Vikan - 10.07.1969, Síða 36

vaxandi. „Við verðum fljótlega
að fara að byggja sérstakt fang-
elsi fyrir þessar stúlitur," segir
fangelsisstjórin í Za-Neveh.
Fatimah og hinar stúlkurnar
eru ekki glæpakvendi. Þær líta
á sjálfa sig sem hermenn í
frelsisher Palestínu. ísraelsmenn
eru óvinir þeirra, á sama hátt og
þýzku nasistarnir sem hertóku
Noreg í heimsstyrjöldinni síðari
voru óvinir Norðmanna. Fatimah
hlustaði á niðurstöður dómsins
án þess svo mikið sem að sýna
nokkur svipbrigði. Hún vill ekki
láta finna á sér nokkur veik-
leikamerki.
ísraelsmenn búast til varnar
gegn hryðju- og skemmdar-
verkum þessara arabísku stúlkna.
Börnum eru kennd ýmis atriði
um sprengjur og þess háttar, og
ísraelskar stúlkur læra að hand-
leika skotvopn og bombur ýmis-
konar, og judo læra þær af mikl-
um áhuga. Þeim er síðar ætlað-
ur staður í sérstakri deild ísra-
elsku öryggislögreglunnar, og
hlutverk þeirra verður að hafa
hendur í hári arabísku stúlkn-
anna. Þetta kemur til með að
verða kvennastríð.
Dagblaðið „Jerusalem Post“,
sem ritað er á ensku, skýrði frá
því nýlega, að Aida Said, ein
stúlknanna í Za-Neveh fangels-
inu hafi hlotið 7 ára tugthúsvist.
í því sama blaði var sagt frá
manni nokkrum í Nablus, Mah-
moud al-Sharabini, sem var
handtekinn og fangelsaður eftir
heimsókn til Amman. Kona hans
er kennslukona, og sænskur
blaðamaður, sem var þarna á
ferð hafði tal af henni, sem að
vísu var miklum erfiðleikum háð,
þar sem enginn virtist þora að
vísa honum leiðina til heimilis
hennar. Loks tókst honum að
hafa upp á frúnni, Lailu al-
Sharabini, og tveggja ára göml-
um syni þeirra hjóna, með að-
stoð skóburstara sem hann gat
talið á að koma með sér. „Ég
veit ekkert um manninn minn,“
sagði hún. „ísraelsmenn hafa
ekki sagt mér neitt, hvort þeir
hafi sett hann í fangelsi eða hvað,
en ég hef fengið þær upplýsing-
ar frá öðrum aðilum. Ég vona
bara, að hann komi aftur. En
margir hverfa algjörlega spor-
laust.“
A1 Fatah og A1 Jabha drepa
óbreytta borgara, fsraelsmenn
fangelsa Araba í þúsundatali:
hatrið vex; hvers vegna er ekki
hægt að koma á friði? „ísraels-
menn hafa kennt okkur að hata,“
segir Laila al Sharabini. „Við
ættum að geta búið saman í sátt
og samlyndi, en nú ríkir hreint
styrjaldarástand hér. Konur og
börn hafa verið drepin, en það
eina, sem við viljum, er að fá
aftur heimaland okkar.“
Laila al-Sharabini segir frá
húsum sem ísraelsmenn hafa
sprengt í loft upp; frá arabísk-
um stúlkum, sem læðast frá
TRYGGIR ■ ■ ■
■ ■ ■ ■ GÆÐIN
Karlmannaföt
Golden Arm
fyrirliggjandi í
fallegu úrvali á
mjög hagstæðu
verði.
Útsölustaðir:
ANDIIÉS
Ármúla 5, sími 83800
Skólavörðustíg 22b,
sími 18250
FATAMIÐSTÖÐIN
Bankastræti 9, sími 18252
HERRAMAÐURINN
Aðalstræti 16, sími 24795
V_________________________)
heimilum sínum á nóttunni til að
vinna fyrir föðurlandið og frá
skólabörnum sem ísraelskir her-
menn pynta á hryllilegasta hátt.
Þetta er hræðilegt, og mikið af
því sem Laila segir frá er sann-
leikur. En þegar hún er beðin
um að sýna viðkomandi eitthvert
þessara húsa, vísar hún til ná-
granna síns: Hann þorir það ekki:
„ísraelskir hermenn gætu séð
mig, og þá gæti ég komizt í
vandræði." Enginn þorir að láta
taka af sér myndir.
Síðar sá sænski blaðamaðurinn
eitt þessara húsa, sem ísraels-
menn höfðu gert sprengjuárás á
fimm dögum áður. í rauninni
var ekki hægt að kalla það hús
lengur — mikið frekar grjót-
hrúgu. Sprengingin hafði verið
svo öflug, að þakið hafði farið
af næsta húsi líka. Þar í ná-
grenninu var einnig hús, þar sem
hafði verið múrað upp í dyr og
glugga.
„ísraelsmennirnir héldu því
fram, að Al-Fatah-maður byggi
í húsinu, en það er lygi,“ segir
vegfarandi nokkur. „Israels-
mennirnir hugsa bara um að
sprengja og drepa um leið og
minnsti grunur vaknar.“
í ráðhúsinu í Nablus, fást þær
upplýsingar að hermenn fsraels
hafi í allt sprengt í loft upp um
1500 hús, misþyrmt börnum, her-
numið ungar stúlkur og fangelsað
meira en eitt þúsund karlmenn.
Landbúnaðarverkamaðurinn
Wahid Omar Mazri, segir: „Þeir
ætla að svelta okkur héðan. ísra-
elskir bændur fá 15% meira fjrrir
mjólkina sína en við, og bænd-
urnir í herteknu héruðunum fá
ekkert. Við fáum ekki leyfi til að
selja vörur okkar í ísrael, en svo
verðum við að kaupa vörur það-
an. En þeir eiga eftir að fá að
borga fyrir þetta. Framtíðin
er okkar, það á eftir að sýna sig.
Umhverfið hér er eins og ávöxt-
ur, sem er að skrælna úr þurrki;
ísraelsmennirnir verða að læra
að hugsa um landið sitt. Þeir eru
slæmir jarðyrkjumenn.
Eina nóttina vaknaði ég við
það, að ég heyrði fótatak á þak-
inu á húsinu mínu, svo ég ætlaði
að hringja á lögregluna. Þá
heyrði ég að rúða var brotin og
byssu var miðað að mér inn um
gluggann. Þetta voru ísraelskir
hermenn. Þeir þvinguðu mig til
að vekja fjölskyldu mína, og
svo var okkur öllum stillt upp
í dagstofunni. Eftir að hafa skoð-
að skilríki okkar fóru þeir.“
Wasfi Masri, lögfræðingur tek-
ur við: „Við erum engir ofstæk-
ismenn, og engir morðingjar —
ekki einu sinni í stríði. Hverju
arabísku barni er kennt að deyða
hvorki konur né börn, leggja
rækt við vinnu sína og að höggva
ekki niður tré.“
En A1 Fatah og A1 Jabha deyða
óbreytta borgara, og arabískar
útvarpsstöðvar auglýsa það —
og að arabar muni reka júðana
í sjóinn .... „A1 Fatah gerir ein-
ungis það sama og Gyðingarnir.
Á dögum sex daga stríðsins voru
16 skólapiltar við nám í Amm-
an. Þeir fóru fram á að fá að
fara heim, en voru þá allir
dæmdir til dauða fyrir smygl.
Og þegar fsraelsmenn tala um
að við ætlum að reka þá í sjó-
inn, þá er sannleikurinn sá, að
það eru þeir sem ráku okkur
upp í fjöllin. Þeir hafa þröngv-
að okkur til að yfirgefa strönd-
ina, sem er okkar. Gyðingar og
Arabar lifðu hér saman í friði
og ró — þangað til Gyðingarnir
byrjuðu að herja á land okkar.“
Og Yahia Ooadeh, borgarstjór-
inn, segir: „Við vitum að al-
menningsálitið úti í heimi er
Gyðingunum hliðhollt, en fólk
veit bara ekki sannleikann. ísra-
elsmennirnir geta betur komið
sínum skýringum á framfæri, og
þá hagræða þeir oft raunveru-
leikanum áður en við getum sagt
frá hvað í rauninni skeði. Nýlega
réðust þeir á borgina Salt í
Jórdaníu, og átján menn létu
lífið, þar af tveir héðan frá
Nablus. Þeir keyrðu vöruflutn-
ingabíla og voru að vinna við
nýja veginn héðan til Amman.
Þeir voru grafnir hér í gær.
fsraelski hershöfðinginn hér hef-
ur beðið mig afsökunar á að
óbreyttir borgarar skuli hafa
fallið í þessari árás, en um leið
stendur fulltrúi ísraels hjá Sam-
einuðu þjóðunum í ræðustóli og
heldur því fram, að allir sem
féllu hafi verið arabískir skæru-
liðar.“
Stúlka nokkur segir grátandi
frá því, að hún hafi verið á gangi,
og séð. tvo litla drengi reka út
úr sér tunguna framan í ísraelska
hermenn. Drengirnir tveir stóðu
upp á svölum, og það skipti eng-
um togum, að hermennirnir
ruddust inn í húsið, út á svalirn-
ar, og tóku að snúa upp á eyru
drengjanna. En móðir þeirra kom
út til að reyna að verja syni sína,
slógu hermennirnir hana í and-
litið, svo að blóðið fossaði úr
nefi hennar.
Wahid Omar Mazri, landbún-
aðarverkamaðurinn, segir: „Á
hverjum degi misþyrma her-
menn ísraels konum og börnum
og það er alls ekki undarlegt, að
flestir piltanna héðan eru farn-
ir til A1 Fatah og A1 Jabha.“
Ráðhúsið í Nablus er mið-
depill alls sem skeður í borg-
ixmi, og þangað koma allir með
sín vandamál. Kennslukona kem-
ur þar, og vill fá borgarstjór-
ann til að hlutast til um að
skólinn hennar verði opnaður
aftur. Hvers vegna var honum
lokað? Vegna þess að litlir
strákar höfðu kastað grjóti að
ísraelskum hermönnum — en
skólinn sem hún kenndi við var
eingöngu fyrir stúlkur. Það
virtist ekki breyta neinu, og her-
mennirnir lokuðu skólanum með
það sama. Borgarstjórinn fór og
baðst afsökunar.
Eftir þetta smá-atvik, sem
mun vera dæmigert fyrir ástand-
ið í Nablus, segir Wahid Omar
Mazri sögu um atvik sem skeði
fyrir dómstólunum í borginni
réttu ári áður. Maður nokkur,
sem fyrir sex daga stríðið hafði
búið í Nablus, hefði komið aft-
ur til heimabæjar síns, og var
stefnt fyrir rétt, fyrir að hafa
komið þangað á ólöglegan hátt.
„Hvers vegna komuð þér aftur?“
spurði dómarinn. „Hvers vegna
kom ég aftur? Þér getið spurt um
þetta, sem aðeins hafið búið hér
í nokkra mánuði. Ég hef búið
hér allt mitt líf, faðir minn bjó
hér allt sitt líf, og það sama gerði
afi minn. Fjölskylda mín hefur
búið hér eins lengi og nokkur
man eftir. Og svo spyrjið þér
þér hvað ég sé a ðgera hér. Hvað
eruð þér að gera hér???“
Sjúkrahúslæknirinn í Nablus
yppir öxlum, ef hann er spurð-
ur hvort margir leiti þar lækn-
inga eftir misþyrmingar Gyð-
inga: „Á hverjum degi kemur
einhver sem hefur lent í her-
mönnunum. Fæstir eru alvar-
lega slasaðir, en margir þora ekki
að koma hingað. Þá vita þeir sem
36 VIKAN ^8- tbl-