Vorið - 01.06.1953, Qupperneq 32

70
V O R I Ð
En livað Berta saknaði mömmu
sinnar. Nú Iiafði Iiún enga til að
flýja til, engan til að þurrka tárin
og hugga sig. Hún ætlaði að vera
svo góð, þegar mamma hennar
kæmi heirn, ekki að liafa á móti því,
ef mamma bað hana að fara í sendi-
ferð, eða kenna Karli um, þegar
hún gerði eitthvað ljótt. — En hvað
það var undarlegt, að meðan
mamma var heima, liafði hún aldrei
hugsað um, hvað hún var alltaf góð.
V.
Berta og Inga sátu úti á tröppun-
um, héldu um hálsinn livor á ann-
arri og spjölluðu saman. „Bara að
mamma fari nú að koma,“ and-
varpaði Inga og potaði fingrinum í
stóra gatið á sokknum sínurn. María
hafði sagt, að hún gæti stoppað það
sjálf. Nú sat hún hér, starði á gatið
og hugsaði um mönnnu sína. Það
var ekkert gaman heima nú orðið.
— Berta kinkaði kolli til samþykk-
is. Hún var mjög hugsandi á svip-
inn. „Eg held, að við ættum að
skrifa langt bréf til mömmu. Ég á
aura fyrir frímerki í aurabauknum
mínum.“
Þær flýttu sér inn. Og þegar
María kom inn í borðstofuna með
ryksuguna til að gera hreint, sátu
systurnar livor með sitt bréf. „Við
erum að skrifa mömmu," sagði
Berta. Augun neistuðu af ákafa.
„Við höfum skrifað henni, að þú
sért ströng og viljir ekki hjálpa okk-
ur og að við höfum fengið vatns-
graut í miðdegismatinn tvo undan-
farna daga.“
,,}æja,“ sagði María og byrjaði að
hreinsa til rneðan hún jafnaði sig-
Hún fékk sting í h jartað, þegar hún
sá löngu bréfin systranna. Hún var
eina barnið, sem ekki hafði enn
sknfað mömmu sinni. Hún hafðt
aðeins skrifað kveðju á bréf pabba
síns og afsakað sig með önnum.
Og víst hafði hún haft nóg að
gera. Hún hafði aldrei fyrr verið
eins þreytt á kvöldin, og þó var allt
í drasli. Hún vissi ekki, hvar hún
ætti að byrja og hvar að enda, og ef
hún bað hin börnin að hjálpa sér,
urðu þau önug og afundin. Gegn
vilja sínum varð Maríu oft hugsað
til þess, hvort mamma hennar ætti
líka svona erlitt. Voru þau ekki líka
löt, þegar mamma þeirra bað þau
að hjálpa sér? Innst inni vissi hún,
að nákvæmlega eins og þau voru við
hana,. voru þau við móður sína.
Hún var svo afundin, ef hún var
beðin nokkurs. Eitt andartak fann
hún til sárrar iðrunar. En hún barði
hana niðttr. Hún óttaðist iðrunina
og það, senr kynni að fylgja henni-
„Þegar þið eruð búnar, getið þið
farið l'ram í eldluisið og burstað
skóna, sem Iiggja þar í einni
dyngju,“ skipaði hún, lil að losna
við þessar lutgsanir. „Ég hef beðið
Hrólf um það þrisvar sinnum, en
hann hefur ekki gjört það. Hann