaus. Orðtak Þorvaldar, „Maður stendur á. meðan maður er studdur" lýsir ein- mitt vel glettni hans og hárfínni sjálfsgagnrýni. Sennilega er h8,nn einhver sá maður, sem minnst þarfn- ast stuðnings, «n hann hefur aftur á móti persónulegt samband við flest starfsfólk sitt og ótal marga aðra, sem eru hinir beinu og óbeinu stuðn- ingsmenn hans. Ef til vill er Þorvaldur þó feiminn maður, en það sjá þá aðeins nánir kunningjar. Það eru oft beztu menn- irnir, sem hafa eitthvað annað til brunns að bera en oflátungshátt og mannalæti. Er okkur þó fjarri að væna Þorvald um slíkt. Þorvaldur er kvæntur hinni mestu ágætiskonu, Ingibjörgu Guðmunds'- dóttur, sem er lærður lyfjafræðingur og eiga þau þrjú mannvænleg börn, sem líkjast þeim öll. Sonur þeirra Skúli er lifandi eftirmynd föður síns og Geirlaug móGur sinnar, en yngsta dóttirin, Katrín er svipuð þeim báð- um og með hjónunum er hinn ákjós- anlegasti hjónasvipur. Þau hafa búið börnum sinum fallegt og gott heimili. Págætt er að hitta fyrir menn eins og Þorvald Guðmundsson. Hann vex upp með móður sinni og upp úr brauðstriti hennar hefur hann sig af sjálfum sér eingöngu upp til bess að verða einn auðugasti maður laiífls- ins. Sjaldan hef ég hitt fyrir móður, sem er jafn innilega stolt af syni sínum og Katrín Jónasdóttir. Hún er nú orðin áttræð og vinnur hjá syni sínum. Hún stritaði til að sjá þeim farboða og hennar brauð var hans. Síðan manaaðist strákurinn og tók til óspilltra málanna. Allir geta nú séð, að hann hefur verið vel að og enn er starfsdagurinn fjarri því að vera hálfnaður. Þorvaldur er einn þeirra örfáu manna, sem halda tryggð við uppruna sinn og glata ekki því góða, sem í sál þeirra býr, þrátt fyrir versnandi heim og vaxandi velgengni sjálfra þeirra. 18 VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.