Vorið - 01.09.1954, Blaðsíða 6

84
VORIÐ
Aðeins einn drengur.
Gamall prestur í skozkri fríkirkju
hitti dag nokkurn mann úr frí-
kirkjusöfnuðinum, er hann var á
leið til kirkju sinnar.
Manninum var mikið niðri fvrir
og mælti:
neyðist til að minnast á
nokkuð við yður, sem ég hef miklar
áhyggjur af. Það hlýtur að vera eitt-
hvað bogið við prédikanir yðar. Það
hefur ekki bætzt nema ein sál við
söfnuðinn síðastliðið ár, og jressi
eina sál er bara drengur."
Presturinn hlustaði þögull á jressi
í gang aftur. Þaðan var uin klukku-
stundar gangur út í þorpið. Börnin
voru orðin þreytt og kviðu því að
þurfa að ganga alla leið heim.
En jregar sýnt var, að bíllinn
kæmist ekki lengra, ávarpaði
kennslukonan börnin:
„Börnin góð! Við höfum verið
heppin með veðrið í dag og tínt
mikið af berjum. Fyrir það megum
við vera þakklát. En nú hefur svo-
lítið óhapp komið fyrir. Við skulum
ekki láta það eyðileggja gleði okk-
ar af ferðinni. í raun og veru er
þetta bara svolítið óvænt ævintýri,
sem ekki var gert ráð fyrir. Nú
göngum við í hægðum okkar heim.
orð mannsins. Honurn vöknaði um
augu og hendur hans titruðu.
„Ég veit jretta vel, en guð einn
veit, að ég reyni að gjöra skyldu
mína.“
„Já, já, en stendur ekki skrifað:
„Af ávöxtunum skuluð þér þekkja
þá,“ hélt maðurinn áfram. „Mér
virðist Jrað hai'la lélegur áviixtur að
hafa bætt við sig einum dreng allt
síðastliðið úr. Eg vil ekki vera harð-
ur í dómum, en ég hef áhyggjur af
]>essu. Ég héf hugsað um J>etta
Eg bið eldri börnin að leiða ]>au
yngri."
Svo hélt allur hópurinn fótgang-
andi heirn á leið. Börnin voru orðin
þreytt og var farið mjög hægt vegna
þeirra yngri. Þegar J>au höfðu geng-
ið nokkra stund, hvíldu þau sig. Svo
var lagt af stað á ný.
Hreinn leiddi Heiðu systur sína.
Og þótt hún væri orðin lúin, l'ylgd-
ist hún ]>ó með hópnum.
Þegar þau systkinin komu heim,
voru þau að vísu þreytt, en glöð og
ánægðyfir ferðinni. Mömmu þeirra
fannst þau hafa verið dugleg við
berjatínsluna.
Eiríkur Sigurðsson.