Vikan - 10.07.1969, Qupperneq 48

IPfCl Tfl Ðl ® rfo ípiiíí Efil n [iji ifl íin n n nirn
M Ull JU S) m m ILUII H. mín íiil 111 11III
Hann íann fíngerðar hendur hennar ýta ákaft móti öxlum hans og
reyna að spyrna honum burtu, en hann hélt henni þvi fastar, gat ekki
sleppt henni eða látið hana eina. Því þótt hugur Angelique væri á ferli
víðs fjarri Jionum á eyðimörk einsemdarinnar, lá líkami hennar hér
þétt við varir hans og hann var bundinn töfrum fegurðar hennar, þótt
líkaminn hörfaði undan kossum hans; honum í senn gramdist hvernig
hún flúði hann og þráði hana enn heitar fyrir bragðið.
Girndin, sem alltaf hefur verið driffjöðrin bak við þörf karlsins, til
að sigrast á konu, getur stundum orðið honum til vandræða. Hún
hvildi þunglega á lendum hans og hvatti hann til ofbeldisverka, sem
hann átti eríitt með að standast. Þar við bættist að honum sóðu fyrir
hugskotssjónum allir þeir, sem höfðu snert hana og notið hennar. Hann
hafði séð sithvað af lífinu og hann gerði sér fulla grein fyrir einni af
ástæðum þess, að körlum hafði alltaf fundizt hún svo aðlaðandi, hvað
það var sem gerði það að verkum, að þeir sem höfðu þekkt hana i
hinni bibliulegu þýðingu þess orðatiltækis, þráðu hana æ síðan. Stað-
reyndin var, að hún var ein af þeim konum, sem var svo líkamlega
fullkomin að meistari ástarlistarinnar hafði skrifað „þær ráða yfir
miklu til að margfalda unaðinn.“ Þessar dætur Venusar, með faðmlög-
in svo heit og náin og ósjálfráða leikni, sem á sér aðeins hliðstæðu í
eðlilegum eiginleikum þeirra. Hann hafði uppgötvað þetta í allra fyrsta
sinn sem þau höfðu notizt. Hún er svo sannarlega kynvera, þótt hún
viti það ekki, hafði hann sagt við sjálfan sig, undrandi yfir að finna
slíka fullkomnun i þessum jómfrúrlíkama, fullkomnun, sem hann hafði
ekki nær alltaf rekist á hjá hinum jafnvel þjálfuðustu kurtisönum.
Þessi undurfagri líkami skapaður fyrir karlinn og unað hans, hafði
engu tapað, þegar Joffrey de Peyrac fann hann fimmtán árum seinna
og upplifði sér til undrunar og ánægju þetta stórkostlega undur einu
sinni enn.
Og þessa nótt á Atlantshafi hafði hann gert það upp við sig, að hann
myndi aftur verða þræll hennar, eins og áður og eins og allir hinir, því
hann myndi aldrei geta þreytzt á henni eða gleymt henni.
En þótt likaminn væri óskaddaður hafði annað skemmzt. Og Peyrac
formælti þvi lífi, sem hafði gert hana svo og öllum þeim minningum
sem vöknuðu, þegar sízt varði og mynduðu óyfirstíganiegan múr milli
hans og hennar. Þessar hugsanir þutu i gegnum huga hans meðan hver
taug í likamanum þandist til hins ýtrasta i ómótstæðilegri þörf til að
njóta hennar og hann reyndi að draga hana nær sér og sigra hana.
Aldrei hafði hann fundið það svona hörkulega, svo afbrýðislega, að hún
var hans og að fyrir ekkert í heiminum gat hann hugsað sér að láta
hana frá sér, að skilja hana eftir eina með hugsunum sínum og minn-
ingum.
Hann varð að taka hana, næstum með valdi.
En um leið og hann byrjaði að njóta hennar rénaði honum reiðin og
ofsinn. Það var ekki aðeins til að fullnægja sinni eigin girnd, sem hann
hafði að þessu sinni neytt hjónabandsréttarins heldur gróflega. Hann
yrði að taka hana með sér í ferðina til ástareyjunnar, því þegar þau
kæmu aftur saman myndu skuggarnir, sem nú grúfðu yfir þeim, vera
horfnir.
Það er ekki annað töfralyf betra við heift, tortryggni og fáránlegum
flugum, en vel heppnuð ferð til ástareyju.
Hann kunni að bíða sins tima. Það myndi ekki verða neinn sjálfs-
elskufullur flýtir, ekkert stökk frá borði í miðjum storminum.
Shaman, sem hann hafði kynnzt í Austur-Indíum á einni af fyrstu
ferðum sínum um þessi lönd, þar sem ástarlistin er kennd i hofum,
hafi sagt honum að tvö mikilvægustu atriði hins fullkomna elskhuga
væru þolinmæði og sjálfsstjórn, þvi konur eru lengi að ná tindi un-
aðarins. Þegar karlinn er mjög ástfanginn af konu, hefur þetta oft í
för með sér ákveðna fórn af hans hálfu, en hann fær þar ríkulega gold-
ið með því að vekja hinn blundandi líkama.
Um leið og hann fann hana slaka ofurlitið á og hún hætti að bylta
sér eins mikið og nötra, tók hann að örva hana hægt og rólega. Hann
hafði vafið um sig fótum hennar, sem þegar var tákn um uppgjöf og
undirgefni og hann heyrði hjarta hennar slá óreglulega við bringu sér.
Þetta var eins og hjartsláttur lítils, hrædds dýrs. Endrum og eins leit-
aði hann ferskleika vara hennar með léttum róandi kossi. Og þrátt
fyrir þunga unaðarins, sem nísti han gegnum merg og bein og gekk í
bylgjum ofan eftir hrygglengju hans, lét hann ekki undan sjálfum sér.
Aldrei, aldrei skyldi hann láta hana eina eftir við veginn. Hún var
kona hans, barn, hold af hans holdi.
Og Angelique með hjartað hrellt af reiði og óviðráðanlegri -heift tók
að skynja hann grúfandi yfir sér með umhyggju og alúð. Dvöl hans í
líkama hennar gerði henni gott eins og svalandi smyrsl, sem seytlaði ljúf-
lega í gegnum limi hennar, lengst inn í líkamann, hana langaði að gef-
ast þessari vellíðan á vald og þaggaði niður í háværum röddum huga
síns, sem vildu koma í veg fyrir að hún nyti þess. En varla hafði hún
fyrr tekið að skynja nautnina en raddirnar hófu aftur sitt háværa kvak
og unaðurinn h-varf.
Hún velti höfðinu frá einni hlið til annarrar með óþolinmæði. Svo
hvarf hann frá henni og það var eins og hún hefði verið öilu svipt og
kvöl allsleysisins kom henni til að æpa upp yfir sig. Hún fann til tóm-
leika. Hún teygði sig eftir honum og endurkoma hans var henni slíkt
fagnaðarefni, að hún þrýsti honum að sér þar sem hann var og hann
fann létta snertingu fingra hennar á lendum sér og fagnaði því að
finna ákefð hennar aftur.
— Ekki fara frá mér, stundi ihún. — Ekki -fara frá mér ......... Fyr-
irgefðu mér, en ekki fara frá mér .........
— Ég skal ek-ki fara frá þér.....
— Vertu -þolinmóður ....... Þoiinmóður .......
— Vertu ekki hrædd ........ Mér gæti ekki liðið betur .......... Þú
ert svo unaðsleg ástin mín, ég gæti verið hér alla ævina ........ Þegiðu
nú og hugsaðu ekki um það.
Hann hélt áfram að kvelja hana með því a ðhverfa frá henni og það
var eins og hann væri að draga hana á þessu. Þegar hann laut yfir
hana með skjálfandi eftirvæntingu, rétt strauk hann við henni með
flöktandi, brennandi atlotum, sem fullnægðu -henni engan veginn en
vöktu allskonar nýjar kenndir i líkama hennar, sumar ljúfar, sumar
sárar í allsleysinu, en óviðráðanlegur skjálfti fór um líkama hennar,
skall í þungum öldum yfir hana alla fram í neglur, upp í h-ársrætur.
Hvernig gat hún hafa verið svona uppreisnargjörn fyrr um kvöldið?
Hvað höfðu karlmenn gert henni á liðnum dögum? Nei, hann mátti ekki
y.firgefa hana núna. Hann mátti ekki vera þreyttur ..........
Og hún tók að gerast óþolinmóð í sínum eigin líkama, ekki vegna
þess að hann væri tilfinningalaus, heldur vegna þess að hann var
þvermóðskuíullur og vildi ekki láta undan. Joffrey talaði róandi við
hana. Hann myndi aldrei þreytast, þvi honum þætti jafnt vænt um
hana og sitt eigið líf og hann fann stöðugt, -hve hann var henni háður,
en um leið tók sigurgleðin að breiðast út um æðar hans. Því nú sá hann
að hún var algjörlega á valdi hins lostafulla leiks, sem hann gaf engan
grið í. Þessir mjúku kippir sem runnu yfir silkimjúkt hörund hennar,
hreyfingar vara og holds, -þegar hún greip andann á lofti og svo kom
hann allt i einu auga á glampann af hvítum tönnum hennar saman-
bitnum, það var merki þess að hún var ekki alein, að enn einu sinni
hefði hann leitt hana ti-1 hinna ljómandi stranda, langt frá ísköldu djúp-
inu og hann brosti, þegar hann sá hana allt í einu grípa með annarri
hendinni fyrir munninn, til að kæfa niður stunu .........Konur eru svo
siðlátar, í miðri blindandi sælu kemur minnsta skrjáf þeim til að vera
á verði ...... Þær óttast að þeim verði komið að óvörum, að einhver
sjái uppgjöf þeirra ......
Já, þær eru einkennilegar, flóttalegar og erfiðar verur, en hvílíkur
48 VIKAN 28- tbl-