Vikan - 17.02.1983, Síða 41

neitt — sérstaklega ungt fólk eins
og hún — færi að því að eyöa löng-
um sumarkvöldunum. Hvaö
annað var til ráöa fyrir fólk sem
hvorki var meö íþróttadellu eða
skemmtanasýki.
Sjónvarpið, auðvitað, en sumar-
dagskráin var svoddan þunnildi.
Klúbbar? Flestir virtust liggja í
sumardvala. Leikhúshópar,
kvöldskólar, tónlistaráhugafólk. .
allt lá í dái fram á haustið.
Fyrir stóran hóp fólks var
vinnan auðvitað fullnægjandi.
Listamenn til dæmis. Rithöfund-
ar, blaðamenn...
Hún stóö snögglega upp, fór með
bækurnar til útstimplunar, brosti
við háum, ungum manni sem af-
greiddi hana án þess að stökkva
bros og rétti henni tölvuspjaldiö.
Ef til vill höföu fimmtán af
hundraði af því fólki sem hún
hafði brosaö til í dag endurgoldið
brosið. Og þar af aðeins fimm af
hundraði sem brostu í einlægni.
Það var komið fram í ágúst.
Tveir þriðju hlutar borgarbúa
virtust vera í burtu í ágúst. I
marsmánuði hafði hún veriö aö
hugsa sér aö fara í sumarfrí. En
marsmánuður leið, apríl og maí
og áður en hún vissi af var hún
orðin of sein að panta og síöan
hafði hún misst áhugann. Feröa-
lög upp á eigin spýtur útheimtu
meiri orku en hún átti til.
Heföi einhver nálgast hana á
réttu augnabliki með uppástungu,
til dæmis sagt: „Komdu nú,
Belinda. Nú skulum við gera eitt-
hvað spennandi, þú og ég, á besta
aldri... ”
Hún tróð sér úr þrönginni og í
gegnum hverfidyrnar og hugsaöi
um leiö um aö seinni hluti septem-
ber og allur október væru nú til
dags álitnir ákjósanlegasti sumar-
leyfistíminn.
En sennilega hefði hún ekki
þann framkvæmdakraft sem til
þyrfti aö skipuleggja slíkt. Nema
hún fengi utanaðkomandi
hvatningu.
,,I öllum bænum, Lindy,” herra
Barker var í ljúflingsskapi.
„Geföu þér góðan tíma, ekkert
liggur á. Hér er rólegt í dag. ”
Þó aö Lindy hefði unnið í þessu
húsi í tuttugu mánuði varö hún
samt að spyrjast fyrir um hvar
fréttadeildin væri. Dæmigert,
hugsaði hún meö sér. Einangrun
einstaklingsins innan heildarinn-
ar. Fréttadeildin var á mestallri
annarri hæð, dyrnar merktar
„Fréttamenn” stóðu opnar upp á
gátt og við blasti annríki. Nokkrar
manneskjur hömuðust á ritvélar,
aðrar töluðu í síma. Við skrifborö
undir glugga sat Hacker með
fæturna uppi á miðstöðvarofni og
talaði við dökkeyga stúlku sem
Lindy haföi séð nokkrum sinnum í
anddyrinu. Hún gekk í átt til
þeirra, smeygði sér milli borða og
tók um leið eftir úrklippum festum
á veggina. Fyrirsagnir límdar upp
og athugasemdir skrifaðar við.
Risastórum myndum raðaö upp af
glettinni kaldhæöni. Stúlkan
horfði á hana köldum viöur-
kenningaraugum.
„Eg vona aö ekki sé hiti á ofnin-
um,”sagði Lindy.
Hacker sneri sér við og horfði á
hana. Hann brosti þegar hann
áttaöi sig á hver hún var.
„Halló, Belinda. Mér væri sama
þó hann væri á. Eykur blóð-
strauminn. Þyrfti aö dæla meiru í
mig rétt eins og blaðsnepilinn sem
við vinnum fyrir. Jæja, hvernig
gengur?”
„Miklu betur.”
„Fínt.” Hann leit á hina stúlk-
una. „Belinda átti í erfiðleikum.
Hávaöasamur nábúi. ’ ’
„Eg samhryggist,” sagöi
stúlkan þurrlega.
Lindy beindi orðum sínum aftur
að Hacker. „Þú hafðir rétt fyrir
þér. Eg taláöi viö einhvern í hús-
stjórninni og sá fór strax og talaði
viðhann.
„Og hvaðsvo?”
„Hvorki stuna né hósti síðan.”
„Stórkostlegt. Hvenær varð
uppgjörið?”
„Fyrir þremur dögum. Maöur-
inn sem talaöi viö hann kom til
mín á eftir. Hann sagðist hafa
talað við nábúann, sem heitir
Felgate... ”
„Þaö lá að,” sagði stúlkan
„Hvað?”
„Felgate neitaöi öllum ákærum
og dómarinn sagöi að hann hefði
verið annars staðar á þessum
tíma. . . . Dæmigert nafn fyrir
sakborning. Líka O’Donovan.’
Framhald í næsta blaði.
L3
góóir
I vörninni
Goó ryóvörn er ein besta og odýrasta Þu ættir aó slá a þráóinn eóa koma og
trygging sem hver bileigandi getur haft vió munum - aó sjalfsögu - veita þér allar
til þess aó vióhalda góóu utliti og háu þær upplysingar sem þu óskar eftir varó-
endursöluverói bilsins
andi ryóvörnina og þá ábyrgó sem henni
fylgir
^ Ryóvarnarskálinn
Sigtumö — Simi 19400 — Postholf 220
-T
Þo aó bill hafi verió vel ryövarinn sem nýr, þá er þaó
ekki nægilegt. Bil veróuraó endurryóverja meó reglu-
legu millibili, ef ekki á illa aó fara
7. tbl. Vikan 41