Vorið - 01.06.1953, Side 33

V O R I Ð
71
hjáipar aldrei neitt til nema pabbi
hafi í hótunum við hann.“
„Við megum ekki vera að því,“
svaraði I.nga. „Við þurfum í skól-
ann.“
„Já, fyrst eftir einn klukkutíma,"
svaraði María, „svo að þið hafið
góðan tíma. Nú gengur ekki að
korna sér undan þessu. Eg veit vel,
að þið viljið velta öllu ylir á mig.
Og ]}ið megið vera vissar um, að þið
skuluð líka fá að hjálpa mömmtt,
þegar hún kemur aftur heim.“
„Gættu að sjálfri ]rér,“ svaraði
Berta. „Þú hjálpar ekki mömmu
heldur. Burstáðu skóna sjálf. Við
ætlum að fara í boltaleik við
Möggu.“
Þær héldu, að þær myndu komast
úl, en María var snör í snúningum.
Andartaki síðar voru þær l'rammi í
eldhúsi. Hurðin var læst, og fyrir
framan þær lá hrúga af óburstuðum
skóm. Þetta líkaði litlu stúlkunum
illa. Þær vildu helzt fá að leika sér.
Nú sátu þær hér og fengu ekki að
fara út fyrr en þ;rv vrjru búnar að
bursta skóna og raða þeim við vegg-
inn.
Við miðdegisverðarborðið kærðu
þær Maríu fyrir pabba sínum, en
hann hló bara að þeim. Hann stillti
sig þó um að hlæja hátt, þegar hann
heyrði, hvað dóttir hans hafði geng-
ið rösklega fram. Það, sem hún
hafði áður neitað, fékk luin nú
systkini sín til að gjöra. — Faðir
hennar vonaði, að þetta mundi
kenna henni, hve mikils virði er að
fá hjálp, sem veitt er af Ijúfu geði.
Karl sat og liktaði við matinn.
Ekkert þeirra hafði lag á að lokka
hann til að borða. Þegar hafragraut-
urinn var of þykkur, eða sósan við-
brennd, bragðaði hann ekki á matn-
um. Hann þreifst ekki, nema með
umhyggju móður sinnar. Og María
hafði hvorki löngun né tíma til að
hafa eins mikið fyrir honum og
móðir hans gerði. Og árangurinn
varð ekki góður. Og fleira var að
við hirðingu barnanna. Bæði Berta
og Inga voru óhreinar um hálsinn
og með svartar neglur.
Faðir þeirra hristi stundum höf-
uðið, þegar hann kom auga á van-
hirðingu barnanna, annars var hann
mjög þolinmóður. Hann skildi, að
ekki var hægt að krefjast alls af
Maríu. Hún hafði meira en nóg að
gera og vann baki brotnu.
„Eg finn til í hálsinum,“ sagði
Karl, þegar María sendi hann út til
að leika sér. IIin börnin voru farin
í skólann. Berta hafði að vísu
gleymt pennástokknum sínurn, en
María gætti þess ekki eins og
mamma hennar hafði gjört. Hún
varð að gæta að dótinu sínu sjálf.
Henni var mátulegt að fá ávítur
í skólanum, ef til vill mundi hún þá
betur eftir skóladótinu sínu næst.
Nú voru Kar.l og María bara ein
aftur heima. Karl var alltaf fyrir
henni. Hann var svo viðkvæmur, og
þurfti alllaf á hjálp að halda. Á