Veðrið - 01.09.1969, Blaðsíða 12

enda þá orðin úrelt að verulegu leyti. Núgildandi lög Veðurstofunnar voru sett
27. marz 1958.
Nú skal reynt að lýsa þeirri þróun, sem hefir átt sér stað í stofnuninni um-
liðna hálfa öld, en mjög fljótt verður að fara yfir sögu í þessari stuttu grein.
Veðurstöðvar. Talsverða bjartsýni hefir þurft til þess að gera veðurspár,
þótt ekki væri nema fyrir eitt dægur, þegar íslenzkar veðurskseytastöðvar voru
aðeins fimm að tölu og miðaðar við nauðsynlega þörf erlendra veðurstofa fyrir
upplýsingar um veður á íslandi. Það var því fljótlega hafizt handa um að
fjölga þeim stöðvum og einnig fjölga skeytasendingum frá hverri stöð. Það má
segja, að fjölgun skeytastöðva hafi lialdið áfram fram á síðustu ár, og eru þær
um það leyti sem þetta er skrifað 43 talsins. Meðal þeirra er stöð á Hveravöll-
um, sem liefir starfað samfellt i um það bil 5 ár og gefur mikilsverðar upplýs-
ingar um veður og loftslag í óbyggðum landsins. Stofnfé þessarar stöðvar hefir
að miklu leyti verið veitt af vísindadeild Atlantshafsbandalagsins. Allmörg ís-
lenzk skip senda og veðurskeyti. Á síðastliðnu ári voru þau 20 talsins. Stöðvar,
sem sendu mánaðarskýrslur, voru 14 árið 1919. — Einnig þeim hefir fjölgað
mjög mikið, og eru nú 39. Á fimm stöðvum eru nú síðustu árin gerðar sér-
stakar athuganir vegna búveðurfræðirannsókna. Auk þess eru sendar skýrslur
um úrkomumælingar frá 39 stöðvum, og um 20 safnmælar hafa verið settir upp
viðs vegar á óbyggðum svæðum, en starfsmenn Veðurstofunnar mæla árlega
úrkomuna, sem safnast i þá. Síðast en ekki sízt skal nefna háloftaathugunar-
stöðina á Keflavíkurflugvelli, sem sett var upp á stríðsárunum, en Veðurstofan
hefir um alllangt árabil haft aðild að starfrækslu hennar. Ásamt öðrum slíkum
stöðvum á Norður-Atlantshafssvæðinu gefur hún mikilvægar upplýsingar fyrir
flugveðurþjónustu og almennar veðurspár. Lesendur þessa rits kannast vel við
hana af greinum Jónasar Jakobssonar veðurfræðings, „Lofthiti yfir Reykjanes-
skaga“.
Veðurstofan hefir nú sérfræðinga til þess að annast eftirlit með veðurstöðv-
um, leiðbeiningu veðurathugunamianna og prófun, smíði og viðhald áhalda
þeirra.
íslenzk veðurfarsbók og Veðrátlan. Það er ekki einungis skylda Veðurstof-
unnar að starfra-kja veðurstöðvar, lieldur og að „vinna úr veðurskýrslum og
gefa út veðurfarsskýrslur, er sýni skilyrði þau og takmörk, sem veðráttan setur
atvinnuvegum landsmanna", svo orð laganna séu notuð óbreytt. Eins og að
framan er greint var þetta starf hafið árið 1920. íslenzk veðurfarsbók fyrir það
ár birtir mánaðarmeðaltöl 19 stöðva, auk daglegra veðurathugana frá 6 stöðv-
um. Fjölgaði stöðvunum um fimm miðað við undanfarið ár, og stafaði það af
því, að meðaltölur hinna fimm veðurskeytastöðva voru teknar með, en þeiin
stöðvum var sleppt í Meteorologisk Aarbog. í árslok 1923 var liætt útgáfu ís-
lenzkrar veðurfarsbókar af sparnaðarástæðum. Var það mikil afturför, sérstak-
lega kom það sér illa fyrir erlenda veðurfræðinga, sem óskuðu eftir upplýsing-
4Ó — VEÐRIÐ