Vikan - 10.07.1969, Síða 37

er, að þá eiga þeir á hættu að
lenda aftur í klónum á þeim. En
ég kippi mér ekki upp við svona
lagað, ég er vanur því verra.“
„Og hvað með það?“ svara
ísraelsku hermennirnir, þegar
þeir eru spurðir hvort það sé
satt, að þeir berji konur og börn.
Frá Nablus fór sænski blaða-
maðurinn til Tel-Aviv, þar sem
hann hitti ísraelskan vin sinn,
sem hann sagði hvað hann hefði
heyrt og séð. „Og þú trúir þessu
öllu saman? Gleypir við því eins
og nýju neti? Þú getur verið viss
um, að hvert einasta orð af þessu
er lygi. Allir Arabar eru lygar-
ar.“
Já, hvað er satt og hvað er
ekki satt. Eða, „hef ég drepið
mann, eða hef ég ekki drepið
mann. . .
Það er satt, að margir Arabar,
bæði konur og karlar, sitja nú i
fangelsi og bíða í óvissu eftir-
dómsúrskurði, fyrir eitthvað sem
þau hafa ef til vill ekki gert.
Engar tölur eru til um hve marg-
ir þessir fangar eru. ísraelsmenn
tefla ekki á tvær hættur, og í
hvert skipti sem einhver hryðju-
verk eru framin, taka þeir eins
marga og þeir mögulega geta.
Dæmi: 27. marz í ár, sprungu
fjórar sprengjur á járnbrautar-
stöð fyrir utan Jerúsalem. Tólf
Arabar voru handteknir á staðn-
um og enn fleiri síðar um dag-
inn. Enginn slasaðist við spreng-
inguna.
Það er satt, að landbúnaðar-
vörur frá herteknu svæðunum
eru ekki leyfðar til sölu í ísrael,
en ísraelskar vörur, sama eðlis,
eru aftur á móti seldar þar eins
og ekkert sé. ísraelsmenn verja
þetta með því að vinnuaflið á
herteknu svæðunum sé mikið
ódýrara en hjá þeim sjálfum, og
að þessar vörur, sem þar af leið-
andi eru ódýrari, gætu skapað
verðbólgu og atvinnuleysi í land-
inu.
Það er satt, að Gyðingarnir
bombardéra mikið af húsum
óvina sinna. Það stríðir á móti
gömlu palestínsku lögmáli.
Margir telja ísraelsmenn
hyggja á landvinninga. Þeir tóku
Golanhæðirnar frá Sýrlandi, en
þessar hæðir voru Aröpum mik-
ils virði — ísraelskir bæir voru
fyrirtaks skotmörk þaðan. Fyrir
sex daga stríðið var mikil ókyrrð
á þeim landamærum. Þeir tóku
Jerúsalem, eins og öllum er
kunnugt, og telja það heilaga
skyldu sína að halda borginni
hvað sem kann fyrir að koma.
Þeir tóku umráðin yfir Jórdan-
dalnum, svo þannig gætu skap-
azt óyggjandi landamæri, gerð af
náttúrunnar hendi. Og þeir tóku
Sinai-skaga, svo þeim veittist
auðveldara að komast að Suez-
skurðinum.
Suez-skurðurinn hefur verið
mjög í fréttum undanfarnar vik-
ur og mánuði. Þar skiptast á
átök milli stórskotaliða Araba
og Gyðinga, skothríð, nærri því
í návígi, og flugvélar beggja
aðila fljúga í hópum yfir á land
hins aðilans og bombardéra þar
af öllum mætti. Báðir kenna hin-
um um upptökin.
ísraelsmenn hafa mjög ólíkar
skoðanir um framtíðarhorfur.
Unga fólkið er öruggt og sigur-
glatt: „Við gætum verið búin að
ná bæði Amma nog Kairo á
morgun bara ef við vildum.“
Hinir eldri eru þreyttir.
Levi Eshkol, fyrrum forsætis-
ráðherra ísraels sagði í viðtali,
sem birtist skömmu eftir dauða
hans, um Moshe Dayan: „Hann
er í raun og veru tvær persón-
ur. Önnur er mikilhæfur her-
maður, og hin er eitthvað í ætt
við stigamannaforingja." Þessi
ummæli skiptu ísraelsmönnum
nokkurn veginn í tvo hópa: þá
sem vilja reyna að komast að
samkomulagi með viðræðum og
hina sem vilja það ekki.
David Ben Gurion, fyrsti for-
sætisráðherra ísraels, sagði ný-
lega í viðtali við, franska blaðið
Le Monde: „ísrael hefur yfir
landi að ráða beggja vegna Jór-
dan-dalsins. Ef við eigum að hafa
í fullu té við Arabaríkin, verðum
við að reikna með 5—5 milljón-
um innflytjenda á ári. Gyðinga-
ríkið, sem mig dreymdi um, hef-
ur ekki einu sinni fæðzt ennþá.“
Þessi ummæli Ben Gurion
hafa verið gagnrýnd harðlega í
ísrael. Hann er ennþá mjög
áhrifamikill í ísraelskum stjórn-
málum, og fyrir réttu ári stofn-
aði hann, ásamt Moshe Dayan,
nýjan stjórnmálaflokk. Skoðana-
könnun, sem gerð var fyrir mán-
uði, sýndi að meira en 40%
ísraelsmanna óska eftir að fá
Dayan sem forsætisráðherra og
þá mega Arabarnir fara að biðja
fyrir sér.
En hver verða endalok þess-
arar deilu?
Golda Meir, núverandi for-
sætisráðherra landsins segir:
„Við erum á móti þeirri hug-
mynd, að örfá ríki í heiminum
setjist niður og ákveði örlög
okkar.“
En árið 1947 voru það örfá
ríki í heiminum, sem gáfu Gyð-
ingum ísrael. Það voru Samein-
uðu þjóðirnar. Með sameinuðu
átaki ættu SÞ að geta ráðið fram
úr þessu líka.
Hlátur um hásumar
Framhald af bls. 27.
eftir Shakespeare, ef hann væri
á lífi núna?
— Ég er nú hræddur um það!
Yfir 400 ára!
— Ég var að lesa nýjustu bók-
ina þína, gamli vinur. Hún er
býsna bóð. Hver skrifaði hana
fyrir þig?
— Gaman, að þér skyldi líka
hún. Hver las hana fyrir þig?
Liljubindi eru betri.
Fást í næstu búð.
Bandarískur hershöf ðingi
heimsótti Evrópu, og var nátt-
úrlega umkringdur hópi blaða-
manna: — Segið okkur, herra
hershöfðingi, hversu margar at-
ómsprengjur þarf til að eyði-
leggja Sviss?
— Það er ekki gott að segja,
en fimm-sex stykki myndu draga
langt.
— En til að þurrka Frakkland
út af kortinu?
— 25, kanske 50, mesta lagi
100.
— En hve margar þyrfti til að
leggja Sovétríkin í rúst?
— 783.
Hermaður úr Búastríðinu sat
á krá í London og hlustaði á
nokkra unga menn grobba af
afrekum sínum í heimsstyrjöld-
inni síðari. Þegar honum var nóg
boðið, blandaði hann sér í sam-
ræðurnar og sagði frá því, þegar
hann fékk Zúlúnegraspjót gegn-
um kviðinn og negldist með því
upp við tré. Þar mátti hann dúsa
í heilan sólarhring, þar til hann
var losaður.
— Var þetta ekki agalega sárt?
spurði einn hinna ungu tilheyr-
enda.
— Ekki sérstaklega. Það var
verst, þegar ég hló, svaraði sá
gamli.
Eld-Hanna
Framhald af bls. 13.
En einhvernveginn tókst að
kæfa eldinn. fbúar Slátaragötu
sögðu prestinum, að ef Hanna
yrði ekki fjarlægð úr götunni þá
tækju þeir til sinna ráða. Allir
voru hræddir um sjálfa sig, eig-
ur og börnin. Enginn þeirra vildi
greiða fyrir annarra syndir.
Hanna fór að húsi prestsins og
hrópaði: — Hvert á ég að fara?
Morðingjar, ræningjar, skepnur!
Hún varð hás eins og kráka.
Meðan hún stóð þar, kviknaði í
höfuðklúti hennar. Þeir sem
ekki sáu það, geta aldrei gert
sér í hugarlund, hvernig þetta
var, hvað djöflarnir geta gert.
Meðan Hanna var að þrasa við
prestinn, logaði allt í einu aftur í
húsi hennar. Brunaliðar komu
strax á vettvang, en engu var
hægt að bjarga, þar stóð ekkert
eftir nerna reykháfurinn og
öskuhrúga.
Síðan hélt Hanna því fram að
nágrannarnir hefðu kveikt í kofa
hennar. En það var ekki satt,
enda hefði enginn þorað að gera
það, vegna hinna húsanna, sér-
staklega þegar hvasst var. Það
var fjöldi fólks, sem hafði séð
brunann. Logarnir voru eins og
maður með sítt hár, og það var
eins og hann veifaði handleggj-
unum og öskraði tryllingslega,
og svifi svo upp í skýin.
Þá var það að Hanna var
kennd við eldinn og kölluð Eld-
Hanna, þangað til hafði hún ver-
ið kölluð Svarta-Hanna.
Þegar svo var komið fyrir
Hönnu að hún átti ekki þak yfir
höfuð sér, þá reyndi hún að kom-
ast inn á elli- og fátækraheimilið.
En þeir gömlu og fátæku neituðu
að taka á móti henni. Það lang-
ar engan til að brenna lifandi.
f fyrsta sinn varð Hanna þögul.
Góðhjartaður viðarhöggsmaður
tók Hönnu inn á heimili sitt.
Þegar hún gekk yfir þröskuld-
inn, kviknaði í axarskafti hans,
og þar með fékk hún ekki inn-
göngu. Hún hefði frosið í hel um
nóttina, ef presturinn hefði ekki
miskunnað sig yfir hana. Prestur-
inn átti skála, ekki langt frá
prestsetrinu, sem hann notaði við
hátíðleg tækifæri, eins og upp-
skeruhátíðina. Þakið var úr hler-
um, sem hægt var að opna á
víxl, eða alla í einu. Sonur
prestsins kom þarna fyrir litlu
eldunartæki, svo Hanna gæti eld-
að og yljað upp hjá sér. Kona
prestsins setti upp rúm, sem hún
fyllti með hálmi og lét dýnu of-
an á, og svo gaf hún henni ein-
hver rúmföt. Það var ekkert
annað að gera. Gyðingar láta
ekki náunga sína deyja af vosbúð
og hungri. Þeir vonuðu líka að
djöflarnir bæru virðingu fyrir
húsi, sem notað var til hátíða-
halda. Presturinn átti ekki spjald
með hinum heilögu orðum til að
28. tbi. VIKAN 37