Vorið - 01.06.1953, Side 8

46
VORIÐ
óefað að fara að lijálpa eitthvað
til. Ass, að þvo og sulla, það er nú
það allra versta. Það gerir svo
ljótar á manni hendurnar.
EVA: Auðvitað. Komdu bara og
flýttu þér. (Báðar út.)
FRÆNKA (kemur inn): Eva og
Lísa, þið verðið að koma og
hjálpa okkur — en — eruð þið
ekki hérna. (Kallar.) Eva, Lísa!
Nei, auðvitað þotnar burtu, eins
og vant er. Æ, þetta unga fólk.
(Sezt ráðþrota niður við borðið,
rekur augun í tízkublaðið.) Nei,
sko bara indæla kjólinn
þann arna. Hann ætla ég að fá.
Frændi hefur nóga peninga, og
ég fæ eflaust einn slíkan hjá hon-
um, ef ég bara skjalla dálítið við
hann. (Stendur upp, lyftir kjóln-
um ofurlítið og sveiflar sér á vals-
spori fraru á gólfið) Lífið er nú
samt ofurlítið indælt og tr-la-la-
la. (Raular ekkjuvalsinn.)
MÓÐIRIN (kemur inn): En hvað í
ósköpunum er hér um að vera?
FRÆNKA: Hvað þá?
MÓÐIRIN: Hvað þá? Þú hefur þó
vonandi ekki fengið sólstungu?
FRÆNKA: Sólstungu?
MÓÐIRIN: Já, maður gæti helzt
haldið það eftir látlnagði þínu
að dæma.
FRÆNKA: O, sei-sei, nei, en ég hef
l'engið dálítið annað. Eg hef rek-
ið augun í ljómandi fallegan
kjól.
MÓÐIRIN: Kjól, og hvað?
FRÆNKA: Jú, líttu bara á, líttu á
þennan hérna, er hann ekki
glæsilegur? Seztu niður og at-
hugaðu hann rækilega.
MÓÐIRIN: Bull og vitleysa, við
megum ekki vera að þessu. — Jú>
annars, sannarlega er hann fall-
egur. (Sezt niður og fer að blaða 1
tízkubókinni.) — Og líttu bara á
þessa skínandi fallegu kápu
hérna, o — nei, hún er þó sannar-
lega glæsileg.
FRÆNKA: Já, finnst þér ekki. Fg
vona, að Marteinn frændi gefi
okkur svona kápu.
MÓÐIRIN: Hm. Þú segir það,
frænka.
l'RÆNKA: Já, nú skulum við svei
mér kaupa. Frændi hefur nóga
peninga, og fáum við þá ekki hja
honum, þá — — —
MÓÐIRIN: Hvað þá?
FRÆNKA: Þá segjum við bara, að
við séum svo algerlega í kápU'
hraki.
MÓÐIRIN: Já, en------
FRÆNKA: Vertu nú róleg. Mér er
sent ég sjái sjálfa mig í kjólnum
þeim arna, og þig í kápunni.
MÓÐIRIN: Nei, nú verðum við að
fara, en hvar eru börnin?
FRÆNKA: Já, börnin, ég var nú
einmitt að líta eltir þeim, en þau
eru auðvitað horlin tit í veður og
vind, eins og vant er, þegar a
þeim þarf að halda
MÓÐIRIN: Jæja, jæja, við verðnni ^
þá að komast af án þeirra.