Vorið - 01.06.1953, Qupperneq 18

5G
V O R I Ð
íþróttum búin. En einu gildir
hvernig þau komu niður. Eftir
augnablik voru þau kornin á spena
sína og sugu og sugu, því að speni er
lambslíf, og mesta þráin í lífinu er
sopinn, minnsta kosti í dag.
Það var fljótgert að gefa heyið í
garðana, því að nú orðið var gefið
knappt af heyfóðri á Flötum. Það
er til tugga handa skepnunum í
dag, á morgun og liinn daginn lík-
lega. En hvað verður svo daginn þar
á eftir? Hainingjan lijálpi þeim,
sem ekkert á til að gefa lambánum
sínum. En nú sá drengurinn nokk-
uð. Doddi heitir hann.
Þrjár eða fjórar ær eru lagstar í
króna frá garðanum hálfum af heyi.
— Hvað er þetta, pabbi, sagði
hann ,þær éta ekki Iieyið, ærnar.
— Já, við verðum að taka frá
þeim lömbin.
— Nú? spurði drengurinn.
— Já, þetta eru tvílembur með
mánaðar og fimm vikna gömul
lömb. Þau eru búin að naga þær
svo, að spenarnir eru orðnir blóð-
risa. Svona verja Jrær sig fyrir krökk-
unum sínum, þegar þeir eru orðnir
of frekir.
Nú fóru þeir niður í krærnar og
tóku stærstu lömbin burtu. Hppi í
hlöðu var stía og jata í stíunni, lítil
jata er með ilmandi smáheyi, indæl-
is lambamat. Lömbin voru orðin
Jjessu vön og röðuðu sér á jötuna,
nærri eins og fullorðið fólk við mat-
borð. Þau fóru strax að éta hey.
Það var þeirra gjöf. Þetta voru stór,
stór iömb og bústin. En mæður
þeirra urðu fegnar að losna við
stóru vargana um stund og gátu nú
etið gjöfina sína í næði fyrir þeim.
Þegar ærnar höfðu gleypt tugguna
sína, fengu þær fóðurmjöl. Og
stóru liimbin í stíunni fengu líka
fóðurmjiilssoppu í sína jötu.
En við höfum ekki tíma til að
dvelja hér lengur í lambærhúsinu.
Það er fleira að sjá í vorharðindum.
Sama Iiríð, sami renningur. Nú er
hann meira að segja að ganga að
ineð nýja hríðarkólgu. Móti hríð-
inni kom snjótittlingahópur fljúg-
andi. Þeir Jryrluðust um hríðarkóf-
ið yfir ærhúsinu, margir, margir
fuglar, einir 100 eða 200 máske.
Snarir og skjótir, litlir fuglar, sem
venjulega eru kallaðir sólskríkjur á
Jiessum árstíma. Þeim er ekki kalt.
Þeir eru vanir við mótblásturinn.
En þeir bera sig sultarlega, litlu
skinnin.
— Ég ætla að sækja handa þeim
salla, sagði Doddi og fór aftur inn
í húsið og gekk til hlöðunnar. En
faðir lians hélt til hesthúss að gefa
hrossunum.
Drengurinn sópaði hlöðugólfið.
Þar eru fræ og fis, sem hrunið hel'ur
úr heyinu. Hann fékk slatta í poka.
Þegar hann kom út, voru allir tittl-
ingarnir flognir út í veður og vind,
horfnir út í sortann og dimmuna.
En hann hafði varla kastað úr pok-
anum á skaflinn, er þeir voru komn-