Vorið - 01.06.1953, Side 11

VORIÐ
49
FRÆNKA: Skjáhrafn? Við lrvað
áttu með því?
LÍSA: Svona peyja eins og Eirík.
FINNUR: Stelpur eru mestu gæsir.
EIRÍKUR: Gáðu að þér, Finnur,
svo að þær klípi þig ekki.
MÓÐIRIN: Ég skil ekkert í, hvað
að ykkur gengur. Þið gerið ekki
annað eit rífast og hreyta illyrð-
um hvert í annað allan daginn.
Þið ættnð sannarlega að skamrn-
ast ykkar.
EVA: Það eru alltaf strákarnir, sem
byrja á Jressu.
FINNUR: Jæja, nei, Jrað eruð ])ið
sem-------—
MÓÐIRIN: Nei, nú verðið Jrið að
koma Við verðum að vera tilbú-
in, þegar frændi kemur. Hann
getur verið hér livað úr hverju.
Komið Jrið nii öll saman. (Þau
fara út, krakkanir berjast um að
verða fyrstir lit um dyrnar. —
Rétt á eftir kemur Trína .Hún er
furðulega klædd: — hér má velja
um búninga.)
TRÍNA (litast um): Hér er þá eng-
inn lifandi maður, Jrað var skrít-
ið. Nei, nei, ég verð ]rá víst að
bíða stundarkorn. (Sezt niður.)
En hvað Jrað var annars skemmti-
legt bréfið það arna, sem ég fékk
frá Marteini frænda. Hver hefði
nú' getað haldið það. Að hugsa
sér, að hann langar til að heilsa
upp á mig, og —. Nei-----. Það
væri gaman að vita, hvort hann er
myndarlegur og skemmtilegur.
Ef til vill hefur liann ofurlítið
svona — snoturt yfirskegg, hí hí.
Hvernig segir hann nú annars í
bréfinu sínu, hérna kemur það.
(Les bókstaflega): „Kæra fröken
Trína. Ég kem í heimsókn til
Bergshjónanna i dag. — Ég hef
heyrt, að þér séuð svo góð og
elskuleg — (þurrkar sér um aug-
un) — eins og líka myndin yðar
ber með sér. — Ég hlakka til, —
HLAKKA TIL - stendur hérna
— til að sjá yður. — O-o, — og
vona, að yður sé sama í huga.
Kær kveðja frá Marteini frænda
í Ástralíu. — Að hugsa sér, að
hann sknli hafa skrifað mér þetta.
(Þrýstir bréfinu að barmi sínum.)
O, ég skal svei mér elda góðan
mat handa honum, og hann skal
líka fá pönnukökurnar, sem ég er
nýbúin að fá uppskrift af, það
skal hann sannarlega fá. Og ég
skal hjálpa honum í frakkann, og
----. Nú er einhver að koma, það
er bezt að fela bréfið, svo að eng-
inn sjái Jjað.
FRÆNKA (kemur inn, — þekkir
ekki Trínu í öllu skrautinu):
Hvað viljið J^ér?
TRÍNA: Ég? — Þekkirðu mig nú
ekki?
FRÆNKA: Nei, ert það Jjú, Trína,
en hvað ]ni ert orðin flott.
MÓÐIRIN: Ert það þú sjálf,
Trína, livað þú ert salla-fín.
TRÍNA: Finnst þér það? Já, ég
ég----------