Vikan


Vikan - 11.12.1958, Blaðsíða 5

Vikan - 11.12.1958, Blaðsíða 5
LÍFSÞRA SVARTI kadiljákinn hans Eldon J. Mc Whimneys hafði farið út af veginum, sem lá heim til Carveré-systkinanna — fáeinum mínútum eftir miðnætti, að því er blöðin sögðu. Hann fannst undir brúnni um klukkan tvö eftir miðnætti. Og þó að herra McWhimney, sem lifði í auði og allsnægtum, væri enn á lífi, var ekki mikil von til þess að hann lif ði þetta af. Á öðrum degi hans í sjúkrahúsinu sögðu læknarnir, að hann mundi ekki lifa, af því að hann langaði ekki til að lif a. Og þegar hann kom til meðvitundar á þriðja degi virtist sú litla lífs- löngun, sem eftir var, þverra með öllu. McWhimney reyndi að hreyfa fæturna. Hann fann með höndunum, að neðri hluta líkamans var óskapnaður og hann tók að hljóða. — Fæturnir minir! Fæturnir minir! Þeir hafa skorið af mér fæturna! Því næst seig hann aftur ofan í djúp óminnisins. Þá sögðu þeir, að öll von væri úti. Eins og flestir auðugir menn hafði Mc- Whimney, forsetí Suður-ameriska olíuhringsins, allt, sem hendi þurfti til að rétta. Og hann hefði látið þig fá alla þína peninga og olíulindirnar líka, ef þú hefði getað aukið nokkrum þumlung- um við hæð hans, þvi það var það, sem hann þráði mest. McWhimney fundust það verstu örlög, sem hægt var að sæta að vera stuttur. Stundum, þegar hann gekk fram hjá mannhæðarháum speglinum heima hjá sér á skóm, sem hækkuðu hann um tvo þumlunga, sagði hann við sjálfan sig: „Það er onauðsynlegt að skapa lagvaxinn mann. Hávaxinn maður hefur alltaf vinninginn fram yfir þann lágvaxna. Hvers vegna gat ég ekki verið stór?" Ef þú hefðir heyrt þessa athugasemd, hefð- irðu ef til vill látið hana sem vind um eyrun þjóta. En af því hún kom frá McWhimney, var erfitt að gleyma henni, því að vinir hans og Smásaga eftir BEN TOWNSEND kunningjar vissu, að þetta var æviraun hans. Þeir sögðu, að skemmtilegustu stundir hans væru þær, er hann sæi auglýsingar í blöðunum frá skóverksmiðjum, því að þá væri hahn alltaf að leita að einhverri nýrri skótegund, sem hækk- aði menn, ekki um einn eða tvo þumlunga, heldur um svo marga þumlunga sem menn óskuðu sér. Hann pantaði skó, sem hækkuðu hann um fimm þumlunga. Allir skrifstofumennirnir hjá Suður- ameríska olíufélaginu minntust þess, hversu hamingjusamur hann kom í skrifstofuna þann daginn. Hann gekk á þeim am allar skrifstof- urnar og heilsaði starfsmönnum sínum meö vin- gjarnlegu brosi. Hann var hnarreistur og þandi út brjóstið og var allra snotrasti maður. En þegar leið á daginn fór hann að kvarta um þrautir í bakinu og um kvöldið varð hann veik- ur. Læknir hans skipaði honum að fara í rúmið og hann lá í rúminu í tvo daga. Hann fór aldrei í skóna eftir það. Ef þú hefðir þekkt þennan olíukóng, hefðirðu mátt ætla, að hann hefði ráðið lægri mann en hann var sjálfur sem einkaritara. Það var sagt ' sem f yndni meðal kunningja hans, að McWhimney mundi finnast hann stór, ef hann gæti losnað við Jim Carver, einkaritara sinn og fengið einhvern dvergvaxinn náunga í staðinn. Carver var sex fet á hæð og hann var dómari I körfuknattleiks- liði fólagsins. Systir Carvers, Marion, sem var brúnhærð. og brúneyg með rósrauðar varir, var sú kona. sem hann þráði öllum konum fremur. En hann. gat ekki beðið hennar, því hún var fimm þuml- ungum hærri en hann. Carver og systir hans voru oft boðin heim til McWhimney's. Þjónustufólkið varð þess vart, að Marion gaut oft í laumi aðdáunaraugum til litla mannsins. Það vissi líka, að' þótt litli maðurinn væri alltof stoltur til að viðurkenna það, dáðist. hann að hávóxnu konunni og að hann mundi aldrei elska aðra konu. Jafnvel ekki lágvaxna konu. Margt kvöld, er hann gekk til hvttu, hugsaði hann um hana. Oft dreymdi hann að hann væri hávaxinn maður og þau væru að dansa sam- an. Og þegar hann vaknaði vonsvikinn, sagði hann við sjálfan sig: „Bara að ég væri stór maður." En aldrei gat hann stækkað. Árin U8u og McWhimney vai'ð æ ríkari og ríkari, þótt hann legði ekki sérstaklega mikla stund á það. En þrátt fyrir auðsæld sina tók hugrekkið að minnka. Hann varð ellilegur löngu fyrir timann. Hann varð axlasiginn og hár hans, sem einu sinni var svart, varð hæruskotið. Kvöld nokkurt, þegar Carverssystkinin voru að fara heim, eftir að hafa dvalið allt kvöldið hjé McWhimney, stakk gestgjafinn upp á því að aka þeim heim. — Ekillinn er sennilega háttaður, sagði hann — og ég hef ekki sofið vel undanfarið. Ég mun hafa gott af því að skreppa út. Marion sat við hliS hans í bilnum. Hann virtist óvenju rólegur þetta kvöld, þegar Marion var svo nálægt honum og þó svo f jarri. Þetta var kvöldið, sem billinn fannst undir brúnni. McCullough læknir gerði ekki ráð fyrir að hinn slasaði maður kæmist aftur til meðvitundar. Bln Framhald á bls. 18. VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.