Vorið - 01.09.1954, Blaðsíða 7

V O R I Ð
85
lengi, og ég verð að létta á liuga
mínum.“
„Kærleikurinn trúir öllu, umber
allt og vonar allt," mælti gamli
presturinn. ,,Ég vænti mikils af
þessum dreng.“
Þegar gamli presturinn hafði lok-
ið guðsþjónustunni þennan dag.var
htonum þungt um hjarta. „Ég hef
unnið án árangurs," hljómaði í sál
prestsins, Hann óskaði þess að vera
horfinn úr tölu lifandi manna.
Þegar allir voru farnir út úr
kirkjunni, varð gamli presturinn
einn eftir. Honum var þessi staður
svo frábærlega kær. Hér hafði
hann beðið fyrir einni kynslóðinni
á eftir annarri. Og svo var honum
loksins sagt, að hann væri ekki starfi
sínu vaxinn. En hann var ekki einn
í kirkjunni. þar var annar til.
Aðeins einn drengur!
Drengurinn hét Robert Moffat.
Hann stóð nú þarna og horfði á
gamla, grátandi prestinn, og fann
til innilegrar samúðar með honum.
Svo gekk hann til hans og lagði
hendina á öxl hans.
Presturinn hrökk við. „Róbert.
— Ert þú hér?“
Drengurinn herti upp hugann og
spurði: „Haldið þér, að ég gæti
nokkurn tíma orðið prestur, ef ég
legði mig allan fram?“
„Prestur?"
„Kannske trúboði??" spurði
drengurinn hikandi.
Nú varð löng þögn. Tárin
hrundu niður kinnar ganrla prests-
ins. Loksins mælti hann:
„Þetta læknar kvöl hjarta míns,
Róbert. Ég sé, að hér er hönd guðs
að verki. Drottinn Guð blessi þig,
drengur minn! Já, ég held, að þú
verðir trúboði."
Árin liðu. Árið 1870 kom 75 ára
gamall trúboði frá Afríku heim til
Skotlands. Nafnið, Róbert Moffat,
var nú hvarvetna nefnt með lotn-
ingu og -virðingu. Hann hafði leitt
hina villtustu þjóðflokka Afríku til
kristinuar trúar. — Hann hafði þýtt
Biblíuna á Betsjuanamál. Hann
hafði unnið ný lönd fyrir kristin-
dóm og vísindi.
Gamli presturinn var nú dáinn
fyrir löngu. — En því verður aldrei
gleymt, hvað hann var þessum
dreng, hvað þessi drengur vann fyr-
ir heiminn.
Einn drengur getur látið mikið
gott af sér leiða, ef hann er góður
og kemst á rétta hillu í lífinu.
H. J. M þýddi.
Frú Katrín (við nágrannakonu sína):
„Mér þykir það mjög leiðinlegt, að
hænan mín komst yfir í garðinn yðar og
rótaði til í blómabeðunum yðar. Ég
vona, að þér afsakið þetta?“
Frú Signý: ,,Og — þetta gerir ekkert
til, því að tíkin mín er búin að éta hæn-
una yðar.“