Vikan - 10.05.1962, Síða 36

A-V á hættu, vestur gefur.
7
v estur
1 spaði
2 tíglar
pass
pass
Norður
pass
pass
3 hjörtu
pass
Austur
1 grand
pass
pass
pass
Suður dobl
2 hjörtu
4 hjörtu.
Útspil tígulás.
Jafnvel hugprúðustu mönnum
mun þykja nóg um spegilmynd
skiptingar norður-suður handanna.
Báðar hafa þrjá spaða, fimm hjörtu,
tvo tígla og þrjú lauf. Flestar skipt-
ingar annarar handarinnar hefðu
gert fjögurrahjartnasamninginn
upplagðan.
Vestur spilaði út tígulás og tígul-
kóng, og skipti siðan yfir i tromp.
Sagnhafi hefði glaður skipt á tromp-
gosanum og laufafjarka, þvi þá hefði
hann getað kastað spaða í þrettánda
laufið.
fíann gerði, samt sem áður, það
næst bezta- Hann flýtti sér að taka
tvisvar tromp, þrisvar lauf og síðan
spaðaás og lágspaða. Vestur, sem
hreifst af flýti sagnhafa, var fljótur
að drepa með spaðagosa og komst
]já; — 0f seint —, að hinum hræði-
lega sannleika. Austur varð að drepa
slaginn með drottningunni og spila
laufi eða tigli.
Þetta gerði sagnhafa kleift að
trompa á annari hendinni og kasta
af sér spaða af hinni.
Lærdómur spilsins í dag er því:
Flýttu þér hægt.
MiIIjónaerfingi ...
Framhald af bls. 8.
„Ég er ættaður hérna af nes-
inu, og hér hefi ég verið alla mína
tíð. Foreldrar mínir voru þau hjón-
in Guðný Þórðardóttir og Magnús
Gunnlaugsson að Garðhúsum i
Hafnarhreppi. Þau eru nú bæði dáin
fyrir löngu síðan.“
— Þú hefur búið hérna alla tíð,
segirðu?
„Já. Ég gerði fyrst út lítinn mótor-
bát að heimnn, eins og ég sagði þér
áðan, en eftir að ég giftist, fluttist
ég í Njarðvíkurnar. Þar vorum við
svo þangað til ég var búinn að
byggja þetta hús hérna. Við skulum
nú sjá ... jú, það var í byggingu
frá 1954 held ég, þangað til 1958
að við fluttum í það.“
— Vannst þú sjálfur við bygging-
una?
„Nei, ég kom ekki nálægt því. Ég
lét byggja þetta. Húsið er 100 fer-
metra einbýlishús, eins og þú sérð,
allt á einni hæð. Konan vildi hafa
það svona. Það er allt eftir hennar
fyrirsögn. Þetta er mjög þægilegt.
Komdu góði minn, ég ætla að sýna
þér húsið okkar.“
Og Kristján gekk með mér um
húsið og sýndi mér hvernig öllu
var haganlega og snyrtilega fyrir
komið. Hver einasti hlutur har með.
sér umönnun og einstakt hreinlæti.
Mörg húsgagnanna voru sýnilega
dönsk og á þeim danskir skraut-
36 VIKAN
munir. „Þau senda okkur oft svona
ýmislegt smávegis, til að gleðja okk-
ur, og þegar hún kemur aftur úr
ferðum sinum að utan, hefur hún
oftast eitthvða smávegis með sér.“
— Og hér situr þú einn, þegar
þú ert ekki að vinna?
„Já, já. Ég er alltaf heima.
Konan er að vinna núna í dálitinn
tíma á Landakotsspitalanum, hjá
systrunum þar — hún vinnur alltaf
hjá þeim einhvern part úr árinu —
svo að ég er einn heima á meðan.“
— Hvar vinnur þú núna, Krist-
ján ?
„Ég vinn i gistihúsinu á Kefla-
vikurflugvelli, hjá Aðalverktökum.
Ég er þar í vaktavinnu. Mér finnst
það ágætt . ..“
— Og lifir reglubundnu lífi þess
á milli?
„Mikil ósköp, já. Maður er orðinn1
það fullorðinn ...“
— Veitir þér aldrei þá ánægju að
fá þér neðan i því, eða neitt svo-
leiðis?
„Nei, ég geri lítið af því ...
— En ...?
„Ja, jú, ég smakkaði það dálítið,
þegar ég var að skilja við félagana
á sjónum, um það leyti sem ég gifti
mig. Þá skemmtum við okkur eina
kvöldstund. Síðan hef ég ekki
smakkað vín. Konunni er það á
móti skapi, og ég hef enga þörf
fyrir það, né ánægju af því, svo
ég læt það hara vera. Nei, við lif-
um ósköp regluhundnu lifi. Við er-
um oftast hérna inni í þessu litla
j-s^herbergi á kvöldin, — sko, sjáðu —
^'þarna situr hún á stólnum og hekl-
ar eða saumar út, en ég halla mér
þarna í dívaninn og les einhverja
stund.
Annars les ég aldrei lengi í einu,
þvi maður þarf líka að rabba dá-
Iftið saman, svona til að láta vita
að maður sé lifandi.
„Já, það held nú ég.“
Húsið er við Skólagötu í Kefla-
vik, einlyft einbýlishús og lætur
lítið yfir sér. Tvær stofur eru á
hæðinni, setustofa og borðstofa,
svefnherbergi og þvottahús, „... en
ég hefi ekki keypt neinar þvotta-.
vélar eða slíkt, því ég vil heldur
senda þvottinn í þvottahús. Það er
heldur ekki svo mikið, úr því við
erum bara tvö.“
— Já, þið eruð barnlaus?
„Já, við erum bara tvö ein hérna,
góði minn. Gjörðu svo vel og setztu
niður augnablik og fáðu þér sígar-
ettu. Sjáðu, ])ennan postulínsvasa
sendu þau okkur fyrir nokkru, og
þennan stól þarna.
Kristján er frekar lágur vexti, en
þrekinn og breiðleitur. Hann er
mjög hægur i fasi, talar lágt og
hægt, brosir sjaldan, nema þegar
hann segir: „... já, þetta er dálitið
skrýtið, góði minn. Ég skil það
ósköp vel að þér finnist það. Dá-
lítið óvenjulegt, er vist óhætt að
segja.“
— Mér er sagt að faðir konunnar
þinnar, hafi verið með rfkari mönn-
um heims ... ?
„Já, ég hefi heyrt eitthvað um
það. Það er iíklega alveg rétt. Ég
las einhvern tíma eitthvað um það,
— líklega i Konversations Lexikon
— að hann ætti um 40 kaupskip,
en það er vist um 10 ár siðan. Þeim
hefur fjölgað siðan.“
— Búgarða og ekrur i Suður-
Ameríku ...
„Já, það er vist. Eitthvað af hú-
görðum þar suðurfrá og i Norður-
rikiunum. Annars hefi ég ekkert
verið að forvitnast um það. Við töl-
um ckkert um það, og ég efast um
að hún Guðrún viti nokkuð um þá
hluti. Það er föðurbróðir hennar,
sem tók við rekstri fyrirtækisins,
Anton Pétur Mðller."
— Anton Pétur Möller, er það
elcki einmitt A. P. Möller ... ?
„Jú, það er sá A. P. Möller, sem
flestir kannast við, en faðir kon-
unnar hét Aron Pétur Möller, og
þeir voru bræður. Þeir munu hafa
unnið saman við þetta stórfyrir-
tæki þar til Aron dó, en þá tók
Anton við rekstri þess. Annars getur
hún Guðrún sagt þér betur um þá
hluti.“
— Hvernig stóð annars á því að
konan þín kom hingað?
„Hún var búin að læra hjúkrun
íjerlendis ... hún átti vist að verða
læknir, en valdi hjúkrunarstarfið
frekar ... og svo kom hún hingað
rétt áður en stríðið byrjaði. Svo
komst hún ekki út aftur þegar það
skall á, og ílentist hér.“
— Og kann vel við sig?
„Mikil ósköp, já. Hér vill hún
vera og hvergi annars staðar. Hún
elskar ísland. Auðvitað hefur hún
gaman af að skreppa út á fornar
stöðvar svona stund og stund og
hitta ættfólk, en það er henni líka
alveg nóg. Hér kann hún bezt við
sig. Þig langar til að hitta hana,
segirðu?“
— Já, það vildi ég mjög gjarnan.
„Ég fer til hennar á morgun, skal
ég segja þér, og verð kominn til
hennar klukkan fjögur upp á spitala.
Þú skalt koma þangað niður i gang-
inn klukkan kortér yfir fimm, og
ég skal þá vera þar. Ég fylgi þér
svo til hennar.“
— Heldurðu að henni sé það
nokkuð á móti skapi að ræða þessi
mál við mig?
„Nei, mikið lifandis skelfing. Það
er áreiðanlega alveg guðvelkomið.
Ég skal minnast á þetta við hana
fyrst, og svo skaltu hitta mig klukk-
an kortér yfir fimm.“
Guðrún Möller tók mjög ljúf-
mannlega á móti mér á Landakots-
spitalanum, þar sem hún hafði her-
bergi á efstu hæð.
Herbergið var bert og kuldalegt,
eitt rúm, borð og einn stóll, en allt
snyrtilegt og þrifalegt. Á veggjum
héngu myndir af kristnum uppruna.
Ein ber pera hékk niður úr loftinu
og kastaði daufu (sennilega 15 kerta
pera) Ijósi á Guðrúnu þar sem hún
sat á rúminu.
.Tú, hún hafði síður en svo nokk-
uð á móti því að ræða um starf sitt
sem hjúkrunarkona og veru sina hér
á landi. En þegar ég fór að spyrja
hana um ætt hennar og fiölskyldu
í Danmörku, var eins og tjald væri
dregið fyrir.
„Mér finnst endilega að ætt mín
og fjölskyldumál komi engum við,“
sagði Guðrún á dönskublendingi,
en hún talar ekki islenzku þrátt
fyrir 20 ára dvöl á íslandi. — Krist-
ján talar hehlur ekki dönsku, svo
það gengur kannski alveg upp.
Ég, persónulega vil ekkert segja
um ætterni Guðrúnar, annað en það,
sem mér er sagt og hún segir sjálf.
Sjálf hlýtur hún að vita bezt, og
hún segist vera „i ætt við A. P.
Möller".
Auðvitað kemur það engum við
og hefur i rauninni ekkert að segja.
Það sem mestu máli skiptir er það
að Guðrún er dönsk og kom hingað
til lands fyrir um 20 árum síðan,
giftist islenzkum manni og hefur
tekið ástfóstri við sitt nýja heima-
land. Hér vill hún vera, hvað sem
öðru liður, stunda sina líknarþjón-
ustu og hjálpa náunganum eftir
beztu getu. Hvort faðir hennar eða
annað ættfólk er rfkt af veraldleg-
um gæðum, er önnur saga.