Vorið - 01.06.1953, Síða 23

V O R I Ð
61
Dagurinn þarna á eftir, næsti dag-
ur, margir, margir dagar, voru hver
öðrurn betri. Snjórinn rann sundur.
Jörðinni skaut upp úr snjó og
krapi. Viitn uxu. Ærnar fengu að
fara út til að bíta sér gras og kvist.
Lömbin þeirra fylgdu. En fjarska-
lega voru þau undúrfurðuleg og
klaufaleg fyrsta sprettinn. Og var
það ekki von? Þau, sem aldrei böfðu
séð annað af veröldinni en króna
sína bálfdimma. Það var gott að
geta hleypt út, því að nú var allt
búið, sem bægt var að láta í ærgarð-
ana, nema fóðurmjöl. En engin
kind lilir á einu sanran nijöli, sízt
lambærin. En ég veit samt ekki
bvort þau bal'a nokkuð verið að
bugsa um það, lömbin.
Sólin skín. Gróðurinn vaknar af
8 mánaða svefni. Blóm taka að
brosa við binu nýja umbverfi. Hita-
bylgjur fara um loftin. Það er eins
og forsjónin bafi fengið samvizku-
bit ogsjái eftir livað bún bafi verið
vond og farið illa að ráði sínu. Nú
mildar bún og bætir úr öllu. Sauð-
gróður og lambagrös, gulgrænar
lambagrasaþúfur og fuglamatur um
allar jarðir. Ekki er verið að skera
við neglur, það sem á borð er borið,
loksins þegar það kom. Þrestirnir
fengu aftur sléttar fjaðrir. Sá í luis-
inu við fjósið er liorfinn. Nafni
lians við hesthúsið er líka farinn út
í frelsið og tækifærin. Nú skríkja
þeir og syngja alla daga inn í lilíð í
birkikjarri. Þar er þrastabyggð,
glaumur og gleði á vori og sumri.
Lóan er fariii fyrir löngu úr bælinu
bans Snata. Inni á móunum fann
bún aðra lóu. Hún er aftur orðin
bústin um sig. Þær syngja dýrðin,
dýrðin. Það er tilhugalíf og breiðrið
á að vera í lágvaxinni fjalladrapa-
þúfu, sem er alveg eins og mörg
bundruð aðrar sams konar þúfur
þar í kring. Urtönd flaug út á
poll, þegar þiðnaði og fann sér
elskulegan, braustan unnusta með
grænt á kollinum, sem lifað bafði af
harðréttið í sex sólarhringa undir
lækjarbakka við uppsprettidind,
grafinn í snjó. Stelkurinn veður
krap og mýrarrauða norður í flóa.
Dub, dubu, syngur bann í sífellu
með sínu nefi. Duh, dubu, og difar
böfðinu upp og ol'an. Hann er
ákaflega upp með sér, því að hann
er rétt búinn að linna sér kærustu
á rauðum sokkum, allra álitiegustu
stúlku. |á, lífið er ekki lengi að
draga sína mildu bendi ylir sáru
blettina og þerra tár með yfirbót og
umbyggju. En Marierlurnar okkar.
Hvað um þær? Þær böfðu bvergi
larið. Nú hlaupa þær um bæjarblað
og tylla sér á girðingu við blóma-
garð, sveifla sér upp á símann eða
þakskeggið. Þær eru ákaflega fjör-
miklar og lífsglaðar, sléttar og
stroknar og orðnar sílspikaðar, beld
ég helzt. Og svo eru þær einn dag-
inn farnar að flögra um með fjöður
í nel i. Innan skamms var það opin-
bert leyndarmál, að þær voru að